Die vermaledijde trap

 Soms lees ik hier wat terug, meestal om te controleren of ik iemand niet al te hard heb genoemd, en ik bleef laatst haken bij 30 oktober, toen ik me afvroeg hoe ik de rust zou kunnen behouden als ik vanaf 3 november zonder vangnet zit van arbodienst en behandelaars die me hielpen met die bewustwording over de noodzaak van rust. Het leek me niet zo heel erg om ze te verliezen, omdat die hele club ook als ballast voelde. Zij waren gericht op Werk, op Het Werkend Leven. Kan ik het, zo ja: wat kan ik dan nog, wat dan, hoe dan, waar dan. Zo nee: voor hoeveel procent kan ik dat niet. 

Ik verheugde me op een herstelperiode met Echte Rust, zonder te hoeven denken aan het hijgende Werk, wat zeker tot september 2026 zou duren vanwege die achterstanden bij het UWV. Eerder zou ik niet gekeurd worden.

Enfin. Ik verheugde me, en ik vreesde tegelijk een beetje dat ik te snel te veel hooi op mijn schouders zou nemen. Ik zou het gaan zien als een nieuw probeersel. Rust, opbouw, rust, opbouw, vind de balans. Interessant. Vijf dagen later viel ik van de trap, één dag nadat ik bij het UWV was ondergebracht.

Was dit een bericht van de kosmos die vrolijk naar me zwaaide en riep: 'Ik heb je gehoord hoor! Is helemaal prima, denk je dat je aan een half jaar voldoende hebt?'. Of was dit stom toeval, wat uiteraard kan, maar absoluut niet sexy is. Of, en dit vond ik wat pijnlijk: heb ik het met opzet gedaan, niet helemaal bewust natuurlijk want het was nogal pijnlijk, maar toch?

Discuss, zei ik op een avond toen ik dit met iemand wilde overpeinzen. Maar zij zei: 'Je was moe, want je hebt NAH, en dus keek je niet uit'. En toen vertelde ze verder over haar dag. En ik moet dat soort dingen ook niet met iedereen willen bespreken. Zeker niet de pijnlijkste ideeën.

Ze fietst weer

 Het gaat best, dat fietsen. Ik schuif met mijn kont over het rokzadel, gelukkig een rokzadel, omdat mijn knie de draai nog niet helemaal toestaat, en ik wissel fietsen af met lopen waarbij de fiets mijn kruk is. Vanochtend roetsjte ik de helling van de Van Iddekingestraat af en kwam er bij de rotonde achter dat mijn elektrische fiets toch lelijker hapert dan ik vreesde. Dus ik trapte het laatste stuk zwaar en hoewel het pijn deed kwam ik best vooruit. 

Nu zit ik op mijn bureau met het been omhoog want ik heb natuurlijk wel pijn, maar ik kom heus wel weer thuis, daar ben ik niet bang voor. En als het niet slim was om te doen dan merk ik dat vanavond vanzelf en dan doe ik het morgen weer een beetje rustig aan. Ik moet nu bedenken hoe ik de mensen die onze schoonmaakspullen 'lenen' zonder terug te brengen vertel dat dit best jammer is. Klinkt 'Of leg er geld voor neer, dat hebben wij ook gedaan' erg passief-agressief?

Iemand die ik ken is gestorven

 Vanochtend schoot me, tijdens een wandeling over het Kuierpaodje bij Elspeet, te binnen waarom ik zo graag met iemand van gedachten wilde wisselen over de voormalig directeur en haar zelfgekozen einde. Ik zie het als een eerbetoon waarin ze nog een keer besproken en vastgehouden wordt. Natuurlijk is daar de uitvaart voor, maar dat is georganiseerd en ik gun het haar dat we haar optillen en belichten omdat we dat willen, niet omdat we een gelegenheid krijgen waarna ze in haar rieten mand in de grond komt te liggen. Verder moet ik echt even hardop, tegen iemand die haar ook gekend heeft, uitspreken dat ze er niet meer is.

Zeventien weken is vier maanden

Het gaat wel aardig, maar niet zo goed als ik had gehoopt. Ik vergis me ook af en toe in de dingen die ik kan, alsof ik vooruitloop op de tijd dat ik weer kan springen en rennen of op zijn minst zonder kruk naar buiten kan. Ik draai wel eens de deur achter me in het slot, wil de straat inlopen en realiseer me dan dat ik de kruk in de gang heb laten staan. Kost tijd, is niet erg in deze Tijden van Schildpad, en gelukkig gaat het verbijten en wegstoppen en diep zuchten me steeds beter af.

Het komt wel, het duurt alleen wat langer dan mijn hoofd had bedacht. Nu is datzelfde hoofd natuurlijk niet echt meer betrouwbaar, ik denk alleen al aan de manier waarop ik met mijn nicht een afspraak bij mijn ouders probeerde te maken, hoe vaak ik tegen haar moest zeggen: Nee sorry ik heb me in de dagen vergist, Nee sorry ik ben er pas 's middags, waar ik voorheen heel duidelijk kon communiceren. Ik parkeer het wel zodra het blijkbaar zelfsturend hoofd van mij een plekje kan vinden.

Zeventien weken is vier maanden. Ik tel de weken niet meer, deze moest ik opzoeken. Dat lijkt me vooruitgang, ik weet alleen nog niet in welke richting, maar voorlopig koop ik nog even geen nieuwe pumps met hoge hakken.

Iemand die ik ken gaat sterven

 Iemand die ik ken gaat sterven en ik kan het met niemand delen. Vorig jaar stierf Luuk, twee jaar geleden stierf Paul, drie jaar geleden stierf Bert, en laatst is Wil S. overleden. Er waren altijd wel mensen in de buurt met wie ik dingen kon bepraten. Hoe was jullie contact? Waar kenden jullie elkaar van? Weet je nog dat? Wist je van de ziekte, van wat er is gebeurd?

Deze vrouw heeft kanker, en eindigt, na even schoon te zijn geweest, met negen metastasen in haar hoofd. Ze neemt van iedereen afscheid middels klein blogjes en een interview, en kan nog wat mailen. Maar het einde nadert en zij vindt dat helemaal oké. 

Ik werkte drie jaar voor haar. Ze had een onmogelijke taak en ik weet ook niet of zij de juiste persoon was die het moest uitvoeren, maar de manier waarop ze aan alle kanten werd tegengezeten en soms ronduit niet serieus werd genomen heeft me altijd gestoord. Maar ik zal toch niet de enige oud-collega uit die periode zijn die een uitnodiging heeft ontvangen om haar blogjes te volgen?

Ze zei eens dat je als directeur geen vrienden hebt in je bedrijf, niemand om mee te kletsen, om dingen samen te doen. En er is eigenlijk niemand die tegen je zegt dat je het goed doet, of die überhaupt met je bespreekt hoe je het doet, behalve je bestuur, en dat zijn veelal geen professionals, en al helemaal geen mensen die jou meemaken in je dagelijkse werkomgeving. Dus wat zijn eventuele complimenten en opmerkingen dan waard? Bovendien weten zij alleen wat jij ze vertelt.

Hoewel dat heel duidelijk een ervaring is die bij háár en haar managementstijl hoorde heb ik het meegenomen naar daaropvolgende werkomgevingen. Ik zag hoe veel van mijn opdrachtgevers en leidinggevenden wel degelijk iemand hadden om mee te kletsen, eerlijk mee te zijn en dingen samen mee te doen. Maar ik zag ook dat complimenten en positieve oordelen niet altijd bij de personen zelf terecht komen, en dat mag wel, vind ik. Nu stellen sommige opdrachtgevers een afstand erg op prijs, maar het voordeel van mijn werk als freelancer was dat ik ook prima kon dienen als praatpaal, want ik ben toch weer weg voor je het weet. Ik vind het naar als iemand keihard werkt en zich eenzaam en ongezien voelt in dat werk.

Ik ken niemand meer van onze gezamenlijke werkplek, ik kan niet met een oud-collega bespreken of er nog contact was, of ze wisten van de ziekte en wat er is gebeurd, en al helemaal niet van Weet je nog dat?

Zij was een vreemde eend in de bijt en ik zat daar ook bepaald niet op mijn plek. Het was daar een en al achterdocht en oordelen en toch zei ze in een van haar interviewtjes op haar blog dat ze blij was met hoe ze deze klus had geklaard. Daarna, na haar zestigste, heeft ze nog een mooie carrière-switch gemaakt van de cultuur naar de zorg. Dat zouden meer mensen moeten doen.

Grote Gedachten in drieën

1. Ik overwin ALLES

2. Huishouden is een bootcamp dus ik heb een fukking stoere bootcamp-blessure

3. Als ik hiermee klaar ben word ik spion

Ik heb hier verder niets aan toe te voegen.

Paarden bij de bushalte

 Bij de boekhandel lag mijn verrassings-maandboek klaar, dus ik nam de bus naar het centrum. Niet die ik wilde, die reed niet want was kapot zei de tikker onderaan het roosterbord bij de bushalte. Ik besloot mijn been en mijn conditie eens te testen en naar twee bushaltes verderop te lopen, die gelegen is bij het heerlijk nieuwe Zuiderpark. Het roosterbord zei dat ik daar 18 minuten de tijd voor had, mijn kruk en ik zetten er lekker de pas in. 

Bij de eerste bushalte die ik passeerde stond een fitte zeventiger met een geinige muts. Ik stopte voor haar en vertelde dat de eerstvolgende bus niet reed, en dat de volgende 18 minuten later kwam. Aha, zei de mevrouw, en haakte bij mijn pas aan toen ik verder liep. De bushalte waar zij wachtte stond bij de Mesdag kliniek. Ik wilde daar niet meteen conclusies aan verbinden, maar het had wel wat, zo op een vrijdagochtend te spreken met iemand die bij een inrichting op bezoek was geweest.

U loopt wel snel, zei ze, maar ze hijgde niet dus ik liep niets langzamer. Bent u een draak?
Wat een leuke vraag! Nee, ik ben een Vuurpaard, zei ik. Maar helaas kwamen we niet verder want ze ging me womansplainen dat de draak uit de Chinese astrologie komt en hoe die werkt. Ik herhaalde maar dat ik in diezelfde Chinese astrologie een Vuurpaard ben. Ach, maar dat was leuk, want haar vader was ook een paard. Ook heel snel, en altijd optimistisch, een fantastische man.

Ik stopte die snel in mijn zak. Ik ben ook gewoon een snelle, altijd optimistische en fantastische man. Daar doe ik niet moeilijk over en dat hoeft niemand me te explainen.

Fysio in drieën

 Wat ze elke week zegt:

1. Ga maar liggen. Nee, liggen. LIGGEN
2. Je knie ziet er toch weer een stukje minder dik uit dan vorige week (Wacht! Hoe dik moet het 14 weken geleden dan wel niet zijn geweest?)
3. Hou eens op met de weken te tellen. Daar gaat je been echt niet sneller van genezen.