Onder Medici

Het is half 8 en ik sta op scherp want ik moet niet wéér vergeten de medische wereld te bellen om afspraken te maken en af te zeggen.

Afzeggen hoort maximaal 24 uur voor de bestaande afspraak, heb ik dertig jaar geleden geleerd. Dat moest van verzekeringsmaatschappijen. De mijne is duur genoeg om iets door de vingers te zien en verdorie, nu ga ik dus nadenken over de logistieke communicatieve uitwisselingen tussen behandelaar, in dit geval de uit Afghanistan gevluchte Mondhygieniste, en de verzekeraar, in dit geval een grote organisatie met tentakels en wetten en ijzeren vuisten.

Mijn mondhygieniste is in Kabul afgestudeerd als civiel ingenieur.

Ik zou haar met alle liefde alle bruggen in mijn mond laten behandelen als ik die had, maar dat zeg ik nooit hardop want ik weet niet waar goedkope grapjes toe leiden voor een persoon die achterover geleund in een tandartsstoel al genoeg bloed ziet rondvliegen.

We praten nu over Delhi in India waar ik nèt andere wijken heb bezocht dan zij, op haar eerste halte naar veiligheid.

Ik wil de afspraak verplaatsen omdat ik later op de dag een MRI krijg en genoeg andere zaken te doen heb op mijn vrije dag.

Over mijn neuroloog weet ik nog niets.

Toen ik er laatst was wierp hij een blik op mijn bolle boomgaardbuik.

Ik fronste naar hem.

Ik fronste ook naar mij omdat ik alweer op het punt stond om mijn vleesbomen-fruitbomen-boomgaard-grapje te maken en ik juist van plan was om eens niet persoonlijk te worden met de medici onder ons.

Bovendien gaat dat zo'n hersenman niets aan.

En hij hóeft zich mij ook helemaal niet te herinneren. We vergeten al veel te weinig.

Sans

"Ze zeggen dat het geen hersentumor is", is mijn nieuwe opening als iemand me vraagt hoe het met me gaat.

De eerste keer dat ik zo'n spectaculaire aanval had riep ik enthousiast naar de keuken "Cor kom eens kijken wat ik nou heb! Ik kan niet meer lezen!" en ik zei de woorden uit mijn boek waarvan ik wist dat ze niet juist waren maar ik kon het niet helpen. De woorden bereikten mijn mond niet. Halverwege de lijn Oog-Brein zat een wisselstoring. 

De lol ging er vanaf toen het na een paar minuten niet beter werd.

Ik knipperde flink met mijn ogen en verruilde mijn Engelse boek voor een Nederlandse en gaf het op. Ik ging naar bed. De Agatha Christie die ik voor het gemak meenam hielp ook al niet.

Datzelfde gebeurde me in november nog eens, al trok dat toen snel weg, en vorige week vrijdag was het weer raak. Het vervelende was dat ik toen aan het werk was.

Ik deed mijn ogen dicht en open en begreep niets van de letters hoe lang ik ook naar het scherm staarde. 

Mijn afspraak was er, zei een collega en opgelucht pakte ik mijn spullen. 

Ik weet nog dat ik me aan hem voorstelde, ik weet ook nog dat ik me afvroeg of het wel normale woorden waren die uit mijn mond kwamen.

Ik durfde nauwelijks nog iets te zeggen en zette mijn luisterende gezicht op terwijl ik absoluut niet begreep wat hij zei. Halverwege de lijn Oor-Brein zat vandaag ook een wisselstoring.

Hoe laat ik niemand merken dat ik eventjes ergens last van heb?

Ik koos voor entertainment. Laat ik mijzelf maar vermaken zolang dit duurt. Want is het niet enorm grappig als ik een gesprek door zou kunnen komen zonder echt iets toe te voegen? Zou dat ook niet mogelijk moeten zijn met een dergelijke afspraak? Hoe werkt dat eigenlijk?

Superinteressant vraagstuk, zeker op de vrijdagmiddag. 

Dus ik knikte heel goed.

Ik knikte kritisch, en belangstellend.

Ik knikte intelligent en cynisch.

Ik fronste, hield mijn hoofd schuin en knikte nadenkend.

Maar ik hield het niet lang vol.

Ten eerste vond ik dat niet eerlijk naar die jongen toe en ten tweede was het reuze vermoeiend.

Ik greep naar mijn hoofd, stootte er "Hoofdpijn" uit, schudde zijn hand en nam papier van hem aan.

De huisarts die ik belde en in fruffelig gebrabbel probeerde uit te leggen wat ik ervaarde sommeerde me ogenblikkelijk te komen en mijn directeur die ik apart nam deed meteen tia-testen die ik lijdzaam onderging. Ik juich de BHV reflexen van harte toe.

Bij de huisarts bleek ik niet alleen vreselijke bloedarmoede te hebben maar ook, waarschijnlijk, geen hersentumor. Wat fijn is want nu weet ik waarom ik toch zo doorlopend moe ben. En geen hersentumor hebben is ook fijn natuurlijk.

De neuroloog maandagochtend bevestigde het idee van migraine sans migraine of aura migraine en plande voor de zekerheid een MRI scan.

Die krijg ik over een week of vier.

Nu nog een geheim teken afspreken met mijn collega's voor als ik weer de mist in ga en blubberige taal naar buiten fruffel. Het liefst kies ik iets banaals als twee vingers in de neus of een pirouette, dan heeft iedereen er nog een beetje lol aan. Tips zijn welkom.