Een hele lange maar niet zo lang als ons darmstelsel is

 En toen lag ik drie nachten in het ziekenhuis, inclusief de nacht op de SEH die tegenwoordig verdomd veel lijkt op die in The Pitt.

Ik belde dinsdagmiddag de spoedlijn van de huisarts, na drie dagen fikse buikpijn en nadat ik een wandeling had gemaakt van 800 meter waar ik 20 minuten over had geschuifeld. Nou toe maar dan, zei de assistente met duidelijke tegenzin. Ik zat van 4 tot 5 uur bij de HA, ontstekingswaarden waren hoog (100 met vingerprik) dus door naar de SEH van het UMCG waar we in de loop van de avond en nacht één chirurg zagen, twee gynaecologen (want o hemel wat een hoeveelheid vleesbomen!), een radioloog en een MDL arts. En iedereen duwde in mijn zere buik. Uiteindelijk viel ik onder de laatste arts, maar omdat op de afdeling MDL geen bed vrij was kreeg ik een kamer voor mij alleen op Orthopedie & Plastische Chirurgie. Daar werd ik om 03.00 uur op mijn verjaardag naartoe gereden.

Ze zagen een stuk ontstoken darm, de ene zei endeldarm, de ander hield het op het eindstuk van de dunne darm, en ze vermoedden sterk dat ook de blindedarm was ontstoken, maar dat was op de CT scan niet goed te zien. Dus ‘we houden u een nachtje hier’, moest dan maar. 

Ik had nooit gedacht dat ik mijn zestigste jaar daar zou inluiden. Als het maar niet de voorbode is voor de rest van het jaar, of de rest van mijn leven want daar heb ik geen enkele zin in. Het moet nu maar eens opgehouden zijn met deze flauwekul.

Cor ging om half 3 weg. Ik wilde dat graag want hij was doodmoe en ik zou het verschrikkelijk vinden als hij achter het stuur in slaap viel en tegen een boom reed of het water in plonsde. Haha, zei hij, ken jij één persoon wie dat is overkomen? Jazeker, de broer van mijn eerste vriendje. Die gaf een volleybaltraining na een fikse werkdag en reed laat terug naar zijn zwangere vrouw, en reed hup onderweg tegen een boom. Vreselijk.

Dus please! Hij vertrok en ik appte een half uur later dat ik op B2 lag, kamer 23. Helemaal voor mij alleen.

Om 6 uur in de ochtend bracht iemand mij pijnstillers en een klysma dat onmiddellijk werkte, en toen rolde het door. MDL artsen duwden weer in mijn buik die het meest pijn deed op het moment dat ze loslieten, en vertelden dat ze verder bloedonderzoek wilden en een uitstrijk van mijn ontlasting (huh had dat eerder gezegd), en een echo om die blindedarm goed te kunnen zien. Maar de chirurg die een uur later kwam zei dat de radioloog geen echo wilde omdat die niets zou toevoegen aan de CT scan. Ze adviseerde de MDL artsen om niet te snijden maar te werk te gaan met antibiotica, wat betekende dat ik nog een nacht moest blijven.

Ik schoot figuurlijk overeind. Nog een nacht? Maar ik ben jarig! We hadden het restaurant wel afgezegd maar kom op zeg! En bovendien zouden we over twee dagen naar Malta vliegen. Ai, dat kon ze niet verbieden, zei ze, maar ze raadde het wel ten zeerste af.

Zo, zei de verpleegkundige later, we gaan antibiotica geven via het infuus en dat betekent dat u nog drie nachten blijft.

Weer schoot ik overeind. Drie? Dit betekende dat Malta nu definitief van de baan was.

 

Dus dinsdagavond kwam ik binnen, woensdag was ik jarig. Cor bracht ’s ochtends een tas vol spullen, en later kreeg ik verjaarsbezoek van vriendinnen en Cor natuurlijk. Het leek wel een feestje, wat superlief was. Donderdag kwamen toch weer andere vriendinnen en at Nathalie haar avondeten bij mijn bed op, wat ik heel gezellig vond. Cor was er elke ochtend met spullen en elke namiddag met zichzelf. 

Ik voelde me superschuldig omdat ik hem wéér een vakantie door de neus boorde. Eerst door het overlijden van mam, en nu omdat ik weer zo nodig zelf iets moet hebben. Nee ik ben het echt spuugzat.

Ik lag woensdag en donderdag en vrijdag van 14.00 tot 15.00 uur aan het infuus. Ik sliep veel, ik kletste natuurlijk veel, ik liep wat over de gangen, de MDL arts kwam elke ochtend aan bed zitten en vrijdag zei ze dat ik na het infuus naar huis mocht en nog slechts een week antibiotica moest slikken. Ze hebben goede hoop dat ze de ontstekingen op deze manier de baas zijn. Niks meer snijden, gewoon medicijnen.

Alle artsen waren vrouwen en zaterdag gaan we mijn verjaardagsdiner inhalen met misschien wel heel veel alcohol als ik daar zin in heb.

En dit is een heel lang stuk, maar darmen zijn ook ellenlang en daar zit dan weer het woord ellende in wat natuurlijk nooit op mij slaat.

Alternatief hotel

 De blindedarm laat zich liever niet opereren en verschuilt zich op de scan achter een stukje darm dat wél zeker weten ontstoken is. Dus opereren ze niet, maar leggen ze me dagelijks een uurtje aan een infuus met antibiotica. Zo bracht ik mijn zestigste verjaardag door, en twee dagen erna ben ik er nog steeds. De ontstekingswaarden bleken gisteren al gedaald, hopelijk zet dat door en hoor ik vandaag wanneer ik naar huis mag.

Onze Malta vakantie hebben we kunnen verplaatsen, en met mijn gecancelde verjaardagsdiner komt het ook goed: zodra ik van die antibiotica af ben ga ik onmiddellijk een eind maken aan mijn alcoholloze periode in het restaurant dat antwoordde met ‘geen probleem’ op ons bericht over een ziekenhuisopname.

Het was weer even slikken maar het is gelukkig allemaal niet onoverkomelijk. Wel vermoeiend. Dus ik kruip weer even in het bed dat net voor me is opgemaakt. Het lijkt wel een hotel hier. En dan begin ik in januari wel ECHT aan de zeven vette jaren.

Sowieso uniek

 Waar ik me nu de meeste zorgen om maak zijn de columnisten die niet Paulien Cornelisse heten. Wat staat hen voor eerbetoon te wachten als ze overlijden? Krijgen zij ook een katern met ingezonden brieven, favoriete columns, herinneringen van collega's? Heeft de krant er wel over nagedacht dat zij anderen dit nu ook verschuldigd zijn? Of gaan ze er juist voor om met deze exposure de lezers duidelijk te maken dat andere columnisten, achteraf, niet zo bijzonder zijn als ze hopen te zijn?

En van de kant van de columnist zal er nu ook wel stiekeme onrust heersen, want worden zij na hun dood ook wel zo origineel en uniek bevonden als iedereen nu roept over Cornelisse? Waar moeten zij nog aan voldoen om ook zo'n eerbetoon in de krant en op tv te krijgen?

Om mijn zorgen te verminderen hoop ik dat ze het van zich af laten glijden, en vooral meedoen in het huidige verdriet. En verder uiteraard blijven geloven dat iedereen al uniek is, of dat nu gezien wordt door velen of door weinigen. Maar dit is natuurlijk advies aan ieder levend wezen, ik gooi het maar het luchtledige in.

Citroencake

 Woensdag bakte ik een citroencake die ondanks alles goed uit de oven kwam. Koken en bakken levert veel stress op, dat hoort nu eenmaal bij hersenletsel. Het organiseren en overzicht houden gaat niet meer als vanzelf. Dus ik zet alles langzaam en overzichtelijk klaar, vet het bakblik in, bebloem het netjes, mix de boter zacht, voeg de eieren toe en klop lustig verder. Gek genoeg wordt het geen beslag, de boter blijft kleine klontjes hebben en het is maar een waterige toestand. Ik kan niet terugdenken wat er mis zou zijn gegaan, dat gaat niet, dus ik ben blij als ik het bekertje met water zie staan dat ik nog had moeten toevoegen. Dat zal het zijn, denk ik, en maak de waterige substantie nog een tikje wateriger. 

Ik weet dat het niet goed is, maar ik weet ook niet wat ik anders had moeten doen, of wat ik anders deed dan vorige week, dus ik giet het cakeblik vol vloeistof en schuif het in de oven in de volle overtuiging dat er een prachtige cake uit ontstaat.

Gelukkig voor mij rust ik niet meteen daarna uit, wat ik ergotherapeutisch wel zou moeten doen, maar ik ga meteen door met opruimen en schoonmaken. Als eerste zie ik het zakje cakemix onaangeroerd op het aanrecht liggen. Zelden zo hard gelachen om mijzelf. Het bakblik trok ik uit de oven, goot de inhoud terug in de beslagkom, stopte de gardes weer in de mixer en voegde de cakemix toe. Het werd onmiddellijk een mooi beslag, en uiteindelijk ook een heerlijke cake, al zeg ik het zelf, met dank aan de fabrikant die een mix maakt die niet kan mislukken al deed ik nog zo mijn best.

Ik nam de volgende dag een paar plakken mee naar mijn bureau, klopte aan bij de buurvrouw die er niet was maar waar ik wel twee andere vrouwen trof. Decorbouwers van Het Houten Huis die aan het lunchen waren. De cake wilden ze wel, en ook wilden ze weten wie ik was en wat ik daar deed. Ik vertelde mijn verhaal, ging ervan uit dat zij, theatermensen uit Amsterdam, Margôt Ros wel zouden kennen, en zei hoeveel ik had gehad aan haar boek Hersenschorsing. Dat is een vriendin van ons, zeiden ze. Eindelijk had ik de kans om mijn dank door te geven, wat ze beloofden te doen. 

Ik ratelde in de overdrive, ik schoot weer eens door. Die rem vind ik steevast te laat, ik hoor mijzelf, ik zie hoe de stortvloed aankomt bij wildvreemden die verwarde toehoorders zijn geworden, en berust. Dan maar voor gek versleten worden. De groeten aan Margôt, zei ik joviaal, want de vriendin van collega's van een vriendin heeft in feite, als je wat verbindingskoordjes doorknipt, zelf mijn Groningse citroencake geproefd.

Lief

 Ik wil helemaal geen boze stukjes schrijven. Net deed ik dat wel omdat ik me al een etmaal lang zat op te vreten en het boze gevoel maar niet voorbij ging.

Het begon gisteren allemaal omdat ik dacht alles goed gepland te hebben: eerst mijn morning pages schrijven, dan een cake bakken, en als die in de oven zit maak ik een fijne wandeling en dan kan ik nog net even douchen voor de bezoeker er is.

En zo was het ook. Alleen merkte ik tijdens het wandelen al dat cake bakken (want koken van recept) me in het Rood zet, en dat een wandeling ook een ferme Oranje is, volgens de stoplichtanalogie van de ergotherapeut. 
Koken is altijd rood, de was doen is rood, het bed verschonen is rood, een dag leven is rood. Mensen ontmoeten is meestal Oranje, want dat levert tegelijkertijd ook energie en verrijking op, dus dat is een oogluikende kwestie.

Behalve gisteren dus. Ik heb het gesprek op een gegeven moment afgekapt, laten we het over iets anders hebben dan dat jij mijn leven mislukt vindt.

Dat ik er zo in bleef hangen kwam niet alleen door wat de bezoeker zei, maar ook omdat ik al een tijd in het Rood vertoefde. Ik heb de afspraak van die middag afgezegd. Ja, die had ik natuurlijk in zijn geheel niet moeten plannen, dat weet ik ook wel. Ik ga vanaf nu weer alle activiteiten een kleurtje geven om het overzichtelijk te houden.

Vandaag heb ik op mijn bureau kennis gemaakt met een nieuwe Verteller van de toeslagenaffaire. Ze vertelde niet alleen over de belastingen, maar ook over haar familie en achtergrond. Daarna deelde ik op de gang wat plakken meegebrachte cake uit. Het gesprek was Oranje, neigend naar Rood. Het cake uitdelen bleef netjes Groen. En nu ga ik thuis maar eens een uurtje liggen en lezen. Dat is Blauw, denk ik, want ik ben een spiegelbeeld-stoplicht aan het bedenken, dat onder de Groen verder gaat in het positieve kríjgen van energie.

Mij 'sterk' noemen is geen compliment

want eigenlijk beweer je dan dat ik een kutleven heb. Dat ik je medelijden 'verdien', dat het onbegrijpelijk is dat ik opgewekt doorleef, me niet teneer laat slaan, dat het onvoorstelbaar is dat ik geen eind aan mijn leven maak en nog opties zie ook! Jeetje wat draag ik het dapper, want EIGENLIJK, zeg je dan, is mijn leven wel helemaal voorbij. Toch?

Haar leven is voorbij en Moniek doet alsof dat helemaal niet het geval is. Wat sterk en dapper dat ze toch lichtpuntjes blijft zien.

Nee mensen zo zit dat niet in elkaar, zo werkt dat niet. Ik kan niet anders. En daarmee doe ik niks geks. Dit noemen we Leven, dit noemen we Obstakels.

Het gaat niet eens om mij, die reactie op mij, want natuurlijk zegt het alleen iets over die anderen die mij niet kunnen zien zoals ik ben, en hun eigen (angst-) beeld op mij plakken. Maar het maakt me wel witheet van woede dat mensen zo openlijk beperkt zijn, zelfs als ze me al lang kennen, en niet meer mij als mens zien maar als Het Defect dat ik meedraag.

En dus kan ik nu ook niet meer anders dan banden verbreken met die mensen die medelijden met me hebben, en uitdragen dat mijn leven niks meer waard is, zeker afgezet tegen het fantastische leven dat zij hebben. Die Moniek kan echt niks meer, ze kan niet eens meer werken!

Ik zou tegen de bezoeker van gisteren willen zeggen: 'Ik zie jou niet als Die Hartpatiënt. Ik zie jou in je geheel waarin je hartkwaal slechts één aspect is, net zoals dat je een bepaald beroep hebt gehad, dat je kunst maakt, dat je schrijft, dat je verre wandeltochten maakt, dat jij je verdiept in Martha Gellhorn, dat je in een bepaald dorp woont, dat een van je kinderen ergens mee kampt. Allemaal aspecten van één Persoon. Niet Die Hartpatiënt waardoor ik medelijden met je moet hebben. Waardoor ik je Sterk moet vinden omdat je gewoon blijft doorleven en niet uit het leven stapt. 
Ik hoef geen medelijden met je te hebben, ik hoef je niet Sterk te noemen. Je bent gewoon wie je bent, en je doet alles met de mogelijkheden die jij hebt maar dat is eigenlijk helemaal niet interessant. Wat interessant is, is dat jij dingen doet en je leven leeft op jouw geheel eigen manier. En dat ik het leuk vind dat jij hele gekke vragen stelt, en dat jij anders naar de wereld kijkt. En ik had gedacht (en ik had gehoopt) dat jij niet mensen zou beoordelen in termen als zielig en sterk.'

Bah. Ik heb helemaal geen zin meer in mensen die mij zo zien. Die na een etentje tegen me zeggen dat ze zien dat ik het nu langer volhoud, en me daarom prijzen want ik ga de goede kant op (waarom ervaar ik dit als fout? omdat ik blijkbaar niet goed ben zoals ik nu ben en sorry maar dat zal niet meer veranderen). 
Die me na mijn oogsituatie nu keihard Gehandicapt noemen.

Die verstijven als ze horen dat ik waarschijnlijk (en hopelijk) afgekeurd ga worden, want ja, wat beteken ik dan nog voor de samenleving?
Die aangedaan zijn, tot tranen geroerd, als ze mijn verhaal horen. Gatverdamme. Hou je arrogante oordeel dat mijn leven minderwaardig is, lekker thuis.

Stil hoofd

 Vandaag is het een maand geleden dat mam overleed. Ik wandelde net en dat ging ronduit nou ja, niet goed. Al na 600 meter en 8 minuten was de pijn in mijn knie zo hevig dat ik stil moest blijven staan. En toen zei de schrijver in mijn oortjes tegen de interviewster dat zijn hoofd ‘heel bijzonder’ nooit stil stond en riep ik van meerdere frustraties hardop over straat NIEMANDS HOOFD STAAT OOIT STIL ALS JE NIET IN COMA LIGT, EIKEL! En ik probeerde verder te lopen, mijn schreeuwspot achter me te laten, maar die knie liet dat niet toe.

Ik kon wel janken van de pijn en natuurlijk vooral van de woede om die pijn, dus ik slenterde naar een bankje en probeerde een meditatie met langsrijdende auto’s, wat mij wonderwel goed helpt. Ik moet ruis op de achtergrond, anders krijg ik een piep in mijn oren die steeds luider wordt waardoor ik mijn hoofd NIET STIL krijg. Meditatie probeert hoofden stil te krijgen en dus is meditatie een kunst.
En toen belde pa, intens verdrietig. Hij was gisteravond op het koor begroet met condoleances, en vanochtend ook bij de bank, en hij wil wel verder met het doen van dingen maar hij loopt steeds tegen dat vermaledijde verdriet aan. Ik was verdrietig met hem. En toen maakten we een boodschappenlijstje voor zijn verjaardag. Waar halen we het gebak, waar de broodjes, en hoeveel, en dan blijkt dat we nog maar met zeven zijn en dan geven we ons toch weer over aan het verdriet.
 
 

Uit duizenden

 De week tussen overlijden en plechtigheden verliep emotioneel en kalm tegelijk, emoties wisselen elkaar nu eenmaal snel af als de tijd niet bestaat. Ik ben blij dat we een week kregen om alles te regelen, hoe doen mensen dit toch in vier dagen?

Thuis opbaren? Nee. Cremeren? Ja. De besluiten namen we snel. Avondwake of avondviering? Viering. Huren we dragers in? Nee, doen we zelf. Kist, catering, evangelie ('Ze was een goede zelfopofferende moeder', stelde de voorganger voor. Ik gruw daarvan en ik wist hoe Nathalie erover denkt dus ik zei: Zus wat vindt jij? en zij zei Echt niet! en trok scherp onderbouwd van leer dus werd het een stuk over de barmhartige Samaritaan, onder de voorwaarde dat de voorganger in de beschouwing erna de nadruk zou leggen op haar compassie, en dat zij mensen zág). Voor de crematieplechtigheid moest ik even pleiten voor rock & roll, maar toen ik voorstelde dat ik het zou inleiden was het goed. 

Zus en ik spraken allebei zowel in de kerk als in het crematorium, en maakten twee verschillende stukken om voor te lezen. Anna las in de kerk voor uit Mio mijn Mio, en pa schreef een stuk dat Cor de tweede dag voorlas. Elke keer dat een van ons naar voren ging om voor te lezen liep de ander mee en stond ernaast. Niet om in te vallen als het niet meer ging, want daar hadden we geen moeite mee, maar om het samen te doen. Om uit te stralen: dit zijn WIJ. Wij zijn één front, één familie. We hadden één moeder en dat was er een uit duizenden.