Hidden Figures

Een lange lege Eigen Dag blijft nooit lang leeg.

Ik las, ik deed de was, en wat boodschappen. Ik verschoonde een bed en stapte aan het eind van de middag op de fiets om naar de film te gaan. 

De kassa was dicht, ik moest mijn kaartje kopen met de wijn.

"U bent nog de enige," zei het meisje. Ik dacht: dat gaat ook vast niet meer veranderen.

De zaal was heerlijk leeg. Ik koos een mooie plek met veel beenruimte want ik mag graag meer ruimte innemen dan nodig is omdat ik mijzelf altijd groter inschat dan ik ben. Als ik naast iemand loop en ik vang een glimp op van ons in de weerspiegeling van een etalageruit dan kan ik mijn verbazing nooit onderdrukken.

Als ik echt zo klein ben, hoor ik me dan niet ook veel bescheidener op te stellen? Meer respect te hebben voor de grotere en bredere mens onder ons?

En dan weet ik weer dat het heel fijn is dat ik dat lengteverschil nooit door heb. Het verwart me te veel.

De film was Hidden Figures. Ik zag hoe de drie dames, superslim, leuk, gelukkig in de liefde, wel binnen de grenzen bleven van de raciale voorschriften uit de Amerikaanse jaren zestig, maar zich niet lieten dwarszitten als het ging om hun eigen capaciteiten.

Ze keken niet naar anderen, maten zich niet naar andere mensen, maar gingen uit van zichzelf en vonden dat niet meer dan logisch.

Ze kregen het trouwens allemaal: liefde én carrière.

Daar waar de witte mensen in La La Land maar één van beiden konden krijgen. Volgens mij heb ik juist dáár om gesnikt, toen.

Om Hidden Figures heb ik geen traan gelaten. Ik voelde een paar keer plaatsvervangend plezier en trots opzwellen. Blijdschap ook om wat ze voor elkaar kregen. De eerste vrouwelijke, zwarte ingenieur worden bijvoorbeeld.

Historisch correcte feelgood film, waarin ze alles krijgen.

Prachtig.

Met een blij gevoel zat ik daarna twee uur een discussie in het Engels te volgen over kopie en originaliteit in de kunst waar ik geen oordeel over hoefde te hebben. Ook wel eens fijn.

Sans

"Ze zeggen dat het geen hersentumor is", is mijn nieuwe opening als iemand me vraagt hoe het met me gaat.

De eerste keer dat ik zo'n spectaculaire aanval had riep ik enthousiast naar de keuken "Cor kom eens kijken wat ik nou heb! Ik kan niet meer lezen!" en ik zei de woorden uit mijn boek waarvan ik wist dat ze niet juist waren maar ik kon het niet helpen. De woorden bereikten mijn mond niet. Halverwege de lijn Oog-Brein zat een wisselstoring. 

De lol ging er vanaf toen het na een paar minuten niet beter werd.

Ik knipperde flink met mijn ogen en verruilde mijn Engelse boek voor een Nederlandse en gaf het op. Ik ging naar bed. De Agatha Christie die ik voor het gemak meenam hielp ook al niet.

Datzelfde gebeurde me in november nog eens, al trok dat toen snel weg, en vorige week vrijdag was het weer raak. Het vervelende was dat ik toen aan het werk was.

Ik deed mijn ogen dicht en open en begreep niets van de letters hoe lang ik ook naar het scherm staarde. 

Mijn afspraak was er, zei een collega en opgelucht pakte ik mijn spullen. 

Ik weet nog dat ik me aan hem voorstelde, ik weet ook nog dat ik me afvroeg of het wel normale woorden waren die uit mijn mond kwamen.

Ik durfde nauwelijks nog iets te zeggen en zette mijn luisterende gezicht op terwijl ik absoluut niet begreep wat hij zei. Halverwege de lijn Oor-Brein zat vandaag ook een wisselstoring.

Hoe laat ik niemand merken dat ik eventjes ergens last van heb?

Ik koos voor entertainment. Laat ik mijzelf maar vermaken zolang dit duurt. Want is het niet enorm grappig als ik een gesprek door zou kunnen komen zonder echt iets toe te voegen? Zou dat ook niet mogelijk moeten zijn met een dergelijke afspraak? Hoe werkt dat eigenlijk?

Superinteressant vraagstuk, zeker op de vrijdagmiddag. 

Dus ik knikte heel goed.

Ik knikte kritisch, en belangstellend.

Ik knikte intelligent en cynisch.

Ik fronste, hield mijn hoofd schuin en knikte nadenkend.

Maar ik hield het niet lang vol.

Ten eerste vond ik dat niet eerlijk naar die jongen toe en ten tweede was het reuze vermoeiend.

Ik greep naar mijn hoofd, stootte er "Hoofdpijn" uit, schudde zijn hand en nam papier van hem aan.

De huisarts die ik belde en in fruffelig gebrabbel probeerde uit te leggen wat ik ervaarde sommeerde me ogenblikkelijk te komen en mijn directeur die ik apart nam deed meteen tia-testen die ik lijdzaam onderging. Ik juich de BHV reflexen van harte toe.

Bij de huisarts bleek ik niet alleen vreselijke bloedarmoede te hebben maar ook, waarschijnlijk, geen hersentumor. Wat fijn is want nu weet ik waarom ik toch zo doorlopend moe ben. En geen hersentumor hebben is ook fijn natuurlijk.

De neuroloog maandagochtend bevestigde het idee van migraine sans migraine of aura migraine en plande voor de zekerheid een MRI scan.

Die krijg ik over een week of vier.

Nu nog een geheim teken afspreken met mijn collega's voor als ik weer de mist in ga en blubberige taal naar buiten fruffel. Het liefst kies ik iets banaals als twee vingers in de neus of een pirouette, dan heeft iedereen er nog een beetje lol aan. Tips zijn welkom.

Poëtische runnershigh

Ik word katsgekhyper van die schrijversvakschool.

Bij elk gedicht dat ik er uit gooi ervaar ik een runnershigh. Dit is toch het beste dat je kan overkomen? Terwijl mijn fysio werkt aan de overbelasting van de knie en ik al maanden geen meter hardloop pik ik de mooie kanten toch nog steeds mee.

En gedichten, ja jezus.

Ik beken dat ik ben bekeerd.

Ik blijk helemaal niet te lui om ze te lezen of te proberen ze te begrijpen. Dankzij de poëziekennis van ons klasje en het gebrek aan bleue mensen leer ik me te barsten.

Poeh. Vandaag geen suiker voor mij. Ik ben even in de boekwinkel een bundel van Ester Naomi Perquin kopen.

Zoveel

Ik eet een soepje met een vriendin in Huis de Beurs.

Het drama in haar familie maakt haar dunner dan ooit. De soep eten we langzaam terwijl zij vertelt en ik mijn vragen stel.

Daarna loop ik over de Vismarkt en Tussen beide Markten naar Van der Velde waar oud-collega's naar een andere oud-collega luisteren maar ik heb de verkeerde boekhandel gekozen. Bovendien is het al een uur na aanvang. Ik dwaal wat rond, pak het boek van Georgina Verbaan op en maak ruimte voor de man naast mij die een foto maakt van een boek dat naast Georgina ligt.

"Mooie cover," zeg ik.

"O hee hoi," zegt hij. "Dat ook, maar ik ken de schrijver en wil hem laten weten dat zijn boek hier ook ligt."

Mijn brein slinkt, ik herken de man niet. Hij lijkt op een Herman en hij zei "O hee hoi" en ik herken hem niet.

Hij heeft zich omgedraaid. Gelukkig, want ik loop nog steeds te graven naar zijn naam. En jammer, want door een gesprek zou ik op zijn naam kunnen komen.

Ik grasduin door boeken en voel een wanhoop opkomen. Zoveel boeken, zo weinig tijd om te lezen. Zoveel te zeggen en te doen en te kijken en te beleven.

Teveel mensen voor wie de tijd nog sneller loopt dan voor mij.

De eerste les

Ik beschrijf het paard in de opdracht in termen van zacht en hard. Ik vergelijk het niet met een goudvis en zet het niet in een moeras. Ik beschrijf vanuit de tastzintuigen.

Een beetje saai, vindt de juf.

Dan ontleden we een moeilijk gedicht. Ondanks dat ik zo mijn meningen heb gaat het ontleden me verrassend goed af. Ik, met nul ervaringen in poëzie, ga het gedicht zelfs waarderen.

De juf poert dat ik waarschijnlijk niet begrijp waarom iemand zulke heftige belevenissen op deze manier omschrijft. Jazeker wel, probeer ik nog, al vind ik wel dat de dichteres het verre uiterste in het spectrum ‘ik blijf lekker vaag’ heeft opgezocht.

Maar ik weet dat het te laat is. Op mijn voorhoofd zal de hele cursus het onverbiddelijke “fantasieloos” prijken.

Zusje van Rotterdam

Ik zag een film over Chinese moslims. Ik wist niet dat daar moslims waren. Dom, naïef? In ieder geval weer wat geleerd. Ik wist niet dat Columbus een stad vol architectuur was. Weer wat geleerd. 

Ik wist niet dat er zo weinig vrouwelijke regisseurs als 'de moeite waard' worden gezien om getoond te worden op een festival. 

Na zoveel jaren leer ik nog steeds bij.

Wij kregen bij één film een inleiding, ronduit het slechtste deel van de avond. Laat ik het nog maar eens zeggen: een inleiding moet gaan over de achtergrond van het verhaal of over het maakproces. En mag niet een recensie zijn.

Ook geleerd: de afwezigheid van een plot stoorde me mateloos in Arabia en interesseerde me niks in Futuro Perfecto. 

Ik heb lieve en leuke en slechte films gezien. En hou je vast: geen enkele verrassing. Nul.

Ik heb me supergoed vermaakt. Op naar het IFFRiG 2018

Het dappere land

Door de eerste 10 dagen van die mongool in het witte huis heb ik al tijden geen boek meer aangeraakt. Mijn leesvoer is nu twitter.

Het is niet dat ik er wakker van lig, maar áls ik dan toevallig toch wakker lig, door een spit of zo, dan grijp ik meteen naar mijn telefoon en lees alles wat er in mijn twitterfeed voorbij komt.

En dat is behoorlijk veel. Ik heb daar namelijk een uitgebreide snoepwinkel.

Naast mijn gewone tijdlijn heb ik ook een paar Lijsten gemaakt. Eentje stamt uit 2011, toen de Arabische Lente begon, en zit tjokvol buitenlandcorrespondenten. Een andere heb ik afgelopen zomer aangemaakt, om de Amerikaanse verkiezingen te volgen als ik dat wilde en die journalisten uit mijn gewone tijdlijn te houden. Want soms werd ik er een beetje misselijk van.

Je hoort mij de naam van die sukkel niet vrijwillig uitspreken. En foto’s van hem kan ik sowieso niet aan. Ook niet van onze eigen nazi.

Misschien is dat een hele foute strategie, want “He who must not be named” krijgt juist kracht als je Angst laat bepalen dat je zijn naam niet zegt, zegt Rowling en wie luistert nou niet naar haar? Aan de andere kant: in deel 7 had hij een detector op zijn naam gezet dus vermijden om die uit te spreken was alleen maar erg slim.

Ik vind het raar dat er mensen zijn die dit nieuws niet willen horen. Er staat ons namelijk een wereldoorlog te wachten als we niet oppassen.

Na een heerlijke première donderdag gingen de zus en ik naar de kroeg om Nobeltjes en wijn te drinken en om het te hebben over de Amerikaanse politiek.

Toen ik dat laatste vertelde op een gezellige lunch zaterdag reageerden de acht andere vrouwen verbaasd. Waarom ga je naar een kroeg om het te hebben over de Amerikaanse politiek? Of waarom zou je het daar überhaupt over hebben?

Het gezellige samenzijn bleef gelukkig gezellig, ook al mocht ik later vertellen waarom het mij zo verbaasde dat iedereen getrouwd was of dolgraag wilde trouwen (WTF???), het schaadde de gezelligheid niet of althans niet in mijn gezicht.

Hoe kun je het nou niet hebben over wat er op dit moment gebeurt?

En iets dichterbij: dat die vreselijke PM van dat Brexitland haar ogen sluit en in bed kruipt met die Amerikaan. Een petitie waarin bijna 1,8 miljoen Britten hebben aangegeven tegen een STAATS-bezoek van hem te zijn wordt bestempeld als ‘onbeleefd’ naar die kerel toe.

Onbeleefd. Naar DIE onbeschofte kerel?

Plus, zegt ze, het is een populistisch dingetje.

Waarop intelligente mensen reageren met: en Brexit, dat won met evenveel stemmen verschil, werd ‘de stem van het volk’ genoemd. Wat is nou populistisch? (ik natuurlijk hier, door absoluut en ‘verschil’ naast elkaar te zetten. Stemmingmakerij is zó gemakkelijk!)

Wat me dit allemaal leert is dat machthebbers inderdaad kunnen maken wat ze willen. Want ze verzamelen de mensen om zich heen die dat mogelijk maken. De les hier is om dat onmogelijk te maken. Wees dit voor!

Die kerel overzees krijgt zijn slappe republikeinen mee die waarschijnlijk alleen maar denken aan geld. Hij wil er geld uit slepen en zijn opportunistische maatjes kijken watertandend toe hoeveel er voor hen overblijft. Stelletje kippen.

Er is nu de moslimban (die ineens niet meer 'ban' mag heten ook al hebben ze dat zelf zo genoemd), er is een decreet dat niet langer verbiedt dat drinkwater niet mag worden vervuild door oliepijpleidingen, en dit is pas in de tweede week gebeurd.

in de eerste week werden websites van wetenschappelijke en regerings!-instituten uit de lucht gehaald omdat ze feiten vermeldden over klimaatverandering. Deze instituten namen op twitter een 'rogue'-account.

Ik ga het niet hebben over zijn kabinet van miljardairs waarvan er niet een ervaring heeft in de politiek. Niet nu.

Wij hebben hier in Nederland een slapjanus in het torentje, een angsthaas, iemand die (ook qua uiterlijk) niet in de buurt kan komen van Trudeau, de premier van Canada. Niet in de buurt? Niet eens op hetzelfde schoolplein mag komen. Of wijk, of dorp.

Wie stond bij ons op in de eerste dagen van het fascistische regime? Klaver en Pechthold. Onthoud die namen!

En laat de man in het torentje maar een goed uitzicht hebben op wat politici met een ruggegraat kunnen bereiken.

O en één van de doelen van de showman is om mensen demonstratie-moe te maken zodat hij en zijn nazi-buddy B. de macht kunnen grijpen.

Dat gaat mooi niet gebeuren mensen!

En onthoud dit voor als die blonde hier de macht grijpt.

Lees alsjeblieft dit stuk van Yonatan Zunger die gisteren op Twitter verzuchtte: “Wat me verontrust is dat ik, hoewel het trending is en door iedereen gelezen wordt, geen gefundeerde tegengeluiden krijg.”

En dat klopt. Want na zo’n verkiezingsstrijd verbaast het blijkbaar niemand dat het hier om gaat: https://medium.com/@yonatanzunger/trial-balloon-for-a-coup-e024990891d5#.vqfysfyx8