Had ik al verteld dat ik zondag mijn tweede 10 kilometer
ooit ga lopen?
Ik word wat gehinderd door een blessure en een dreinende
griep, maar ik zál 4 Ladies Run-rondjes lopen van de Grote Markt naar de
Westerhaven, via het Zuiderdiep en de Brugstraat.
Het is de eerste grote Loop van de zomer, met als malle
eigenschap dat alleen vrouwen mee mogen doen. Ik heb daar verder geen mening
over.
Omdat ik na bijna een jaar hardlopen nog steeds snelheid mis, gaf ik me op voor de clinics (die ik training noem om vergissing met die jaren 80-vinding uit de Arie Selinger-volleybalwereld te voorkomen).
De eerste training viel me tegen. Qua sociaal gedrag dan. Van de Loopjes waar ik het afgelopen jaar aan mee heb
gedaan ben ik gewend dat hardlopers erg sociale mensen zijn. In de kleedkamers praat
je over het parcours, de temperatuur, de Loop van de maand ervoor en het
nieuwste loopgadget. Gewoon, met willekeurige vreemden over je hobby kletsen.
De clinic-vrouwen praatten niet, behalve met hun eigen
vriendinnen en dan ook nog eens over hun kinderen. Tijdens die eerste training kreeg ik op mijn vragen soms niet eens
een antwoord, er was iemand die het uitlopen per se niet naast mij wilde doen en naar haar vriendinnen sprintte zodra ze de kans kreeg, en ik hoorde
hoe de snelste vrouw uit de groep smalend ‘haantje’ genoemd werd.
Nee, dat beviel me niks. "Vrouwen zijn nare, rare wezens," riep ik thuis tegen de Huisschilder.
Plan: Ik zou alleen maar voor mijzelf gaan en
me concentreren op mijn eigen benen tijdens de climaxloopjes,
heuveltrainingen en hartslagsprintjes.
Natuurlijk lukte dat niet. Alsof ik mijn Twentse grapjes
voor me kan houden! Ik kon mijzelf ook wel slaan om die eeuwige
nieuwsgierigheid. “Hoe heet jij eigenlijk?” was een van mijn lievelingsvragen,
naast “Doe je vaker mee aan Loopjes?”.
Ik was niet de enige. De vrouw met de pet kletste honderduit tegen iedereen, de
vrouw met de kniekousen vertelde ook graag en het evenbeeld van Ireen Wüst kon
er ook wat van. Als iemand haar bij kon houden tenminste.
De vrouw met de woeste krullen liep altijd naast me bij
het in- en uitlopen, uiteraard nu voor eeuwig mijn nieuwe beste vriendin.
De katten vielen langzaam uit de boom, en voor ik het besefte was die onwennige vrouwengroep zomaar een
leuke hardloopgroep geworden.
De laatste training begon en eindigde met belangstelling
van anderen voor de blessure die ik vorige week had opgelopen, we dichtten tijdens
het lopen gaten in de rij, moedigden hijgend iemand aan die het bijltje er 2
minuten voor het einde bij neer wilde gooien, legden elkaar de aanpassingen van
de laatste Runkeeper-update uit en vergeleken tijden en dure GPS-horloges.
Gewoon, alsof we met trainingsgenoten over onze hobby kletsten.
