Glad ijs

Het had weer gesneeuwd en de stoep was glad toen ik zondagmiddag de deur uit ging om boodschappen te doen. Twee huizen verderop leunde een oudere vrouw diep voorover gebogen tegen de muur.

Gaat het, vroeg ik. Nee, zei ze, ik word duizelig als ik overeind kom.

Op haar knieën had ze twee natte plekken, maar ze vertelde dat ze keihard op haar achterwerk was gevallen.

Water wou ze niet en ze was ook nooit eerder duizelig geweest en ze moest de bus naar huis halen.

Ja daar sta je dan met je goede bedoelingen een beetje naar elkaar te kijken.

Ik vroeg of ze wou zitten.

Ja dat leek haar wel wat.

Blij sprintte ik over ijs naar huis al had ik nog geen idee wat voor stoel ik daar buiten in de sneeuw zou gaan zetten tot ik onder de trap het lage campingklapstoeltje zag staan.

Daar zette ik haar in. Of eigenlijk viel ze er een beetje in want het stoeltje was nog lager dan ik me herinnerde.

Wat fijn om te zitten zei ze steeds.

Ik pakte mijn boodschappentas weer op, trok mijn handschoenen aan en sprak haar streng toe. De volgende bus komt nog lang niet dus doe vooral rustig aan en ik ben zo weer terug.

In de winkel stonden de eieren op de bovenste plank vrij achteraan.

Kom op, zei ik terwijl mijn vingertoppen tegen de rand van het doosje aantikten in een poging het te draaien, ik bijt niet! Of nou ja nú niet, dat komt later wel.

Toen ik me omdraaide met de eieren in de hand stonden twee jongens me raar aan te kijken.

Ik vergeet wel eens dat mensen horen wat ik zeg als ik hardop denk of met voorwerpen praat. Laatst liep ik langs een groepje meisjes en ik zei "Fijn" omdat ik dat toevallig dacht en dat was lastig voor die meisjes die dat meteen op henzelf betrokken.

Lastig voor mij wordt het pas tegen de tijd dat ze me daar om willen opsluiten.

Terug op de Hereweg zag ik de oudere dame voorzichtig richting bushalte schuifelen.

Het campingstoeltje stond keurig ingeklapt bij de buren tegen de muur.

Dat is lief van haar, zei ik tegen het stoeltje en ik zette het weer onder de trap. Ik was blij voor hem dat hij weer eens gebruikt werd want zo vaak mag hij niet meer mee op vakantie.

Opnameplanning

Het begon met een griepje, pijnlijke longen en een huisarts die daar niets kon vinden maar wel uitriep "O nee, wat een grote baarmoeder!" en mij voor een echo naar de gynaecoloog stuurde die zei "We gaan niet zomaar snijden hoor," maar na het onderzoek zichzelf corrigeerde met "Ja dat wordt absoluut snijden" en al een afspraak met de Snijdende Gynaecoloog wilde maken waarop ik zei "Hoho, laat mij even wennen aan dat idee en dit thuis en op het werk rustig bespreken". Dus na de eerste aanmeldingen van hulptroepen, een fles wijn met een ervaringsdeskundige, het regelen van een bed in de kamer, een klapstoel in de douche, mogelijke vervanging op mijn werk en andere aangename productiezaken, maakte ik een afspraak met de Snijdende Gynaecoloog die het gesprek begon met "Zo, dus u heeft besloten geopereerd te willen worden," waarop ik vroeg "U bedoelt dat ik hierin een keuze heb?" en de rest van dat gesprek in volslagen verwarring maar half heb geluisterd waardoor pas op weg naar de Opnameplanning de eerste zaadjes waren gepland om die zes weken vrij maar niet door te laten gaan, en ik die hele Opnameplanning alvast links heb laten liggen.

Na wel-doen en niet-doen en wel-doen etc met man, zus en mijn eigen hoofd, belde ik twee dagen later de afdeling met mijn vragen want het is toch te zot voor woorden dat mijn baarmoeder er uit moet omdat die groot is en al mijn vragen daaromtrent beantwoord worden met feiten over vleesbomen die mij werkelijk geen moer interesseren, waar mij werd beloofd dat de Snijdende Gynaecoloog mij die middag terug zou bellen, wat ze deed, zodat ik haar mijn vragen kon voorleggen want wat is in godesnaam de medische noodzaak als ik er zelf geen enkele last van heb en er niet aan dood zal gaan, en die vragen beantwoordde ze heel rustig en vriendelijk en superafstandelijk en toen ze zei "Er zijn vrouwen met een vergrote baarmoeder en grote vleesbomen die nergens last van hebben en zeggen Laat maar lekker zitten", zei ik meteen "En tot die categorie behoor ik ook", waarna ze me van de lijst haalde en me niet eens terug wil zien voor controle.

Ik baal alleen vreselijk dat ik mijzelf zo zes weken vakantie door de neus heb geboord.

Parijs en de rest

Ik heb een dubbel gevoel over het medeleven voor Parijs nadat ik las hoeveel mensen IS dit jaar heeft gedood in Syrië, Kenia, Burundi, Baga en Libanon. Waarom weten we dit niet? Of doet het ons gewoon weinig? Waarom erkennen we niet dat we verschil zien tussen Westers-Wij en Elders-Zij?

Hierbij drie artikelen over waarom die idioten doen wat ze doen:

https://www.vn.nl/waarom-jihadis-niet-onze-eigen-schuld-zijn/

http://www.thenation.com/article/what-i-discovered-from-interviewing-isis-prisoners/

http://m.knack.be/nieuws/wereld/terrorisme-expert-knoope-een-groot-deel-van-de-wereld-haat-ons/article-normal-624191.html

Flog op de blog

Op onze gezamenlijke weg naar herstel deed de Zus vandaag zonder mij mee aan de eerste Stadsparkloop van het seizoen. Ik was er bij als toejuicher, ondanks het kutweer.
Er waren meer lopers op komen dagen dan ik had verwacht, want in Nijmegen organiseren ze vandaag ook een of ander loopje.

Supporters heb ik ook gezien. Mallerds.

Met de crew er achteraan

De Heren Verzorgers van de Thee zetten in alle rust hun tent op bij het doorgangspunt, tevens finish. Dat het afdak bij het schommelend verplaatsen tien liter water van zich afwierp in de schoot van een der heren, kon bij de anderen de pret niet drukken.
"Heb je het wel gefilmd?" vroegen ze mij, maar nee. Zo alert was ik niet dat ik dat had zien aankomen.

De eerste lopers hadden al de Zalige Lopersglimlach om hun lippen.

Ik was jaloers natuurlijk en moest mijzelf stevig tegenhouden om niet op rubberen laarzen en in regenpak linksaf te slaan voor een rustig duurloopje.

En daar kwam de Zus over de finish, haar eerste loopje na een blessureperiode van 3 jaar.
Zó stoer! Ik ben een trotse zus.

Thuis broeide ik na van de endorfine die anderen voor mij geregeld hadden.
Volgende maand ben ik er ook bij, wat een verrukkelijk vooruitzicht!

Humkessoep

De Hollandse keuken bevalt mij over het algemeen wel. Ik had graag gezegd "de Twentse Keuken", want mijn lievelings zijn toch wel Balkenbrij en flinke soepen zoals Humkessoep, maar dat zijn dan ook meteen de enige echte Twentse gerechten die ik ken.
Vorig jaar serveerde ik de groenebonensoep voor het eerst op mijn verjaardag, en dit jaar beweerde iemand dat hij daar al reikhalzend naar had uitgekeken.
Zowaar, een succes!
En dat deel ik graag. Dus bij deze:



Humkessoep
6 personen, Bereidingstijd 15 minuten, Wachttijd 180 minuten

Ingrediënten
Boter en olie

400 gram schouderkarbonade (scharrel uiteraard)

2 uien

2 aardappelen, licht kruimig

1 liter rundvleesbouillon

1 prei

200 gram snijbonen

200 gram sperziebonen

340 gram witte bonen

Bereiden

Maak een liter bouillon van 2 bouillontabletten. Fruit in een stevige soeppan de gesnipperde ui aan in de combinatie van boter en olie. Voeg de in grove stukken gesneden schouderkarbonade toe en laat het vlees bruin worden.

Giet de bouillon erbij, en voeg de in grove dobbelstenen gesneden aardappelen, de in halve ringen gesneden prei en alle groene bonen toe.

Laat minimaal 2,5 uur zachtjes koken met deksel op de pan. Hoe langer hoe beter. Roer regelmatig.

Voeg de witte bonen toe en laat de soep nog een half uur doorkoken.

Laarzen die niet mogen

In de vroege herfst van 2010 vergaderde ik met drie collega's in het horecakantoor van de Stadsschouwburg.
Gegil van buiten stoorde ons, het was pauze bij het gymnasium van de buren. We konden niets anders dan zelf ook even pauzeren en naar de uitgelaten jeugd kijken die naar buiten stroomde.
De twee mannelijke collega's sprongen ineens op en riepen naar het raam: "Uit met die achterlijke laarzen! Het is nog geen winter! Foei!"
"Maar dat staat heel leuk, die laarzen onder een kort rokje," zeiden wij verbaasd.
"Niks ervan," was het oordeel.
Ook thuis schudde de Huisschilder zijn hoofd. Vloeken in de kerk, die combinatie.
Sindsdien voel ik me altijd een beetje rebels als ik een kort rokje draag met laarzen. Hoog tijd om dat weer eens te doen.

Mabon

Afgelopen woensdag werden we ziek en het was niks aan.

Ik hing beneden, hij hing boven, en de dagen zoefden in onmacht voorbij. 

Ik las wat en viel in slaap, keek Miss Fisher en Hustle, en viel halverwege in slaap. Ik dacht 's ochtends stiekem aan hardlopen en voelde hoe mijn benen uit protest in slaap vielen. Nee, er was niks aan.

Soms kwam de Huisschilder tussen het slapen door even beneden en vertelde dan iets over onze auto wat ik niet begreep omdat ik de woorden niet kon vasthouden. Maar dat zei ik niet natuurlijk. Ik stelde belangstellende vragen op de plekken waar de stiltes vielen, in de trant van "Echt?" en "Wisten we dat al?" en kreeg geloof ik ook nog wel antwoord. Gelukkig putte dat de Huisschilder zo uit dat hij weer naar boven sjokte. Ik heb hem nog nooit zo lang zo ziek meegemaakt.

Vrijdagmiddag kreeg ik heel fijn heel leuk bezoek dat taarten meebracht. We kregen het over tia's en Asperger, en echtelijke ruzies en over dames die niet konden komen omdat ze ziek en verkouden waren en andere ellende. Ik steeg er spontaan van boven mijn griep uit. Na twee koffie en twee wijn en twee parmantige blosjes zakte ik pas in.
Maar ik heb hier dus mooi een slinkse oppepper gevonden.

Vanavond moeten we uit eten wegens een afspraak met de Albert Heijn actie. Ik begin denk ik met twee wijn, gevolgd door twee blosjes en twee koffie. Variatie is goed voor de mens.

En zo ben ik oprecht dankbaar voor wat ik deze week heb geoogst.

Zomer

Vanwege de zomer tijdelijk te vinden op

Zeszinnenzomerblog