Zusje van Rotterdam

Ik zag een film over Chinese moslims. Ik wist niet dat daar moslims waren. Dom, naïef? In ieder geval weer wat geleerd. Ik wist niet dat Columbus een stad vol architectuur was. Weer wat geleerd. 

Ik wist niet dat er zo weinig vrouwelijke regisseurs als 'de moeite waard' worden gezien om getoond te worden op een festival. 

Na zoveel jaren leer ik nog steeds bij.

Wij kregen bij één film een inleiding, ronduit het slechtste deel van de avond. Laat ik het nog maar eens zeggen: een inleiding moet gaan over de achtergrond van het verhaal of over het maakproces. En mag niet een recensie zijn.

Ook geleerd: de afwezigheid van een plot stoorde me mateloos in Arabia en interesseerde me niks in Futuro Perfecto. 

Ik heb lieve en leuke en slechte films gezien. En hou je vast: geen enkele verrassing. Nul.

Ik heb me supergoed vermaakt. Op naar het IFFRiG 2018

Lady

Ik had het natuurlijk veel eerder moeten doen: aan het eind van een doordeweekse middag naar de film omdat ik daar zin in heb.
Ik zoen Nienke voor de kassa, en koop mijn kaartje bij de jongeman die er achter zit. Ik ga naar My Old Lady, in mijn eentje. "Tenzij Nienke mee wil."
Maar Nienke moet werken, dus smeer ik mijn nog razende adrenaline in hoog tempo uit over haar en de traptreden naar boven.

Er zitten verrassend veel mensen in de zaal, voornamelijk oudere vrouwen die, te zien aan hun haarkleur, niet hun werk maar hun geraniums zijn ontvlucht.
Ik zet mijn telefoons uit en ontspan op commando. Daar word ik steeds beter in. Ook 's nachts spreek ik mijzelf streng toe. "Ik snap best dat jij je hier zorgen om maakt, maar wou je dat nu ter plekke gaan regelen? Nee toch? Nou dan. Hou op te zeiken en slaap!"
De laatste twee nachten heeft het gewerkt.
ONTSPAN!
NU!

Het is een fijne goedgevoelfilm, ik sudder wat na in Images' etalage met een Merlot.
Mijn telefoons hebben geen berichten ontvangen, blijkbaar werkt verplichte ontspanning kosmisch door op apparatuur. 
Ik neem mijzelf mee uit eten, drink er een Negro Amaro bij.
Het Engels sprekende stel naast mij deelt hun afschuw voor de reizende medemens. Het Nederlandse meisje is blond en de Amerikaanse jongen eet met één hand. Tegen de tijd dat ik de laatste stukjes bloemkool door mijn kaasfondue sleur proberen ze indruk op elkaar te maken met verhalen over hun reizen naar Londen.
Aan de andere kant zit een vader met een pubermeisje. Hij houdt het gesprek gaande, zij gaapt. "Ben je moe," vraagt hij. "Dbpfeh," kan er net af. De vader en ik delen grijnzen.
Als de fakkeloptocht langs is getrokken reken ik af en val een paar deuren verder bij de Prozaclub binnen. Ik hoor mooie verhalen, spreek met bekenden en schud Twittervrinden eindelijk de hand.
Voor twaalven ben ik thuis. Dat hindert me niks, ik heb een kadodag gehad.