Poëtische runnershigh

Ik word katsgekhyper van die schrijversvakschool.

Bij elk gedicht dat ik er uit gooi ervaar ik een runnershigh. Dit is toch het beste dat je kan overkomen? Terwijl mijn fysio werkt aan de overbelasting van de knie en ik al maanden geen meter hardloop pik ik de mooie kanten toch nog steeds mee.

En gedichten, ja jezus.

Ik beken dat ik ben bekeerd.

Ik blijk helemaal niet te lui om ze te lezen of te proberen ze te begrijpen. Dankzij de poëziekennis van ons klasje en het gebrek aan bleue mensen leer ik me te barsten.

Poeh. Vandaag geen suiker voor mij. Ik ben even in de boekwinkel een bundel van Ester Naomi Perquin kopen.

De eerste les

Ik beschrijf het paard in de opdracht in termen van zacht en hard. Ik vergelijk het niet met een goudvis en zet het niet in een moeras. Ik beschrijf vanuit de tastzintuigen.

Een beetje saai, vindt de juf.

Dan ontleden we een moeilijk gedicht. Ondanks dat ik zo mijn meningen heb gaat het ontleden me verrassend goed af. Ik, met nul ervaringen in poëzie, ga het gedicht zelfs waarderen.

De juf poert dat ik waarschijnlijk niet begrijp waarom iemand zulke heftige belevenissen op deze manier omschrijft. Jazeker wel, probeer ik nog, al vind ik wel dat de dichteres het verre uiterste in het spectrum ‘ik blijf lekker vaag’ heeft opgezocht.

Maar ik weet dat het te laat is. Op mijn voorhoofd zal de hele cursus het onverbiddelijke “fantasieloos” prijken.