Gisteren liep ik naar de apotheek-automaat, met één kruk. De weg was best begaanbaar, en waar ik gladheid vreesde liep ik langzaam of op straat, verkeer was nauwelijks te bekennen.
De drie doosjes medicijnen waren groter dan ik had bedacht, ik had er eigenlijk helemaal niet om gedacht, en ik realiseerde me bij de automaat dat ik niet eens zin had om ze in de hand te houden. Zeker niet als ik mijn aandacht bij het geglibber moest houden. Er liep een lange man langs en ik vroeg hem of hij het pakje in mijn capuchon wilde leggen. Hij vond het grappig, 'Echt?', maar toen ik me met mijn rug naar hem toedraaide, deed hij wat ik vroeg. Thuis haalde Cor het er weer uit, en zo kreeg ik drie mensen aan het lachen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten