Iemand die ik ken is gestorven

 Vanochtend schoot me, tijdens een wandeling over het Kuierpaodje bij Elspeet, te binnen waarom ik zo graag met iemand van gedachten wilde wisselen over de voormalig directeur en haar zelfgekozen einde. Ik zie het als een eerbetoon waarin ze nog een keer besproken en vastgehouden wordt. Natuurlijk is daar de uitvaart voor, maar dat is georganiseerd en ik gun het haar dat we haar optillen en belichten omdat we dat willen, niet omdat we een gelegenheid krijgen waarna ze in haar rieten mand in de grond komt te liggen. Verder moet ik echt even hardop, tegen iemand die haar ook gekend heeft, uitspreken dat ze er niet meer is.

Zeventien weken is vier maanden

Het gaat wel aardig, maar niet zo goed als ik had gehoopt. Ik vergis me ook af en toe in de dingen die ik kan, alsof ik vooruitloop op de tijd dat ik weer kan springen en rennen of op zijn minst zonder kruk naar buiten kan. Ik draai wel eens de deur achter me in het slot, wil de straat inlopen en realiseer me dan dat ik de kruk in de gang heb laten staan. Kost tijd, is niet erg in deze Tijden van Schildpad, en gelukkig gaat het verbijten en wegstoppen en diep zuchten me steeds beter af.

Het komt wel, het duurt alleen wat langer dan mijn hoofd had bedacht. Nu is datzelfde hoofd natuurlijk niet echt meer betrouwbaar, ik denk alleen al aan de manier waarop ik met mijn nicht een afspraak bij mijn ouders probeerde te maken, hoe vaak ik tegen haar moest zeggen: Nee sorry ik heb me in de dagen vergist, Nee sorry ik ben er pas 's middags, waar ik voorheen heel duidelijk kon communiceren. Ik parkeer het wel zodra het blijkbaar zelfsturend hoofd van mij een plekje kan vinden.

Zeventien weken is vier maanden. Ik tel de weken niet meer, deze moest ik opzoeken. Dat lijkt me vooruitgang, ik weet alleen nog niet in welke richting, maar voorlopig koop ik nog even geen nieuwe pumps met hoge hakken.

Iemand die ik ken gaat sterven

 Iemand die ik ken gaat sterven en ik kan het met niemand delen. Vorig jaar stierf Luuk, twee jaar geleden stierf Paul, drie jaar geleden stierf Bert, en laatst is Wil S. overleden. Er waren altijd wel mensen in de buurt met wie ik dingen kon bepraten. Hoe was jullie contact? Waar kenden jullie elkaar van? Weet je nog dat? Wist je van de ziekte, van wat er is gebeurd?

Deze vrouw heeft kanker, en eindigt, na even schoon te zijn geweest, met negen metastasen in haar hoofd. Ze neemt van iedereen afscheid middels klein blogjes en een interview, en kan nog wat mailen. Maar het einde nadert en zij vindt dat helemaal oké. 

Ik werkte drie jaar voor haar. Ze had een onmogelijke taak en ik weet ook niet of zij de juiste persoon was die het moest uitvoeren, maar de manier waarop ze aan alle kanten werd tegengezeten en soms ronduit niet serieus werd genomen heeft me altijd gestoord. Maar ik zal toch niet de enige oud-collega uit die periode zijn die een uitnodiging heeft ontvangen om haar blogjes te volgen?

Ze zei eens dat je als directeur geen vrienden hebt in je bedrijf, niemand om mee te kletsen, om dingen samen te doen. En er is eigenlijk niemand die tegen je zegt dat je het goed doet, of die überhaupt met je bespreekt hoe je het doet, behalve je bestuur, en dat zijn veelal geen professionals, en al helemaal geen mensen die jou meemaken in je dagelijkse werkomgeving. Dus wat zijn eventuele complimenten en opmerkingen dan waard? Bovendien weten zij alleen wat jij ze vertelt.

Hoewel dat heel duidelijk een ervaring is die bij háár en haar managementstijl hoorde heb ik het meegenomen naar daaropvolgende werkomgevingen. Ik zag hoe veel van mijn opdrachtgevers en leidinggevenden wel degelijk iemand hadden om mee te kletsen, eerlijk mee te zijn en dingen samen mee te doen. Maar ik zag ook dat complimenten en positieve oordelen niet altijd bij de personen zelf terecht komen, en dat mag wel, vind ik. Nu stellen sommige opdrachtgevers een afstand erg op prijs, maar het voordeel van mijn werk als freelancer was dat ik ook prima kon dienen als praatpaal, want ik ben toch weer weg voor je het weet. Ik vind het naar als iemand keihard werkt en zich eenzaam en ongezien voelt in dat werk.

Ik ken niemand meer van onze gezamenlijke werkplek, ik kan niet met een oud-collega bespreken of er nog contact was, of ze wisten van de ziekte en wat er is gebeurd, en al helemaal niet van Weet je nog dat?

Zij was een vreemde eend in de bijt en ik zat daar ook bepaald niet op mijn plek. Het was daar een en al achterdocht en oordelen en toch zei ze in een van haar interviewtjes op haar blog dat ze blij was met hoe ze deze klus had geklaard. Daarna, na haar zestigste, heeft ze nog een mooie carrière-switch gemaakt van de cultuur naar de zorg. Dat zouden meer mensen moeten doen.

Grote Gedachten in drieën

1. Ik overwin ALLES

2. Huishouden is een bootcamp dus ik heb een fukking stoere bootcamp-blessure

3. Als ik hiermee klaar ben word ik spion

Ik heb hier verder niets aan toe te voegen.

Paarden bij de bushalte

 Bij de boekhandel lag mijn verrassings-maandboek klaar, dus ik nam de bus naar het centrum. Niet die ik wilde, die reed niet want was kapot zei de tikker onderaan het roosterbord bij de bushalte. Ik besloot mijn been en mijn conditie eens te testen en naar twee bushaltes verderop te lopen, die gelegen is bij het heerlijk nieuwe Zuiderpark. Het roosterbord zei dat ik daar 18 minuten de tijd voor had, mijn kruk en ik zetten er lekker de pas in. 

Bij de eerste bushalte die ik passeerde stond een fitte zeventiger met een geinige muts. Ik stopte voor haar en vertelde dat de eerstvolgende bus niet reed, en dat de volgende 18 minuten later kwam. Aha, zei de mevrouw, en haakte bij mijn pas aan toen ik verder liep. De bushalte waar zij wachtte stond bij de Mesdag kliniek. Ik wilde daar niet meteen conclusies aan verbinden, maar het had wel wat, zo op een vrijdagochtend te spreken met iemand die bij een inrichting op bezoek was geweest.

U loopt wel snel, zei ze, maar ze hijgde niet dus ik liep niets langzamer. Bent u een draak?
Wat een leuke vraag! Nee, ik ben een Vuurpaard, zei ik. Maar helaas kwamen we niet verder want ze ging me womansplainen dat de draak uit de Chinese astrologie komt en hoe die werkt. Ik herhaalde maar dat ik in diezelfde Chinese astrologie een Vuurpaard ben. Ach, maar dat was leuk, want haar vader was ook een paard. Ook heel snel, en altijd optimistisch, een fantastische man.

Ik stopte die snel in mijn zak. Ik ben ook gewoon een snelle, altijd optimistische en fantastische man. Daar doe ik niet moeilijk over en dat hoeft niemand me te explainen.

Fysio in drieën

 Wat ze elke week zegt:

1. Ga maar liggen. Nee, liggen. LIGGEN
2. Je knie ziet er toch weer een stukje minder dik uit dan vorige week (Wacht! Hoe dik moet het 14 weken geleden dan wel niet zijn geweest?)
3. Hou eens op met de weken te tellen. Daar gaat je been echt niet sneller van genezen.

Energie in drieën

 Ben erg benieuwd hoe lang ik het volhoud om de drietallen te verzamelen. Vanochtend moest ik denken aan de fijne gesprekken die ik gisteren had, en ook aan hoe ik mijzelf wil oppeppen. Eigenlijk helemaal niet zo moeilijk om drie bronnen van energie op te sommen.

1.     Vroeg opstaan
2.     Buiten zijn, en wandelen of kamperen
3.     Met mensen kletsen. Ik ben soms net een stoomtrein: ik kom moeilijk op gang, maar als ik eenmaal praat kan ik niet ophouden. Dan ga ik aan in de overdrive en slurp ik de energie van de gesprekken op, tot het moment dat ik heel mat word. Tegenwoordig weet ik dat dat het stopsein is en als ik energie wil overhouden moet ik wegwezen of mensen de deur uit bonjouren. 

Opeisen in drieën

 Ik luisterde naar een podcast die Reclaiming heet, en waarin Monica Lewinsky aan haar gasten vraagt wat zij terug zouden willen pakken, wat ze opnieuw willen opeisen. Daar denk ik dan zelf ook over na, en omdat ik alles in drieën wil doen denk ik er iets langer over na.

1. Mijn eigen idee van werken. Moet het werken (als werkwoord) zinvol zijn, bijvoorbeeld, zoals iemand laatst jankte dat ze niet meer nuttig kon zijn na een hersenschudding. Dat je je zinvol wil voelen, meedoet met de ochtendspits, kletst bij het koffieapparaat en een werkend toegangspasje hebt. Dat is niet wat ik onder 'zinvol werken' versta. Het werk zelf moet inhoudelijk zinvol zijn, dat wel. Persoonlijk ben ik al zinvol genoeg want ik besta, ik heb vrienden, een sociaal leven en interesses, ik zie de wereld en ik voel me thuis. Werk is iets anders. Ik wil weer opeisen dat ik mijzelf als freelancer ergens in kan gooien. Dat is mijn doel op zijn vaagst, en dat ga ik nog wel uitwerken.

2. Mijn fysiek bewustzijn. Ik kan de wereld wel opmerken, maar ik ben er slecht in om mijn lichaam o ste merken. Hoe vaak artsen en aanverwanten niet hebben gevraagd of iets dik of blauwe werd als ik iets deed, steeds moet ik antwoorden dat ik het niet weet. Ik merk het niet op. Als de fysio zegt dat mijn knie een stuk minder dik lijkt dan de week ervoor knik ik maar wat. Dus ik wil dat lichaam bewuster terugpakken. Meer yoga, meer wandelen, meer krachttraining, en meer verzorgend zijn.

3. Rust voelen. Niet in de stress schieten als ik iets met de computerhardware of iets online moet doen. Vóór de hersenschuddingen vond ik het kicken om dingen uit te pluizen, nu is het alleen al eng om de gast-parkeerkaart te activeren of een nieuw recept uit te proberen. Door de rust die ik moest nemen met Het Been daalde wel de stress in mijn lijf die veroorzaakt werd door de hersenschuddingen. Bijkomend voordeel. Het inwendig trillen nam af, en de piep in mijn oren begint volgens mij later. Maar dat leer ik wel herkennen als ik punt 2 beter onder de knie heb.