Het hoeft niet

Ik had een veel te drukke dag gisteren, was eigenlijk nogal stom van me. Ik noteer het hier zodat ik niet vergeet dat ik dit niet hoef te doen. 

Ik liep hard, voor het eerst in drie jaar tijd meteen 5x2, werd daar natuurlijk euforisch van, bakte snel een sodabrood, nam dat warm mee naar de openbare repetitie van het NNO (erg mooi), en fietste door naar het atelier van De Kunstenaars Vriendin waar we merkten dat het brood niet helemaal gaar was maar omdat zij lekker beleg had interesseerde dat halfgare ons niet. Om 2 uur was ik moe, ben thuis op de bank gaan liggen maar niet al te lang want ik moest boodschappen doen en op tijd thuis zijn om samen met De Man de eerste Sint Maarten-zangers snoep te geven.

De Etende Gast kwam om half 7, ik dekte de tafel en ging door met kinderen suiker voeren terwijl de mannen in de keuken de eerste fles wijn opentrokken onder het mom van koken.

Zij keken na het eten en de limoncello naar Blade Runner, na zorgvuldig te hebben besproken welke versie ze wilden zien. Nerds. Ik keek het Sinterklaasjournaal terug want ik wil weten wie de nieuwe is, en ik las wat in Over de berekening van ruimte deel 6. Ik lees te weinig vind ik.

Nou en vandaag ben ik dus stuk. Op weg naar de tandarts vanochtend signaleerde het display van de fiets dat de accu nagenoeg leeg was, ik dacht nog ‘You and me both, fietske!’ en gelukkig signaleerde de tandarts dat mijn gebit ‘wauw’ prachtig schoon was. Ik dacht wel even na over dat wauw, want voor mijn gevoel ben ik inderdaad supergoed bezig met het ragen en schrobben, maar wat als hij niets meer bedoelde dan dat ik met sprongen vooruit ben gegaan omdat het normaal gesproken een drama is?

Ik zou nu eigenlijk mijn Toeslagen Verteller op mijn bureau hebben maar ik had gisteren een vooruitziende blik: me concentreren op verhalen van anderen moest vandaag maar even niet. Ik kan nu echt helemaal niets meer behalve dit eruit tikken. Straks neem ik de was mee, dan kan die vrolijk met mijn keukendoekjes swingen in de machine terwijl ik me volstop met een broodje van Broodje van Ben, want daar heeft mijn Cortisol gewoon zin in en ik heb er zin in om aan haar behoeften tegemoet te komen.

Zo simpel kan het leven zijn. En vanavond naar een dansvoorstelling in de schouwburg. Gelukkig in mijn eentje zodat ik met niemand hoef te causeren. Bofkont die ik ben.

 

Ik doe iets niet goed, maar ik heb er even helemaal geen zin in om mij dit soort fijne dingen te ontzeggen. Buiten zijn, naar de schouwburg, de bioscoop (volgende week de IDFA!), mensen te eten krijgen, bij mensen lunchen, op mijn bureau beetje zitten typen, lekkere dingen eten. Ik hoef het allemaal niet te doen. Dat weet ik best. En ik weet ook dat ik niet die loser wil zijn, die zielepiet, die sneuhans, die het allemaal niet meer kan. En ik geef toe dat overcompensatie niet het antwoord is. Maar soms is dat tóch gewoon even lekker vanwege dat het eigenlijk heel stom is.

Vier november is de dag

 Het is 4 november, en vandaag gaat alles goed. 

Drie jaar geleden op 4 november meldde ik me ziek toen duidelijk werd dat de laatste hersenschudding niet een hele grote klap was maar wel de klap met de meeste gevolgen. 

Vorig jaar op 4 november viel ik van de trap. Het eerste gevolg daarvan was dat ik fysiek rust moest nemen, stiekem ook best oké voor het hoofd, het tweede gevolg was dat ik lange tijd problemen had met mobiliteit. 

Maar niet getreurd: dat was ergens in de oude geschiedenis. Vandaag maak ik stoofperen-kruimeltaart en ga ik naar het museum. En vanaf vandaag schrijf ik niet meer over fysieke problematieken. Beloofd. Het is klaar.

Mug

 Het is 2 november, in de kamer is het nog koud, en in de wereld is het Allerzielen, als staartje van Samhain. Er zoemt een mug om mijn hoofd die ik af en toe wegwuif wat verspilde moeite is want hij komt terug, al moet hij daar een paar minuten voor wachten. Ik besluit mijn gesprek met de mug te staken, dat toch niet verder gaat dan 'Wat doe je hier nog het is wintertijd', en ook neem ik me voor om de mug met rust te laten, al gaat hij me dan steken. Laat hem maar steken, want dan is het in een keer klaar en kan ik ophouden met wuiven.

Het is best lastig om die automatismen met confrontaties op te merken, en te bedenken dat het nergens voor nodig is. Dat vergt een hele intense denkoefening die graag botst met mijn gedrag. Zo ben ik ook al een tijdje bezig om mensen op straat, tijdens een wandeling, niet te vermijden maar daar juist naartoe te lopen, omdat ik me afvraag waarom ik liever oversteek dan de confrontatie met een groepje jongeren (of ouderen) uit de weg te gaan. Eigenlijk niet alleen met groepen, maar met alle mensen, zelfs als ze alleen zijn en er doorsnee uit zien steek ik de straat wel over of maak een bocht. Dat wil ik niet meer, maar ik moet me wel eerst bewust zijn van de neiging, voor ik tegen mijzelf kan zeggen: ga daar nou eens lekker naartoe.

En omdat er nooit iets raars gebeurt, het me zelfs een shotje adrenaline bezorgt (hoe simpel kan het zijn), leeft nu weer de vraag waarom ik het nog niet automatisch doe. Waarom moet ik mijzelf er steeds weer aan herinneren om recht op het obstakel af te lopen?

Mijn zus noemt mij een thrillseeker wanneer ik juichend en schaterend door de Efteling loop. Ik zoek de shotjes in de Baron en in Joris en de Draak. Nu leer ik dat die kleine confrontaties, als ik me pardoes stort in trossen mensen op straat, me net zoveel opleveren. Hoezo steek ik over? Het is veel interessanter om te kijken wat er gebeurt als ik in een troep terechtkom. En naast al dit gemijmer over confrontaties zoeken en vermijden doet het me goed om te merken hoe fatsoenlijk mensen meestal zijn.

De mug hoor ik nu niet meer. Ik voel over een uurtje wel waar hij me heeft gestoken.

Over het geschenk van Tijd

 Vanochtend las ik dit artikel in de VK over hersenschuddingen, natuurlijk geschreven door iemand die genezen is en die vindt dat anderen moeten doen wat zij heeft gedaan. 

Ik stond al op mijn achterste benen toen ik doorkreeg wat er precies gezegd werd, en waar ik iets aan zou kunnen hebben: ga niet zes weken in een donkere kamer liggen en nietsdoen. Dat helpt niet. Ik haalde opgelucht adem. Dat heb ik niet gedaan, ik zoek zelf niet bepaald de onder-prikkeling op. Mij valt niets te verwijten, zogezegd.

Ik ga naar voorstellingen, ik zit in de trein, ik loop door de supermarkt, ik ontmoet mensen en ik ga naar borrels, al is het maar heel even. Natuurlijk ben ik daarna moe, maar ik ga me niet buiten het leven plaatsen.

Ik bedacht later dat ik wel de signalen herken, van tunnelvisie, van vermoeidheid, van niet meer begrijpen wat mensen zeggen tot niet meer kunnen reageren (laat staan adequaat), maar dat ik toch iemand anders nodig heb om me daarop te wijzen. Het enige wat ik voel en wat me op zo’n moment bezighoudt is dat ik moeite moet doen. Dat het me zoveel moeite kost om normaal te doen. Om sprankelend te zijn. Daar ben ik dan mee bezig.

Tot iemand anders zegt: ‘Je zult wel moe zijn, laten we naar huis gaan’, zoals Lydia laatst zei na die voorstelling in Grand.

Ik dacht toen dat het wel meeviel, maar op het moment dat zij dat zei voelde ik dat het mocht. Ik mag moe zijn en hee verhip, die tunnelvisie, dat gebrek aan verstandige woorden, aan interesse, dat mag, dat hoort hierbij.

Nog steeds.

 

Na het lezen van dat artikel las ik in Over de berekening van ruimte deel 5 dat mensen hun omstandigheid (dat de tijd gestopt is op 18 november) moeten zien als een geschenk. Want nu kunnen we zonder elkaar te beconcurreren, zonder ons af te vragen wat het doel is, zonder je te hoeven verantwoorden, alles onderzoeken wat je ooit zou willen onderzoeken.

Maar natuurlijk, dacht ik! Ik kan deze tijd zien als een geschenk. Ik kan alles doen wat ik wil. Alles. Als ik naar de film wil of wandelen, of iemand wil zien, dan doe ik dat. Als ik in de trein naar Schiedam wil om een tentoonstelling te zien dan doe ik dat. Als ik een raar boek wil schrijven dan kan dat gewoon. Wie doet me wat?

Het is een geschenk.

Een hele lange maar niet zo lang als ons darmstelsel is

 En toen lag ik drie nachten in het ziekenhuis, inclusief de nacht op de SEH die tegenwoordig verdomd veel lijkt op die in The Pitt.

Ik belde dinsdagmiddag de spoedlijn van de huisarts, na drie dagen fikse buikpijn en nadat ik een wandeling had gemaakt van 800 meter waar ik 20 minuten over had geschuifeld. Nou toe maar dan, zei de assistente met duidelijke tegenzin. Ik zat van 4 tot 5 uur bij de HA, ontstekingswaarden waren hoog (100 met vingerprik) dus door naar de SEH van het UMCG waar we in de loop van de avond en nacht één chirurg zagen, twee gynaecologen (want o hemel wat een hoeveelheid vleesbomen!), een radioloog en een MDL arts. En iedereen duwde in mijn zere buik. Uiteindelijk viel ik onder de laatste arts, maar omdat op de afdeling MDL geen bed vrij was kreeg ik een kamer voor mij alleen op Orthopedie & Plastische Chirurgie. Daar werd ik om 03.00 uur op mijn verjaardag naartoe gereden.

Ze zagen een stuk ontstoken darm, de ene zei endeldarm, de ander hield het op het eindstuk van de dunne darm, en ze vermoedden sterk dat ook de blindedarm was ontstoken, maar dat was op de CT scan niet goed te zien. Dus ‘we houden u een nachtje hier’, moest dan maar. 

Ik had nooit gedacht dat ik mijn zestigste jaar daar zou inluiden. Als het maar niet de voorbode is voor de rest van het jaar, of de rest van mijn leven want daar heb ik geen enkele zin in. Het moet nu maar eens opgehouden zijn met deze flauwekul.

Cor ging om half 3 weg. Ik wilde dat graag want hij was doodmoe en ik zou het verschrikkelijk vinden als hij achter het stuur in slaap viel en tegen een boom reed of het water in plonsde. Haha, zei hij, ken jij één persoon wie dat is overkomen? Jazeker, de broer van mijn eerste vriendje. Die gaf een volleybaltraining na een fikse werkdag en reed laat terug naar zijn zwangere vrouw, en reed hup onderweg tegen een boom. Vreselijk.

Dus please! Hij vertrok en ik appte een half uur later dat ik op B2 lag, kamer 23. Helemaal voor mij alleen.

Om 6 uur in de ochtend bracht iemand mij pijnstillers en een klysma dat onmiddellijk werkte, en toen rolde het door. MDL artsen duwden weer in mijn buik die het meest pijn deed op het moment dat ze loslieten, en vertelden dat ze verder bloedonderzoek wilden en een uitstrijk van mijn ontlasting (huh had dat eerder gezegd), en een echo om die blindedarm goed te kunnen zien. Maar de chirurg die een uur later kwam zei dat de radioloog geen echo wilde omdat die niets zou toevoegen aan de CT scan. Ze adviseerde de MDL artsen om niet te snijden maar te werk te gaan met antibiotica, wat betekende dat ik nog een nacht moest blijven.

Ik schoot figuurlijk overeind. Nog een nacht? Maar ik ben jarig! We hadden het restaurant wel afgezegd maar kom op zeg! En bovendien zouden we over twee dagen naar Malta vliegen. Ai, dat kon ze niet verbieden, zei ze, maar ze raadde het wel ten zeerste af.

Zo, zei de verpleegkundige later, we gaan antibiotica geven via het infuus en dat betekent dat u nog drie nachten blijft.

Weer schoot ik overeind. Drie? Dit betekende dat Malta nu definitief van de baan was.

 

Dus dinsdagavond kwam ik binnen, woensdag was ik jarig. Cor bracht ’s ochtends een tas vol spullen, en later kreeg ik verjaarsbezoek van vriendinnen en Cor natuurlijk. Het leek wel een feestje, wat superlief was. Donderdag kwamen toch weer andere vriendinnen en at Nathalie haar avondeten bij mijn bed op, wat ik heel gezellig vond. Cor was er elke ochtend met spullen en elke namiddag met zichzelf. 

Ik voelde me superschuldig omdat ik hem wéér een vakantie door de neus boorde. Eerst door het overlijden van mam, en nu omdat ik weer zo nodig zelf iets moet hebben. Nee ik ben het echt spuugzat.

Ik lag woensdag en donderdag en vrijdag van 14.00 tot 15.00 uur aan het infuus. Ik sliep veel, ik kletste natuurlijk veel, ik liep wat over de gangen, de MDL arts kwam elke ochtend aan bed zitten en vrijdag zei ze dat ik na het infuus naar huis mocht en nog slechts een week antibiotica moest slikken. Ze hebben goede hoop dat ze de ontstekingen op deze manier de baas zijn. Niks meer snijden, gewoon medicijnen.

Alle artsen waren vrouwen en zaterdag gaan we mijn verjaardagsdiner inhalen met misschien wel heel veel alcohol als ik daar zin in heb.

En dit is een heel lang stuk, maar darmen zijn ook ellenlang en daar zit dan weer het woord ellende in wat natuurlijk nooit op mij slaat.

Alternatief hotel

 De blindedarm laat zich liever niet opereren en verschuilt zich op de scan achter een stukje darm dat wél zeker weten ontstoken is. Dus opereren ze niet, maar leggen ze me dagelijks een uurtje aan een infuus met antibiotica. Zo bracht ik mijn zestigste verjaardag door, en twee dagen erna ben ik er nog steeds. De ontstekingswaarden bleken gisteren al gedaald, hopelijk zet dat door en hoor ik vandaag wanneer ik naar huis mag.

Onze Malta vakantie hebben we kunnen verplaatsen, en met mijn gecancelde verjaardagsdiner komt het ook goed: zodra ik van die antibiotica af ben ga ik onmiddellijk een eind maken aan mijn alcoholloze periode in het restaurant dat antwoordde met ‘geen probleem’ op ons bericht over een ziekenhuisopname.

Het was weer even slikken maar het is gelukkig allemaal niet onoverkomelijk. Wel vermoeiend. Dus ik kruip weer even in het bed dat net voor me is opgemaakt. Het lijkt wel een hotel hier. En dan begin ik in januari wel ECHT aan de zeven vette jaren.

Sowieso uniek

 Waar ik me nu de meeste zorgen om maak zijn de columnisten die niet Paulien Cornelisse heten. Wat staat hen voor eerbetoon te wachten als ze overlijden? Krijgen zij ook een katern met ingezonden brieven, favoriete columns, herinneringen van collega's? Heeft de krant er wel over nagedacht dat zij anderen dit nu ook verschuldigd zijn? Of gaan ze er juist voor om met deze exposure de lezers duidelijk te maken dat andere columnisten, achteraf, niet zo bijzonder zijn als ze hopen te zijn?

En van de kant van de columnist zal er nu ook wel stiekeme onrust heersen, want worden zij na hun dood ook wel zo origineel en uniek bevonden als iedereen nu roept over Cornelisse? Waar moeten zij nog aan voldoen om ook zo'n eerbetoon in de krant en op tv te krijgen?

Om mijn zorgen te verminderen hoop ik dat ze het van zich af laten glijden, en vooral meedoen in het huidige verdriet. En verder uiteraard blijven geloven dat iedereen al uniek is, of dat nu gezien wordt door velen of door weinigen. Maar dit is natuurlijk advies aan ieder levend wezen, ik gooi het maar het luchtledige in.

Citroencake

 Woensdag bakte ik een citroencake die ondanks alles goed uit de oven kwam. Koken en bakken levert veel stress op, dat hoort nu eenmaal bij hersenletsel. Het organiseren en overzicht houden gaat niet meer als vanzelf. Dus ik zet alles langzaam en overzichtelijk klaar, vet het bakblik in, bebloem het netjes, mix de boter zacht, voeg de eieren toe en klop lustig verder. Gek genoeg wordt het geen beslag, de boter blijft kleine klontjes hebben en het is maar een waterige toestand. Ik kan niet terugdenken wat er mis zou zijn gegaan, dat gaat niet, dus ik ben blij als ik het bekertje met water zie staan dat ik nog had moeten toevoegen. Dat zal het zijn, denk ik, en maak de waterige substantie nog een tikje wateriger. 

Ik weet dat het niet goed is, maar ik weet ook niet wat ik anders had moeten doen, of wat ik anders deed dan vorige week, dus ik giet het cakeblik vol vloeistof en schuif het in de oven in de volle overtuiging dat er een prachtige cake uit ontstaat.

Gelukkig voor mij rust ik niet meteen daarna uit, wat ik ergotherapeutisch wel zou moeten doen, maar ik ga meteen door met opruimen en schoonmaken. Als eerste zie ik het zakje cakemix onaangeroerd op het aanrecht liggen. Zelden zo hard gelachen om mijzelf. Het bakblik trok ik uit de oven, goot de inhoud terug in de beslagkom, stopte de gardes weer in de mixer en voegde de cakemix toe. Het werd onmiddellijk een mooi beslag, en uiteindelijk ook een heerlijke cake, al zeg ik het zelf, met dank aan de fabrikant die een mix maakt die niet kan mislukken al deed ik nog zo mijn best.

Ik nam de volgende dag een paar plakken mee naar mijn bureau, klopte aan bij de buurvrouw die er niet was maar waar ik wel twee andere vrouwen trof. Decorbouwers van Het Houten Huis die aan het lunchen waren. De cake wilden ze wel, en ook wilden ze weten wie ik was en wat ik daar deed. Ik vertelde mijn verhaal, ging ervan uit dat zij, theatermensen uit Amsterdam, Margôt Ros wel zouden kennen, en zei hoeveel ik had gehad aan haar boek Hersenschorsing. Dat is een vriendin van ons, zeiden ze. Eindelijk had ik de kans om mijn dank door te geven, wat ze beloofden te doen. 

Ik ratelde in de overdrive, ik schoot weer eens door. Die rem vind ik steevast te laat, ik hoor mijzelf, ik zie hoe de stortvloed aankomt bij wildvreemden die verwarde toehoorders zijn geworden, en berust. Dan maar voor gek versleten worden. De groeten aan Margôt, zei ik joviaal, want de vriendin van collega's van een vriendin heeft in feite, als je wat verbindingskoordjes doorknipt, zelf mijn Groningse citroencake geproefd.