Gisteren kwam iemand die ik een jaar of 5 niet had gezien op de thee. Voor de gelegenheid had ik een stoofperentaartje gekocht bij de bakker, en hoewel ze eigenlijk geen suiker meer at wilde ze toch wel een klein stukje. Afgelopen vrijdag zette ik een vriendin een schoteltje met koekjes, macarons en chocolade voor. Tast toe, zei ik. Muizenhapjes nam ze, en vooruit, van alles eentje.
Vrouwen en lekkers. Ik doe het zelf niet meer, dat letten op de calorieën. Mijn buik is toch al dikker dan zou moeten en het is niet eens mijn schuld, grijns ik.
Waarom ik een dikke(re) buik heb:
1. Ik beweeg weinig nu ik (AL 12 WEKEN) met krukken loop
2. Ik blijk een groot talent te hebben voor stress-eten en snacken en snoepen, met dank aan het stresshormoon cortisol
3. Er zitten 1½ kilo aan vleesbomen verstopt achter de eerste buikbeschermlaag, die was ik een paar jaar vergeten en het doet me eigenlijk wel deugd dat ik 1½ kilo minder schuld heb dan de weegschaal zegt.
2. Ik blijk een groot talent te hebben voor stress-eten en snacken en snoepen, met dank aan het stresshormoon cortisol
3. Er zitten 1½ kilo aan vleesbomen verstopt achter de eerste buikbeschermlaag, die was ik een paar jaar vergeten en het doet me eigenlijk wel deugd dat ik 1½ kilo minder schuld heb dan de weegschaal zegt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten