Zinnen

 Het zint me niet meer wat ik hier doe. Ik wilde bijhouden hoe mijn activiteiten invloed hebben op mijn hoofdpijn, mijn concentratie en andere ongemakken, maar ik merk dat ik daar niet over wil schrijven want dat is geklaag en gejammer. Het is wel weer fijn om mini-verhaaltjes te schrijven. Waarom dan hier en openbaar? Net als mijn boekenblog geeft me dat, ondanks de volstrekte anonimiteit en gebrek aan lezers, een tikje ernst die een dagboek of morning pages me blijkbaar niet kan geven. Ineens let ik op woorden en constructies. Als dat mijn doel is dan moet ik er vooral mee doorgaan. Ik denk er nog even over na.

Een volgend lastig punt is dat ik nu weer aan het werk ben, al wil ik de 2 uur per dag nog niet echt als 'werk' bestempelen. Gaan we weer: wat is werk? Informatie uitwisselen bij het koffieapparaat? Vergaderen? Plannen schrijven? Telefoneren? Andere mensen vertellen wat ze moeten doen en gaten in werkzaamheden ontdekken? Begrotingen controleren? Radertje zijn in de trein richting het eindstation?

De laatste maanden dat ik werkte, voor mijn ziekmelding, had ik het er met vijf collega's met enige regelmaat over dat het moeilijk is te definiëren wat we doen, en wat er van ons wordt verwacht. Hieronder zelfs de controller die het liefst sarcastisch of nee betweterig, uit de hoek komt en het volgende moment een heel zorgzame trek blijkt te hebben. Ondanks dat hij, uiteraard, weet wat zijn taak is, had hij vaak het gevoel dat hij niet verder kwam, niet toekwam aan zijn eigenlijke werk. De tweede die het niet wist is inmiddels vertrokken. De derde heeft deels mijn werk overgenomen, maar dat wat het meest dringend moest worden gedaan liet hij liggen, hij had het anders ingeschat. Dat ligt nu gelukkig bij iemand die het al in eerste-eerste instantie zou doen. De vierde heb ik gisteren wel gezien maar niet echt gesproken, de vijfde heb ik kort gesproken, die zit vooral met persoonlijke zaken en een tweede baan die ze heeft, de onrust in dit gezamenlijk werk helpt daar niet bij. We drinken wel een keer een goed kop thee.

Werk is altijd complex. Als freelancer heb ik zoveel gezien dat ik niet meer geloof in een goede werkomgeving. Iedereen zoekt weer iets anders uit. Hier is het hoe je een organisatie bouwt op de fundamenten van iets eenmaligs, met deels nieuwe mensen. Helaas is er weinig hulp, of wordt er weinig hulp gezocht. Want ik denk dat we niet zonder experts van buitenaf kunnen.  Daarnaast denk ik als oud-freelancer nog altijd in output, in presteren en leveren. En dan verbaast het me dat mensen hele dagen, hele weken, niets doen terwijl ze aanwezig zijn. En mopperen. Ik heb nog steeds veel te leren.

Tot zover. Vandaag werk ik alleen vanmiddag. Dan zit ik mijn oude groep projectleiders voor. Mooie kans om bij te praten en te vragen wat er, bij hen, speelt. Eerst die uitgegroeide nagellak eens verwijderen.

Beetjes

 Lessons in Chemistry uitgelezen, ontbeten met mijn eigen granola wat fantastisch voelt en ja ook zo smaakt, uurtje gewandeld, hoog op de bank gezeten vanwege rug en bedacht dat ik die oefeningen eens moet doen (fysio: op handen en knieën de rug bol en hol maken, chiro: hangen aan de deur, voeten op de grond houden), podcasts geluisterd (mijn downloadmap raakt weer vol omdat ik nu probeer meer van de stilte te genieten), en met Michel afspraak gemaakt voor donderdagmiddag. Ik denk niet dat hij de fiets nog zal gebruiken maar ik neem het mee, kunnen we nog altijd zien. En als hoogtepunt van de dag: kerstboom afgetuigd. Nu vragen we elkaar steeds wanneer ze langskomen om de boom op te halen.

Het is maandagochtend, ik ga voor het eerst in tijden weer naar het werk. Ik zie er niet tegenop en ik verheug me niet overmatig. Het is. Die ene woensdag voor de vakantie dat ik er was merkte ik dat ze verdomd weinig waren opgeschoten, dus ik ga een lekker late trein nemen en op kantoor vooral koffiedrinken en bijpraten. Ik zie wel hoe het loopt.

Granola

 Uit drie verschillende recepten heb ik mijn eigen verse granola bedacht, want ik wil weer gaan ontbijten, maar dan niet met brood en niet met iets viezigs. Eigenlijk heel eenvoudig als je alle ingrediënten hebt, dan hussel je ze door elkaar en stopt ze 30 minuten in de oven. Het is in ieder geval al lekker om van te knabbelen. Verder liep ik 40 minuten naar de kroeg en een uur later 45 minuten weer naar huis waar ik een vegetarische cassoulet had voorbereid, recept van 'Wat schaft de podcast'. En weer deed ik 9 minuten iets op de bakplaat in de oven waar ik zelf nooit op gekomen was: boerenkool, olie, peper en zout. Ik voelde me zeer voldaan. Misschien, ooit, gaat dit soort eten en lekkers maken beklijven en normaal worden.

Mam is nog steeds dolblij met haar dagje met andere ouderen. Wanneer mag ik weer? vraagt ze steeds. Ik heb Loes in de kroeg een tas gegeven met lampjes voor pa's diaprojector, Joop ter Heul voor mam, en een potje granola voor haarzelf. Ook weer afgevinkt. Ik ben een zeikerig regelmens dat ik niet meer wil zijn. Ik houd mijn mond al vaker, neem geen initiatieven meer, laat de energie-slurperij bezit van me nemen en voel het niet meer als mijn verantwoordelijkheid.

Overigens gaat het beter met mijn rug, ik trok die wandeltochten prima. Alleen toen ik thuis op de bank ging zitten leek het alsof mijn rug weer helemaal knakte. Er moeten dus veel kussens onder mijn billen en veel in mijn rug gestopt worden, dan gaat het beter. Of ik ga eens beginnen met de oefeningen, wil ook wel eens helpen.

Michel appte dat het niet goed gaat. Energielek, noemde hij het. Volgende week krijgt hij thuiszorg, familie, vrienden en buren doen de rest, bezoekjes kan hij maximaal 30 minuten hebben. Hij hoopt me komende week te zien. Ja ik ook. Dit klinkt niet goed.

Blazoen

 Mam is af en toe in paniek, dus hadden we bedacht dat de Bach rescue druppels een oplossing konden zijn. Loes kocht ze dinsdagochtend, we probeerden het uit, maar toen ze het echt nodig hadden, woensdagavond vlak voor Loes en ik de schouwburg in gingen, kreeg pa de spray niet aan het werk. Het wisselt erg met paniek en berusting, aan het eind van deze week gaat ze voor het eerst naar de dagbesteding. Ik hoop zo dat ze het leuk vindt!

Ik wenste de Hulp met een boks Happy New Year en liep naar mijn bureau waar ik wc-boodschappen deed en dacht aan Indra. Een medegang-gebruiker gaf me haar adres en ik appte de gang wat er was gebeurd en dat ik een kaart namens ons zou sturen. Altijd dezelfden die reageren. Over reageren gesproken: nog steeds niets van Michel gehoord. Kan ik verwachten dat een doodziek persoon eens als eerste contact zoekt? Of ligt dat standaard bij mij?

Na het bureau liep ik naar de brasserie op de hoek om te lunchen met Ida, wat gezellig was, we hielden het simpel en ik was na een uur weer gaar. Ik moet toch eens proberen om weer wat uithoudingsvermogen op te bouwen. Hoe doe ik dat? Als mijn rug beter is ga ik weer hardlopen. Wandelen lukt wel weer, gewoon geen zware rugzak om doen. Ik heb wel George afgebeld en onze afspraak verplaatst naar een zaterdag, een mooi afgebakende omdat ik daarna na de opening van Karel ga. Ik heb Freya geappt dat ik weer zin heb in werk. Gewoon blijven zeggen, dan komt de lol vanzelf wel.

Ondertussen bevestigde Rock een blazoen aan de achtermuur van de tuin. Hij heeft dan 11 meter om te schieten zodra zijn boog binnenkomt.

Lelijk eendje

 Ik heb de Chiro toch maar verteld over de Fysio, voornamelijk omdat ik vreesde dat Susan blauwe plekken had gekneed die ik niet voor Elena zou kunnen verbergen. Die keek natuurlijk helemaal niet onder mijn shirt. Moest kunnen, zei Elena zelfs, in de woorden van mijn moeder. Het klonk als toestemming, waar ik wel om moest grijnzen. Mijn ruggengraat stond schever dan normaal, ik moet aan de deur hangen, en we spraken even over terugkeren naar werk. Dat koffiedrinken soms belangrijker kan zijn dan presenteren en leveren. Ze had er zelf ook tegenop gezien, zei ze. En dat was alles wat we over haar terugkeer zeiden.

's Middags dronken Brigitte en ik thee bij de Ugly Duck en namen er een taartje bij dat zij half liet staan. Ik wou dat ik haar discipline had want het was gewoon niet lekker. Mijn vork dacht daar anders over. Na een uur was ik klaar met de herrie en wilde ik lopen, het liefst naar VdV om tussen de boeken te graaien. Maar daar voor de deur kreeg ik een app van Indra, de schoonmaakster van ons kantorenpand. Haar jongste zoon is op 31 dec plotseling overleden, van de brug gevallen, appte ze. Het doet me bijzonder veel pijn. Ze heeft me laatst nog stralend en met pretogen staan uitleggen dat het slecht met haar gaat vanwege lichamelijk ongemak, en nu is haar zoon overleden. Het raakte me enorm.

Ik kocht een boek, ik ging 's avonds naar de schouwburg, negeerde manhaftig de herrie van publiek, en al die tijd dacht ik aan Indra. Ik omhelsde acteurs die na afloop in de artiestenfoyer langs Loes en Jetta en mij kwamen, complimenten uitdelend, en ik zag de hele tijd Indra voor me. Ja, Jetta was er ook, haar indringende parfum is op de een of andere manier in mijn haren terecht gekomen.

Mijn rug deed zeer, de artiesten zeiden steeds vriendelijk 'nee blijf maar zitten', mijn hoofd zat vol en dat ongeluk van de zoon wilde er per se nog bij in terwijl ik daar niet van gediend was. Al die worstelingen maken me moe, en het gaat niet eens over mij!

Eerlijk denken

De oud collega stond in de AH ineens voor me. Dag mevrouw, zei hij. Dag meneer, zei ik. En ik bedacht dat ik best hardop kon zeggen wat ik dacht dus ik vroeg: 'Hoeveel kleinkinderen heb je nu?' Ik ben nu eenmaal bezig met het verschijnsel dat ik over tien jaar al met pensioen ga en dat ik niet begrijp hoe dat kan. Dus heb ik mensen met kinderen nodig om me te vertellen hoe hun werkelijkheid er in de generatievorm uitziet. Hij zei 'Vier.' Ik zette grote ogen op. 'En daar blijft het ook bij,' zei hij streng. 'Haha,' deed ik. Hij liep door en ik hielp mijn man met ketchup uitzoeken.

Daarvoor was ik bij de fysio, voor mijn rug. Ik moest meer als een pudding zitten. 'Ik dacht dat jij dat vast niet goed zou vinden,' zei ik want dat dacht ik ook. Ze deed alsof ze dat gek vond maar ik kan me niet voorstellen dat ze niet weet dat mensen haar stem horen met alle tut-tut's die ze misschien nooit zal zeggen maar die onder haar patiënten ongetwijfeld leven. Daarnaast was ik weer erg grappig en heb ik veel pijn gehad. Morgen naar de chiropractor die ik na drie maanden afwezigheid eindelijk weer kan begroeten. Ik weet zeker dat zij een wervel recht gaat zetten en mij vertelt dat ik nooit als een plumpudding in elkaar moet zakken.

Daarvoor waren we 140 kilometer verderop bij een moeder die zich niet alles meer kan herinneren en een vader die ook wel eens wat tijd voor zichzelf wil hebben. Ze denkt dat mijn vader uit vier of vijf andere mannen bestaat. Vrijdag gaat ze voor het eerst naar de dagbesteding, alle mannen kijken daar stiekem een beetje naar uit.

Sociaal overvoer ik mijzelf een beetje. Ik heb veel thee- en koffieafspraken en ga deze week weer eens naar de schouwburg. Ik kreeg van Eva een appje dat ik de lasagne maar vast uit de vriezer moest halen want ze at graag mee. Was die voor mij? Och nee voor haar zus. Het klonk al zo voortvarend, zei ik. Ik wist niet eens dat je in de buurt was, maar altijd welkom natuurlijk. Elizabeth heeft de nieuwe baan en ik wacht even tot ik iets van Michel hoor. Ik moet de fiets niet gaan opdringen. Komende weekend moet ik maar eens vrij nemen van dat gesocialiseer, want daarna begint het werkende leven weer.

Projectie

 Tegen half vier reden Loes en ik naar onze ouders, die ons via Zoek en de nieuwe whatsapp-live-locatie functie in de gaten hielden. We hebben ze niet verteld dat het spannend was of we het met de electriciteit van de auto zouden redden tot Borne, het laatste halfuur hielden de nog af te leggen kilometers van Apple Kaarten en de nog af te kunnen leggen kilometers van de auto ons als spel bezig. Toen we nog een slaapkamer deelden deden we 's avonds associatieve spelletjes. Mijn favoriet was de ander een onderwerp of voorwerp geven, dan via de wekkerradio in de gaten houden wanneer er een minuut was verstreken, 'stop' roepen en dan moest de ander zeggen op welk onderwerp zij geëindigd was. En dan kijken of ze de weg nog een keer kon afleggen maar dan hardop. Ach, die goeie oude tijd. Laten we dit weer als autospelletje invoeren!

We namen de ouders mee uit eten bij Van der Valk. Mam was meer bezig met onze serveerster dan met ons. 'Je praat zo leuk,' zei mijn moeder, 'De volgende keer wil ik jou weer hoor.' Ik werd wat rood. Pa dacht Turks, Loes en ik mompelden Oost-Europees, de serveerster zei: ik ben de enige met een accent (Twente! dacht ik, we zitten in het hart van Twente!), dus ze weten meteen wie u bedoelt. Ik voelde mijn wangen wanhopig branden. Maar ik geef toe: ze deed het hartstikke leuk. Ze vertelde mam welke nagerechten ze kleiner kon maken. Luxe koffie bijvoorbeeld. Nee mam, geen koffie voor jou. Thee dan? Mijn moeder schudde haar hoofd. Luxe koffie dan, zonder de koffie?

Weer thuis haalde mijn vader de diaprojector onder het stof op zolder vandaan, en dia's in sledes uit de kelder. We prutsten aan gebroken lampjes, dachten weemoedig terug aan de lampenwinkel van de dames De Man (zussen) en zochten vervangingen op internet. De projector zag er nog fantastisch uit, bijna 58 jaar oud. Is het een rare gedachtensprong dat ik me realiseerde dat ik op moet houden met zusje zeggen en dat zus een hele normale term is?

Proost

We bereidden een geweldig diner voor vijf voor, deden in de middag een dutje want ik was hondsmoe, en toen ik tegen vieren wilde opstaan was dat heerlijk slaapdronken. Mijn rug leek geheeld, hoera, ik denk omdat ik alleen op hoge stoelen zat. Waarom komen dit soort inzichten pas na twee weken? En daarnaast werkt die stomme Bisolvon ook nog eens goed, ik had alleen een hese stem.

Het eten was goed, het gezelschap gezellig, de avond ontspannen ondanks het koken. We hadden een joekel van een borrelplank, een ossenstaartsoep met shiitake, roodbaarsfilet uit de oven op een bedje van prei en venkel (Nigel Slater), Britse roasted potatoes (Stanley Tucci) en de wintersalade van Nigella die volstrekt overbodig was want iedereen zat al vol. Josephine had dessert meegebracht, waarvan niet alleen de cheesecake vol limoncello zat, maar per ongeluk ook de bodem. Dus namen we er ter compensatie een glas limoncello bij. Pas toen het gezelschap om 23 uur werd uitgebreid met nog een paar mensen voelde ik hoe moe ik was en hoe mijn hoofd knalde. Karel vroeg of mijn hersenschudding en het verwijderen van mijn oog niet heel zwaar was, bij elkaar. 'Nee hoor', zei ik automatisch. Mijn afweersysteem dook als vanzelfsprekend op. Niets is zwaar, heb geen medelijden met mij. En ik dacht: fuck, wees toch eens eerlijk! En wat is zijn vraag nou helemaal? Bedoelt hij of ik depressief ben? En toen antwoordde ik iets vaags en dacht ik ondertussen alleen maar dat de overgang ook niet helpt, dat echte depressie iets heel anders is, en dat hij verdomme wel eens gelijk kon hebben.

Ik kon de gesprekken niet meer aan dus ik verschanste me in de draaistoel en appte vrienden en andere mensen de beste wensen, Eva ook maar alsof er geen verjaardagen zijn vergeten en er geen radiostilte is. Voor de deur werd geknald maar dat interesseerde ons niet. Niemand had de neiging om de straat op te gaan en gezellig te doen met buren.

Om 2 uur mocht ik van mijzelf naar bed. De beste man van de wereld heeft na het vertrek van alle anderen de hele bende opgeruimd.

Ik dronk een glas prosecco bij de borrel, één glas wijn bij het eten en een shotje limoncello ter afsluiting. En dat terwijl ik van plan was geweest om mijzelf eens lekker en ter ontspanning vol te laten lopen. Super tevreden over het goede begin van een soberder leven.