Vervolg Paspoort-affaire

Een nieuw en meteen modern paspoort met vingerafdrukken krijgen is niet zo erg en de stempel uit New York nooit meer terug zien, ach daar valt ook mee te leven.

De nieuwe pasfoto die gemaakt moet worden, omdat er nieuwe pasfoto-regels zijn, is wel heel erg.

De laatste jaren heeft mijn hoofd duidelijk aangegeven niet gediend te zijn van zo'n foto.

Ik mag niet lachen en ik moet recht naar voren kijken. Kortom: ik heb een klein oog en een groot oog, en een vreselijk scheve mond die ik normaal gesproken charmant weet weg te lachen. Maar dat mag dus niet meer en ik ben niet alleen zichtbaar stukken ouder geworden, maar in één moeite door ook massa's lelijker.Ik heb gemopperd op de fotodame die geen krimp gaf, en besloot vervolgens genoegen te nemen met dat rotding omdat ik het zelf toch nooit meer zou zien. Ik ben immers geen campinghouder of douanier!

Omdat ik via internet een afspraak had gemaakt was ik vrij snel aan de beurt.
Ik liet vingerafdrukken nemen in een scan en zette fier mijn handtekening met de uitloper lekker buiten de randjes. Hindert niks, concludeerde de baliemedewerkster, die het ook al helemaal geen punt vond dat mijn paspoort verlopen was. Op dat laatste zei ze zelfs verontschuldigend dat ze mijn pas wel moest innemen.
"Snel en pijnloos", riep ik toen ik had betaald en wegliep.

Een paar uur daarna kreeg ik, al heerlijk wijn slempend in de tuin, een telefoontje. Of ik zo vriendelijk wilde zijn terug te komen want het ging niet goed met de handtekening.
Ik stelde nog voor dat ze het zou wegtippexen maar kreeg daar een onduidelijk antwoord op en ach, ik ben de beroerdste niet.
Vanochtend ben ik weer langsgegaan. De mensen wiens naam ik had doorgekregen om me bij te melden wisten van niets, maar men putte zich uit in verontschuldigingen, zocht het uit en propte mij zonder nummertje meteen ergens tussen. 
Heel lief en heel meewerkend.

Toen heb ik als troost een dikke omnibus van Joop ter Heul besteld bij de boekhandel. Een heruitgave waarin zoonlief de door Cissy verwijderde rook- en jazz scènes er weer lekker in heeft gestopt. Met veel dank aan Catharina!

Paspoort affaire

Vanmiddag heb ik een afspraak om mijn paspoort te laten vernieuwen.

De houdbaarheidsdatum is al een week verstreken en ik ben erg benieuwd hoe moeilijk ze daar over gaan doen.

Hoogstwaarschijnlijk zal het de baliemedewerker worst zijn, en ben ik nu alleen maar dat hele brave meisje aan het spelen dat bang wordt als de regeltjes overschreden dreigen te raken.

Zou ik een autoriteitsprobleem hebben?

Ik ben opgevoed met erg veel respect voor gezagsdragers.

Als meneer pastoor domme dingen zei hield ik mijn mond, want zo iemand kun je toch niet publiekelijk wijzen op zijn tekortkomingen? Te gênant.

Hm, misschien ben ik niet zozeer autoriteitsgevoelig als gevoelig voor gezichtsverlies van anderen wat ik, als het even kan, zal proberen te voorkomen.

Afgelopen zaterdag werd door de NOS een dag-dag-compilatiefilmpje uitgezonden over Maradona waarbij op de achtergrond “Hij was maar een clown” van Ben Cramer werd gespeeld. Dat heb ik afgezet. Tenenkrommend beschamend vond ik dat. En pijnlijk, als vingernagels over een schoolbord.

Ik weet wel dat gezagsdragers gewoon mensen zijn (al zette de pastoor daar natuurlijk vraagtekens bij) en dat zij helaas maar al te vaak van hun sokkel af flikkeren. Maar ik wil dat gewoon niet.

Ik wil zo graag dat zij doen zoals ik hoop dat zij het doen.

Dat hun gedrag echt onbesproken is, dat ze goed zijn voor de medemens en dat ze hun verantwoordelijkheden ook echt nemen.

Dat het nergens voor nodig is om in de gaten te houden of ze stelen van gemeenschapsgeld of er een minnaar of 3 op na houden.

Ik zou ze daar graag voor willen behoeden.
En als dat niet tot de mogelijkheden behoort zal ik, zucht, over een jaar of 10 zelf maar eens ergens burgemeester gaan worden.

Maar wat de paspoortvernieuwers betreft: Ik hoop absoluut dat hij/zij mij vanmiddag streng over het halve brilletje aankijkt en vermanend toespreekt dat ik te laat ben, maar dat zij héél toevallig voor mij een uitzondering kunnen maken.

Dan gaat alles zoals het hoort en is mijn ideale wereldbeeld weer een stukje dichterbij gekomen.

Valse Kunst

We zijn op tweede Paasdag naar het Museum voor Valse kunst in Vledder geweest.
Een ongelooflijke bende. Niet wat je bedenkt bij de benaming museum, maar wat een fenomeen!
Stel je de zolder van je rommelige oma of buurvrouw voor, en dat verdeeld over 6 ruimtes.
Overal in het gebouw hingen kopieën van meesterwerken, soms tenenkrommend slecht gedaan. En wat ik helemaal lachen vond: bij een paar valse Picasso's en Dali's had de eigenaresse twee cartoons gehangen van gezichtsbedrog. Een muis / man en het jonge meisje / de heks.
Waarom die daar hingen? Omdat ook Dali gebruik maakte van gezichtsbedrog.

De rondleidingen zijn alleen al de moeite waard door het verhaal over Han van Meegeren, waar er ook een paar van hangen. Echten, dat dan weer wel.

Het museum is ooit opgericht omdat de eigenaren een valse Matisse bleken te hebben gekocht. Hoe maak je van de nood een deugd, zeg maar.
Het is, misschien juist door die kneuterigheid, wel een fenomeen.
Maar wel een vals museum.

What's in a Name

Ik heb een Oom Albert 'om de hoek' bij wie we bijna dagelijks onze boodschappen doen, en een mevrouw Bosch die onze afwas doet in ruil voor een gekleurd chemisch blokje.

Ik heb een Privilege dat eens in de week komt om te waaien en wapperen met onze stofdoeken.
Mijn Grijs Duifje staat al maanden stil te staan op straat. Ik rijd nooit meer in haar en eigenlijk moet ze naar de s-l-o-o-p maar dat vind ik nog zo sneu. Ik gebruik het Citroentje van manlief wel en groet mijn Duifje vriendelijk en geruststellend als ik haar voorbij fiets of loop. Het Citroentje krijgt altijd schouderklopjes op het dashboard als we in Italië weer eens een hoge berg hebben gehaald. Hij houdt het nog dapper vol.

Waar ik me tegenwoordig wel wat zorgen om maak is meneer AEG. Hij is namelijk al aardig op leeftijd. We denken dat hij nu zo'n 16 jaar is, maar aangezien hij van vriend naar vriend naar vriendin naar vriend is verhuisd en iedereen onderweg de tel is kwijtgeraakt kunnen we alleen maar een schatting maken. Volgens Zwager zit er een schroefje los aan meneer AEG maar dat nieuws horen wij liever niet.
Zolang hij nog fris en schoon goed levert en vriendelijk terugbromt als ik hem trakteer op mijn verhalen blijft hij lekker bij ons wonen. Soms denk ik dat hij instort als ik hem niets meer vertel of hem geen belangrijke zaken meer vraag als "Waar heb je die ene sok gelaten?" en "Heb je die sleutelbos weer van je af laten trillen?".

Hoe langer iets of iemand bij me woont, hoe meer hij of zij onvervangbaar lijkt te zijn. Maar ik weet dat dat niet zo is.
Jaren geleden had ik Annabel, mijn mooie heel vreemd-blauw geschilderde oma- fiets. Ze gaf het op nadat ik haar moest offeren om zelf niet onder een bus te komen, en ondanks dat grootse gebaar van haar kant heb ik heel lang niet aan haar gedacht.
Tot afgelopen week.
Ik hoorde hoe mijn huidige fiets schreeuwde om een naam. Ik had er geen, en hoewel er het een en ander aan typeringen door mijn hoofd schoot ben ik ze nu al weer vergeten. Maar ik weet zeker dat er eentje komt want ik raak gehecht aan dat grappige fietsje dat zo dapper alle vorst en sneeuw en regen trotseert. Nog even wachten, ik laat het wel weten.

Dan zal ik ook vertellen over een bijzonder servies dat ik heb en dat van mij de naam "Het Servies van de dode Vader van Jenny N." heeft gekregen en waar niemand van wil eten. Heel gek is dat.

Bloemen

Er bestaan verschillende ideeën over wat bloemen met je kunnen doen.
Volgens Feng Shui zijn bloemen bijna altijd goed, behalve in de slaapkamer, en mogen het geen verdorde exemplaren zijn!Ik vind ze altijd goed, ook met groene takken ertussen.
Hoe ze gewaardeerd worden is weer een ander verhaal.

Vorige week werkte ik ‘s avonds in een gebouw waar een geweldige zangeres na afloop een staande ovatie en een bosje bloemen kreeg voor haar prestatie. Er was een tweede bosje bloemen voor de dirigent. 
Mijn rol is ervoor zorgen dat iemand die bloemen ook daadwerkelijk geeft.
De dirigent van vorige week liet zijn bloemen op zijn kleedkamer achter.
Daar ben ik niet geheel ontevreden over, want ik kreeg ze die avond door collega’s met een buiging overhandigd voordat ik het gebouw verliet. En ik vind bloemen altijd goed.


Mijn weg naar huis kende die avond een omweg. Eerst wilde ik zien wat de eerstejaars van Minerva die week hadden klaargespeeld in Simplon. Daar wilde iemand direct-subiet-meteen het groen uit het boeket trekken. Waarom dat nou weer? Omdat groen niet kunstzinnig is?

En toen ben ik toch langs de afgebrande panden in de Ebbingestraat gefietst.
Ik kwam langs het hek dat op de stoep voor de dramapanden gezet was en zag in het duister dat er bloemen in gestoken waren.

Ik vond het raar. Alsof wij nuchtere noorderlingen erbij willen horen, bij die mensen die voor internationale tv-zenders hun rouw tot uiting brengen met uiterlijk vertoon.
Ik klemde mijn bloemen vast, en legde ze fermer op het stuur.
Ze doen het prachtig in mijn woonkamer.

Stopgedrag

Het voelt stoer maar ook raar om zomaar ineens niet meer te roken. Zelfs op de Stopdag was ik geloof ik stiekem helemaal niet van plan te stoppen. Maar ja, nog maar 1 sigaret in huis en tegenover C gedaan alsof ik het echt ging doen. Dus ach nou ja, ik kon het proberen, toch?

En oeps, ineens zijn we 6 dagen verder!!!

Maar waarom ben ik nou precies gestopt? Op lastige momenten, zoals gisteravond na een heerlijk diner aan de koffie met likeur, dan weet ik het ineens niet meer.

Eigenlijk was ik wel erg veel bezig met roken toen dat nog een normale bezigheid was.

"Als ik dit heb gedaan eerst even koffie met sigaret"

"Ik ga zo de deur uit, eerst nog even een peuk"

"Heb ik alles? Sleutels, geld, sigaretten, aansteker, telefoon?"
Misschien dacht ik toen nog wel meer aan nicotine dan nu!

In ieder geval liet ik het een vreselijk groot deel van de dag bepalen.

Aha!

Dus wat dat betreft is er niets veranderd.

En eerlijk gezegd is dat een pak van hart.

Ik ben niet ineens geobsedeerd, dat was ik altijd al! Het grote verschil is dat ik nu die obsessie ga aanpakken en reduceren.
Hoe boos zou ik zijn en hoeveel spijt zou ik hebben als ik weer zou gaan roken?

Als ik nu weer zou beginnen zou ik toch wel erg falen en daar hou ik niet van.
Ach, ik wil niet eens over deze vraag nadenken!  Stoppen nu! Het is GEEN OPTIE!!!

Ongelooflijk boeiend

Dit is dag 2 van de rest van mijn rookloze leven. Ik ga niet schrijven over de moeilijke momenten, wel over de 'oja, dat was ook zo'-s.
C en ik zijn onrustig. Dus hebben we gisteren na Masterchef lekker Pulp Fiction in de dvd-speler gestopt. Past goed bij het Kill Bill Diary van David Carradine dat ik nu aan het lezen ben.

De smaak in mijn mond is anders. Viezer. De papillen worden niet langer onder een laagje smerigheid bedekt maar komen rechtstreeks aan de oppervlakte in contact met de lucht. Verbaasd en onwennig. En snakkend naar de smaak van tandpasta.
Ik denk bijna voortdurend aan dit proces, als een project dat ik aan het doen ben, een grote klus die goed en grondig aangepakt moet worden.

Bijna elke klus vereist toewijding en volledige overgave. En ik weet dat het wel even duurt voordat het ritme en de gewoontes die ik daardoor heb aangenomen zijn verdwenen. Zo is dit ook en niet anders. Het is een langlopend project dat tot een eind is gekomen en waar ik steeds minder aan hoop te denken.

Ik zal me gaan richten op de oja-s om een making-of te kunnen maken.

We hebben gisteren allebei, tot onze grote schrik, heel weinig koffie gedronken.

Ik ben vanochtend maar flink bezig gegaan om dat tekort aan te vullen, wel met de waarschuwing in gedachten dat cafeïne langzamer wordt afgebroken als je niet meer rookt. Ik liep (loop! nee liep!) strak op koffie en tabak, en om er dan achter te komen dat ik gisteren slechts 3 kopjes op heb, waarvan de eerste ook nog met warme melk, dan denk ik wel "Waar moet dat heen met mij?"

Ik neem mijn derde nu meteen, met een peren-sultana, dat dan weer wel. Klinkt toch minder: 'ik loop strak op koffie en peren-sultana'. Hm.

Ik moet mijn auto van de binnenkant GOED schoonmaken want de nicotine is er in 6 jaar tijd aardig ingetrokken.

Ook oja: ik heb geen problemen met mijn handen. Geen trilvingers en zeker geen noodzaak tot iets vast moeten houden.

Nee, ik denk dat dit wel goed gaat komen, zegt ze optimistisch.

En nu genoeg gekauwd op tabak, ik moet een paar mensen bellen en de snoeptrommel raakt echt niet uit zichzelf leeg! An die Arbeit!

Proefbad

Doe mij eens een badkuip! Om mijn ontstoken schouders onder te kunnen dompelen in kokend water en om ontspannen uren achter elkaar te kunnen lezen!

Beter nog: Doe mij eens een badkuip op proef!

Ik vind het zo frustrerend dat dat niet bestaat!

Je kunt alles leasen of huren, maar een badkuip? ik dacht het niet.

Als ik wéér mensen met een badkuip hoor vertellen dat zij er never-nooit-niet in liggen grijp ik vertwijfeld naar mijn hoofd. Zo dom!

Ik smacht er letterlijk naar. Het komt zelfs erg vaak voor dat ik wil zeggen: “ik ga even in bad liggen”, en dan net op tijd mijn woorden in slik want we hebben helemaal niet zo’n tobbe.

Kom, laat mij nou gewoon zo’n ding proberen!

De badkamer is groot genoeg om daar een gevaarte op pootjes in te tillen. We moeten er dan wel in staan om te kunnen douchen, maar dat went wel.

Afgelopen winter zijn we 10 dagen in New York geweest.

Ik voorzag dat we voornamelijk zouden sjouwen van museum naar galerie naar restaurant en stond er op om een ligbad op de kamer te hebben. Ik werd uitgelachen. “Je gaat toch niet naar NY om in bad te liggen”, “Daar heb je toch geen tijd voor”.

Enfin, ik wist welgeteld 4x de tijd te vinden om mijn vermoeide lichaam drijvend tot rust te laten komen. Een behoorlijke score.

Er was ooit een bad in ons huis dat de vorige eigenaren hebben verwijderd.

Het was namelijk een verzonken bad en toen zij een kind kregen leek het hen niet verstandig en veilig.

Nu hebben wij daar toevallig geen last van. Het enige echt kleine wezen dat hier rond loopt is de kat. Die komt niet eens in de douche om op de badmat te liggen. Ze kijkt wel uit.

Ik zal nog wel een tijdje op stille zondagen langs sanitair-sites surfen in de hoop op een uniek lease-aanbod.

Doe mij nou maar gewoon een bad op proef. En dat ik dan na een half jaar mag beslissen of ik het wil houden. Hoe moeilijk kan het zijn?

Is het toeval dat ik echt net op dit moment op de radio Rene Froger hoor zingen “…dan gaan we met zijn tweeën drie keer uitgebreid in bad”?

Toeval? Ik dacht het niet.

Toe nou...