Im- en export van merken

Ik probeer al de halve ochtend om mijn oude blogs van weblog te verhuizen naar hier.
Zoals bijna iedereen met een blog op Web-log.nl ben ik daar al een tijdje geleden vertrokken. En ook zoals bijna iedereen wil ik die oude blogs toch niet zomaar weggooien.
Het exporteren en importeren dat soepeltjes zou kunnen verlopen wordt gedwarsboomd door Blogspot dat geen import van Wordpress (de nieuwe eigenaar van web-log) wil accepteren. Gelukkig bied Google uitkomst waar ik lotgenoten vond die op fora (forums?) schrijven over de absurde im- en exportstrijd en wat daar aan te doen.

De verhuizing is nu redelijk gelukt.
Behalve dan dat de foto's een rommeltje zijn, dat ik alles toch opnieuw en handmatig moet publiceren en dat zinnen in één en hetzelfde stuk spontaan door elkaar staan!!
Dus ik ben even aan het puzzelen en schelden maar eigenlijk vind ik het helemaal niet erg.
Zolang het maar niet dezelfde rommel is die web-log van hun eigen site heeft gemaakt...

Eigenlijk vreemd dat ik klakkeloos schrijf dat Google uitkomst bood als het dwarsliggende Blogspot gewoon een product van datzelfde Google is.

Trippeltrappeltrippeltrap

Vannacht trippelden er duizenden voetjes met een oorverdovende snelheid om ons heen over het dak. Het klonk alsof er op zolder, onder de dakpannen en in de dakgoot werd geracet op leven en dood. Er werd daarbij ook veel en hard gepiept.

We keken elkaar aan in het donker en zeiden niet te veel.

Ik zou met een mattenklopper op een ladder tegen de achtergevel van ons huis kunnen gaan staan om in het donker rond te meppen en “ksst-ksst” te roepen. Maar ik dacht niet dat het zinvol zou zijn.
Dus concentreerde ik me op de gevolgen en viel weer in slaap zodra ik een oplossing had bedacht voor het opruimen van mogelijke ratten- of muizen- en vogel- of kattenlijkjes in de tuin.

Er lag vanochtend niets in de tuin, ik hoefde de dierenambulance niet te bellen. Wel las ik op LinkedIn dat iemand die ik ken toegetreden was tot iets met “Kinderen redden dieren bij de dierenbescherming”.

Toeval? Ik dacht het niet.

Mooi toch hoe alles weer precies in elkaar grijpt.

Heen en weer terug

We zijn terug, al weer bijna een week maar het voelt als gisteren.

Daar waar ik in het echte gisteren dus al weer naar Noorderzon ben geweest, ik eergisteren ook spannende dingen heb gedaan maar dan qua onkruid in de tuin en even wat kunst kopen (van Maurits van Putten) en zondag hadden we een familie-BBQ waarbij we gelijk de tent hebben schoongemaakt en zaterdag heb ik wel 3 keer boodschappen gedaan en 5 wasjes gedraaid in een ongelooflijke hitte wat we erg prettig vonden omdat het een soort welkom-thuis in Italiaanse sferen was.

Maar we zijn weer thuis dus. Al weer bijna een week. Niks aan.

Subtiele kunst

Voor we weggingen had ik een vest in mijn tasje gestopt, bovenop mijn boek.

Ik neem graag boeken mee, want je weet maar nooit wanneer ik niets te kijken heb of wanneer ergens geen internet is zodat ik niets te kijken heb op mijn telefoon.

Gisteren gingen we kunst kijken.

Studenten kunstacademie studeerden af en lieten hun examenwerk zien op een aantal locaties in Stad. Lekker losjes verdeeld in en rond het centrum. Fietsbaar, toegankelijk en genoeg uitpufcafés langs de route.

Het zou een festival kunnen zijn als de productie beter was geregeld en niet over tig mensen verdeeld, maar blijkbaar werkt dat niet zo in een onderwijssysteem.

Binnen liepen docenten feliciterend rond en stelden vragen als “Wat ga je nu doen?”

Een student antwoordde: “Een baantje zoeken zodat ik verder kan met mijn werk.”

Dat vond ik een mooiere zin dan ik tot dusver in mijn boek was tegen gekomen.

Miniquicheslashmuffincupcakes

Voor een bruiloftsfeest maakte ik miniquicheslashmuffincupcakes. Twaalf maar hoor, we deden aan gedeelde catering.

De cupcakes wilde ik bakken in zo’n blik voor 12 muffins. Ik leende dat van mijn zus omdat de aanschaf van zo'n blik de prijs van een gemiddeld miniquicheslashmuffincupcakeje toch wel meteen doet stijgen.
Ik reed een autorondje om het blik te lenen. Dan was ik er ook weer even uit natuurlijk.
Bovendien kon ik dan weer eens prevelen: “Hoe duur kost die prijs daarvan?” en andere variaties op dat thema.

Het blik, tot 12 randen toe gevuld met mengsel, paste niet in ons oventje. Die magnetron met een ronddraaiend plateautje waar geen enkele braadslee een volledig rondje in kan maken zonder tegen de randen te knallen.
Ik ben er aan gewend om “pok, pok” te horen als ik groenten of kippetjes in een bakblik wil warmen, maar voor de miniquicheslashmuffincupcakes wilde zelfs het deurtje niet dicht.

De buuv was niet thuis, haar oven niet beschikbaar, en bij de rest van de buurt wilde ik niet leuren met een blik miniquicheslash-etc.
Ik kocht om de hoek een zesmans-muffinblik en dreef de gemiddelde prijs omhoog.

Na alle rustige voorbereidingen kwam het hoogtepunt van die hele bakkerij op zaterdag ordinair te liggen op dat ene moment: de overheveling van vloeibare miniquiches naar een kleinere vorm.

Ze gingen in 2 keer in de oven, ze kwamen er prachtig weer uit en ze schijnen best te hebben gesmaakt. Met mijn voeten onder tafel en genietend van verrukkelijk (door iemand anders) zelfgebakken brood keek ik toe hoe ze van het buffet verdwenen.
Uiteindelijk had ik natuurlijk niks te klagen op een zonnige zaterdagmiddag in een bruiloftstuin te Woltersum.

Levenstekens

“Wat ben je vaak ziek”, zei iemand. 

Ik dacht na over waarom hij dat zei.

Laatst was ik mijn stem een paar dagen kwijt nadat ik op dat feestje had geprobeerd boven de muziek uit te schreeuwen.

Een maand daarvoor kreeg ik last van mijn enkels en rug door verouderde hardloopschoenen.

Het lulligste wat ik het afgelopen jaar meemaakte was iets dat 3 medici een klein half jaar heeft gekost om te ontdekken: de pijn in mijn maag komt door een scheurtje in het middenrif. Nu ik een prima pilletje heb speelt ook dat geen rol meer.

Ik dacht over deze blessures na.
Ik dacht dat het levenstekens waren.

De fijne kneepjes van het vak

De afgelopen 3 jaar hebben wij in ons kleine huisje Privileges gehad die wekelijks langskwamen om de boel schoon te houden.

Zij zijn verdwenen en ik zit nu iets ruimer in mijn tijd, dus vond ik dat ik die kl****klus best zelf weer eens zou kunnen doen.

Om het mijzelf aangenamer te maken bedacht ik een handige truc: ik combineer het gewoon met mijn lievelingshobby “alles tot op het bot structureren”.

Eerst wilde ik er een plan van maken, met subplannen. Maar verder dan uitstel-subplannen kwam ik niet.

1.     Uitvinden hoe die klotendweil werkt;

2.     Eerst ontbijten

3.     Even mijn ouders bellen

Ik besloot blind aan de slag te gaan en natuurlijk diende zich toen spontaan de perfecte structuur aan: De Les!

Ik maak er gewoon een les van! Leer iedere dag iets nieuws, zei iemand. Ooit.

Dit heb ik vandaag geleerd:

1.     Let bij het schoonmaken van de douchekraan op de positie van de douchekop

2.     Het vertrouwen dat onze Privileges hadden in de Swifferdoekjes is volledig terecht

3.     Kleren aan hebben die je de rest van de dag geurloos wilt dragen is ondoenlijk

4.     Notitieboekje bij je dragen om écht te noteren wat je de volgende keer wél zult doen

5.     Pauze tussendoor mag best

6.     Breek de taak op in subtaakjes en wissel a t/m d per keer af qua volgorde

a.  sanitair

b.  afstoffen

c.  nat afnemen van deuren, tafels en skaileren bankstellen

d.  ramen lappen

e.  stofzuigen

f.  dweilen

7.     Zorg dat je een bak of mand hebt om AL die onnodige tubetjes en flaconnetjes op de badkamerplank in te doen bij het afnemen

8.     Knip je haar kort

9.     Laat het dweilen over aan iemand anders, bij voorkeur iemand die

a.     de dweil heeft uitgekozen

Maar de allerbelangrijkste les kwam natuurlijk op het eind:

Ik word niet zozeer chagrijnig van schoonmaken, ik word ronduit agressief.

Heel, heel, HEEL agressief!!!

Ik ga dit NOOIT meer in mijn eentje doen! NOOIT meer!!!

Of ik moet wat gaan spelen met het tijdstip zodat ik om 17.00 uur kan eindigen in de buurt van de drankkast.

Eigenlijk is het een verdomd leerzame ochtend geweest.

Niet Nadenken!

Ik was vrijdag bij een uitvaart en dacht nog zo: niet nadenken over waar je nu bent. Als het per se moet, denk dan aan hele andere dingen. Denk aan de zomervakantie, aan lekker eten straks, aan de hoeveelheid diesel die nog in de tank zit.

Maar ik moest denken aan wat ik hier begin mei geschreven had.

Dat je alleen maar naar begrafenissen gaat óf voor de nabestaanden óf om afscheid te nemen van de overledene, waarmee je dus gewoon voor jezelf gaat.

Ik besefte dat ik ongelijk had. Je kunt wel degelijk gaan voor degene die gestorven is.

Ik beschreef hem laatst nog als een ongelooflijk vriendelijke man. Iemand die zich verrassend genoeg niet verstopte achter zijn verlegenheid, maar die je de volle aandacht gaf als je even langskwam in zijn lichthok. Wat mij dan gek genoeg iedere keer weer van mijn stuk bracht.

Herinneringen van anderen vulden dat vrijdagmiddag aan tot er een completer beeld van hem ontstond.

En ik bedacht dat dit misschien wel het magische van een uitvaart is: afscheid nemen door hem samen nog één keer tot leven te brengen, en daarna, samen, voorzichtig weer los te laten.

Ik had ongelijk met die scherpe tweedeling.

Een uitvaart is méér dan een individuele actie.

Ik denk daar nog even over na.