Opnieuw en opnieuw en opnieuw

Hee, ik wist het eerlijk gezegd niet, maar zo onderhand heb ik wél een paar goede voornemens gekregen!
1. Gezonder leven en daardoor afvallen;
2. Mijn verslaving aan iPhone, computer en sociale media een halt toe roepen.

Als zelfs mijn vader enkele kilo's kan afvallen door alleen maar zijn biertje en dat dagelijkse zakje chips te laten staan moet mij dat toch ook lukken!
Ik probeer het al 2 weken maar het is me in die tijd slechts 1 ochtend gelukt om op te staan zonder mijn iPhone volledig doorgespit te hebben.
En dan bedoel ik ook met vrijwel álles, al hou ik wel van variatie natuurlijk.
Email, Facebook, Twitter, NOS teletekst, Nu.nl, de Volkskrant app, NrcNext blogs, héél soms de DvhN app en het Weer. Hyves vergeet ik wel eens maar daar gebeurt gelukkig ook niet zo veel. En via LinkedIn krijg ik toch die droombaan niet dus die laat ik ook links liggen.

Van dat hele ik-kan-de-dag-niet-aan-als-ik-dit-niet-doe gedoe wil ik wel eens af.
Zou er al een praatgroep bestaan?
En zou iemand al rondlopen met het idee om hier een therapie voor te verzinnen?
Zomaar even een gedachtesprongetje.

Nummer 1 lijkt me haalbaar.
Nummer 2 is moeilijker.
Ik heb begrepen dat meer mensen hier last van hebben.
Wacht, ik zet het even hier op mijn weblog. Dan is het morgenvroeg tenminste geoorloofd om een rondje over de mobiel te glijden. Ik moet immers wel de reacties tot me nemen!

De Taartenclub

Soms heb ik van die geweldige ideeën die ik niet vertel en waar ik niets mee doe, omdat ik het gevoel heb dat ze zomaar uiteen spatten als ik er alleen maar naar kijk.
Of ze vliegen langs en ik kijk te laat op om ze goed te kunnen zien. Of ik denk dat het toch niets wordt. Of, of...

Natuurlijk wil ik hier vertellen over dat ene idee dat laatst wel iets is geworden: mijn eigenste heerlijke Taartenclub. Op mijn verjaardag zat ik ’s ochtends met een paar vriendinnen aan de keukentafel verjaardagstaart te eten. Vreemd genoeg kenden ze elkaar niet, terwijl ze ongeveer van dezelfde leeftijd zijn, kunstenaar zijn en veel dezelfde vrienden hebben.

Ik vond het heerlijk, de dames vonden het geweldig en het idee om dit zomaar te herhalen sloop stiekem mijn keuken binnen.
Waarom niet? Met een paar vrouwen om de keukentafel taart eten. Zo gek is dat toch niet?
Ik stelde een lijstje samen van vrouwen die ik wel eens met slagroom in de mondhoeken wilde zien, en nodigde ze uit. Het waren net 10 kleine negertjes. “Ja leuk!” zeiden ze allen en zegden daarna één voor één af.
Wat doe je dan met zo’n idee? Was het dan toch een voorbijvliegertje?
Had ik deze beter kunnen doorgeven aan iemand anders? Of, of...
Het kon me eigenlijk ook niks schelen, ik wilde die Taartenclub hebben!

Ik koppelde het aan Yule. Ik mag graag dingen koppelen en al helemaal aan heidense voorlopers van kerst waarbij al het eten opgegeten dient te worden dat het einde van de winter toch niet kan halen.
En ik nodigde zo ongeveer de hele verlanglijst uit. Kon mij het schelen. En toen kwamen ze bijna allemaal. En ze brachten geschenken en taart en lekkers en aten het op enkele kruimels na allemaal op. En ze bleven en praatten en lachten en vertelden en luisterden en een enkeling bluste haar opvliegers met een shaggie in de tuin.
Sommigen kenden elkaar. Van naam of van het laatste kunstwerk (een van de dames had onlangs ergens een kerstboompje geplaatst) of de laatste column of dat laatste boek of die laatste voorstelling. Sommigen waren stil op enkele wijze woorden na, sommigen hadden het hoogste woord.

Ik heb de rest van de dag vol adrenaline rondgelopen. Wat een feest, wat een bijzonder feest! Soms moet ik een idee blijkbaar gewoon vasthouden en koesteren.
Me niet van de wijs laten brengen door 10 kleine negertjes maar vertrouwen op de taartzucht van vrouwen die vrijelijk kunnen citeren uit Joop ter Heul, taartjeseetster bij uitstek.

Lieve Hema

Je bent mijn lievelingswinkel. Echt waar, snoeihard.
Leuk design, leuke spullen, fijn ondergoed, goede tampons. En hele belachelijke sokken. Vrouwensokken dan. Met de herensokken is niets mis.
De vrouwensokken van de Hema hebben echter kleurtjes en bloemetjes en streepjes en balletjes. Daarnaast zijn ze tragisch dun en soms van schrikbarend slechte kwaliteit. Ja, dit is een klacht waarbij bijvoeglijke naamwoorden noodzakelijk zijn.

Want de Hema denkt dat wij vrouwen graag in infantiele sokjes rondlopen. Dat wij niets geven om warmte en dat we alleen maar hevig terugverlangen naar onze kindertijd.

Wat denken jullie nu echt?
Dat volwassen vrouwen midden in de winter dunne sokjes willen hebben om in onze pumps te proppen?
Nee hè, dat kan niet hoor!

Of dat wij onopvallend op het schoolplein willen staan te midden van kleine meisjes die graag toverstokjes op hun sokjes hebben?
Nee toch, dat gaat niet hè?
Ik wil helemaal niet weten welke gedachte er achter zit of welke buitenlandse partij op welke zwarte markt gekocht is. Of van welke vrachtwagen deze bagger is gevallen.
Ik wil het niet begrijpen.
Ik wil hele normale warme sokken voor vrouwen in die geweldige winkel van jullie! In hele normale kleuren!
En graag een beetje op tijd want de Hema die ze bij mij om de hoek aan het bouwen zijn is met een paar maanden klaar en dan wil ik ze zo uit het rek kunnen plukken. Gewone, normale, fatsoenlijke vrouwensokken!

En dan nu: gezond optimisme!

Lieve dames,
Wie van jullie heeft ergens achterin de kast of op zolder een ongebruikte lange winterjas hangen met de volgende eigenschappen:

- zachte stof, velours of fluwelig
- donkergroen, geel en zwart gestreept,
- een zwart bontkraagje (nep natuurlijk!)
- getailleerd en wijd uitlopend
- maat 38
Ik wil hem dolgraag kopen!

Hij zit in mijn hoofd
Dus hij moet bestaan
Ik kan hem alleen nog niet vinden!

Protestachtig

Ik verwachtte een georganiseerd protest. Niet zo'n halfbakken "Oja, misschien moeten we dit vraagteken maar niet doen jongens", en een speech door iemand die koud 2 jaar in Groningen woont en die gezien zijn gehaspel in het spontane opnoemen van culturele instellingen niet weet dat cultuur meer inhoudt dan de podiumkunsten en die ook nog eens niet de tegenwoordigheid van geest heeft om in te spelen op dat "Oja, dat moeten we maar niet doen jongens", en die daarnaast op vakbondswijze de druilerige dag als metafoor neemt en echt waar, het WAS niet eens druilerig!
In het publiek zag ik veel bekende organisatoren staan, waaronder Ron Glasbeek en Ingeborg Struyk. Zet dat ongelimiteerde hoofd van Luuk Verpaalen bij deze 2 en je krijgt een écht protest waarbij de fakkelvlammen tot de top van de Martinitoren zouden reiken.
En dan is de volgende ochtend op de site van ons eigen Dagblad geen enkele foto, geen enkel verslag te vinden. Wel over Den Haag en Amsterdam en Arnhem en Venlo. Maar niet over Stad.
Alsof de stadsredactie dacht dat dit typisch iets voor de cultuurredactie was en de cultuurredactie geen verslag wilde doen van de eigen ondergang en aanstaande overbodigheid en het naar de Stadsredactie af had geschoven.Maar dat ze dat dan niet van elkaar wisten.
Wanneer gaan we hier iets aan doen?
Wanneer gaan we protesteren tegen onze eigen tekortkomingen?
Wanneer laten we buiten onze programma's om zien hoe ludiek en wereldverrijkend en spannend en raadselachtig en bijzonder en de lijm en de enige echte onderhuidse samenleving we écht zijn?

Nee, ik ben teleurgesteld.

Blij Wijf

De telefoon gaat, ik neem op.

-       Met MB
-       Met bedrijf Z. Spreek ik met CG?
-       Nee, je spreekt met MB, zo nam ik net ook op (streng mens 1)
-       Is CG aanwezig?
-       Nee die is er niet
-       Wanneer kan ik CG wel bereiken?
-       Mag ik vragen waar het over gaat?
-       Over een aanbieding van bedrijf Z
-       Ik woon hier ook en maak ook gebruik van die faciliteiten. Leg het eens aan mij voor
        (streng mens 2)
-       We willen het aanbod doen aan het bedrijf A van CG
-       Bedrijf A is van mij (streng mens 3)
-       Aha, dan moet ik u dus hebben. Heeft u even tijd
-       Dat ligt er aan waar het over gaat
-       Zakelijk aanbod
-       Nee dank je, we hebben net een contract met een ander bedrijf gesloten (blij wijf 1) 

Snotjong

Naïef

Ik zie heel erg op tegen het nieuwe tv-programma "Bekende Nederlanders pesten schoonouders". Ik weet dat ik niet ga kijken, maar alleen al de wetenschap dat zoiets bestaat bezorgt me kromme tenen.

Het is erg omdat het uitgaat van leedvermaak. We gaan eens lekker mensen uitlachen die zo stom zijn om hun kinderen te vertrouwen.  Het is ook erg omdat het niet wordt uitgezonden door een platte omroep als SBS of RTL, maar door een zogenaamde 'vrouwenomroep' die zachtaardig doet en romantische programma's uitzendt. Ik voel me dubbel belazerd in mijn eigen vertrouwen.
Misschien ben ik steeds zo naïef en vol vertrouwen geweest dat ik gewoon niet eerder heb willen zien hoe hatelijk onbekenden naar elkaar zijn, en valt het mij nu pas op. Dat kan. Maar dat is niet van belang en ik schrik er heel erg van.

Vorige week ben ik eens echt gaan lezen wat een Rechts Persoon nou vindt van de huidige situatie rondom te formatie. Noem het naïeve nieuwsgierigheid.
En wat ik dan tegenkom op bijvoorbeeld Twitter of op reactiesites van krantenartikelen is vaak haat. Pure, agressieve, niet in te houden haat. Van mensen die vinden dat zij in hun recht staan om dat ongenuanceerd uit te mogen storten over anderen.
Mensen die roepen dat moreel en normen en waarden lang genoeg zijn overschreden door dat stelletje linkse tuig, en die daarbij volledig voorbij gaan aan de norm om andere mensen in hun eigen waarden te laten.
Wat volgens hen met krakers moet gebeuren wil je niet weten. Of met leden van Groen Links. Of eigenlijk met alle links types.

Ik voel me erger dan belazerd maar weet de woorden er niet voor te vinden.

Wat ik misschien nog veel erger vind dan het belachelijk maken van vertrouwen, is de tweespalt in dit land waar ik mij nu bewust van word.

Een aantal weken geleden kreeg ik veel medelijden met Femke Halsema en Sylvia Witteman, omdat zij op Twitter onaardigheden voor de voeten geworpen krijgen. Ik bedacht nog dat het wel zo prettig is om geen Bekende Nederlander te zijn zodat je rustig kunt leven en rondlopen zonder haat-tweets om je oren te krijgen.

Het is volstrekt ongenuanceerd en de boodschap is helder: er is ergens een vrijbief gegeven om te haten.

Ik heb het nooit eerder gezien. En ik wou dat ik niet op zoek was gegaan.

Natuurlijk zijn de mensen die meteen hatelijk aan het typen slaan geen doorsnee van 'rechts', maar ze vertonen een harder beeld dan de 'linkse' mens.

Het artikel van Pieter Hilhorst vanochtend (14 sept.) in de VK over de harde vadermoraal was me dan ook uit het hart gegrepen.

Flyers

Er stond net een jongen voor de deur met een stapel flyers van City Marketing en de vraag of hier nog steeds een Bed & Breakfast was.  

Eh...

Hij kwam na 10 minuten terug met een nieuwe vraag: is dit het huis van CG?

Ik heb maar "ja" gezegd. Principieel en semantisch correct doen hoeft niet per se op de warme donderdagochtend.

Ik kreeg 25 flyers omdat de Huisschilder een relatie van Marketing Groningen is, zei de jongen. Vreemd, als iemand hier in huis een relatie met die marketingclub heeft ben ik dat wel!

Natuurlijk wou ik de stapel flyers niet, maar ik had wel respect voor die jongen die toch weer is gaan uitzoeken waarom hij een lijst met niet-bestaande B&B's mee had gekregen, en vervolgens zijn ronde opnieuw is gaan maken.

Er liggen nu 5 flyers in huis. Die mag C morgen uitdelen op zijn laatste werkoverleg heb ik zo bedacht. Eerlijk is eerlijk.