De afstand

Voordat de grote schare gasten op het dakterras verscheen zaten we er even met zijn drieën: de jarige, een andere vrouw en ik.
In de gauwigheid kwam The Artists Way langs (maar natuurlijk schrijven we al jaren die morning pages, knikten we driestemmig), en belandden we via de ellende van het afgelopen jaar (nu eens niet de mijne, maar echte dikke vette ellende van een ander), bij de Japanse streek Okinawa waar de inwoners echt heel oud worden en waar ze vinden dat mensen pas volwassen zijn als ze de leeftijd van vijfenvijftig bereiken.
Rond je zeventigste, of vijfenzeventigste, dat ben ik even kwijt, word je dan gezien als bejaarde. Zoals het hoort.
In ons land is een vijftiger een 'senior'. Ik weet niet wie dat heeft bedacht, ik doe er niet aan mee en de mensen om mij heen hebben dat bericht ook niet ontvangen, zag ik op het verjaarsfeestje. Want wat vanuit de keuken het dakterras op liep had volgens de Japanners amper de volwassenheid bereikt.

De zon scheen, de wijn vloeide, de soep smaakte goed en de dames hadden allemaal donker gelakte teennagels.
Mensen hielden 'grote verhalen' nog even voor zichzelf, kinderen studeerden af (hoe zouden de Okinawanen dat grut noemen?), kleding werd bewonderd, werksituaties besproken, en hoewel ik het niet van plan was hoorde ik mijzelf ineens vertellen over dat oog. Ik schrok ervan.
Ik weet niet wat de aanleiding was, een staaroperatie van iemand geloof ik, en ik leefde eerst alleen nog mee qua herkenbaarheid, en toen rolde dat oog-verhaal er weer spontaan uit. Ik hield het klein, hoop ik. Meteen daarna nam ik afscheid.
De gehouden onderlinge afstand werd me sowieso te klein.

Volwassen

Vrijdag aanstaande gaat de deur open die leidt naar mijn volwassenheid. Verwacht ik.

Op dat moment, twee minuten over tien in de ochtend, zal wijsheid over mij uitgestort worden. 

Ik zal voelen hoe is het is om verantwoordelijkheid voor de wereld te dragen, om glimpen van intellectualisme op te vangen en wie weet zelfs af en toe daadwerkelijk even vast te mogen houden.

Het is het moment dat ik ga geven om deuken in mijn auto en het leeglopen van een bankrekening. Dat ik stop met kopen van boeken en kunst voor de leuk, en ga investeren.

Dat ik op booking.com niet meer aanvink dat ik reis voor mijn plezier.

Vrijdag breekt eindelijk het tijdperk aan waarop ik dit alles ook fijn ga vinden. Vrees ik.

Nog vijf uur tot mijn vijftigste.

Humkessoep

De Hollandse keuken bevalt mij over het algemeen wel. Ik had graag gezegd "de Twentse Keuken", want mijn lievelings zijn toch wel Balkenbrij en flinke soepen zoals Humkessoep, maar dat zijn dan ook meteen de enige echte Twentse gerechten die ik ken.
Vorig jaar serveerde ik de groenebonensoep voor het eerst op mijn verjaardag, en dit jaar beweerde iemand dat hij daar al reikhalzend naar had uitgekeken.
Zowaar, een succes!
En dat deel ik graag. Dus bij deze:



Humkessoep
6 personen, Bereidingstijd 15 minuten, Wachttijd 180 minuten

Ingrediënten
Boter en olie

400 gram schouderkarbonade (scharrel uiteraard)

2 uien

2 aardappelen, licht kruimig

1 liter rundvleesbouillon

1 prei

200 gram snijbonen

200 gram sperziebonen

340 gram witte bonen

Bereiden

Maak een liter bouillon van 2 bouillontabletten. Fruit in een stevige soeppan de gesnipperde ui aan in de combinatie van boter en olie. Voeg de in grove stukken gesneden schouderkarbonade toe en laat het vlees bruin worden.

Giet de bouillon erbij, en voeg de in grove dobbelstenen gesneden aardappelen, de in halve ringen gesneden prei en alle groene bonen toe.

Laat minimaal 2,5 uur zachtjes koken met deksel op de pan. Hoe langer hoe beter. Roer regelmatig.

Voeg de witte bonen toe en laat de soep nog een half uur doorkoken.

Schipbreukeling

Ik stootte mijn bovenhoofd heel hard aan de uitgang van zo’n stalen schip.

Het is de schuld van Klaas, die zette me nog aan het nadenken toen ik naar boven liep, al weet ik nu niet meer waaraan. Of van Marie-Jeanne, die een vorige gast bij zijn vertrek nog waarschuwde “Pas je wel op je hoofd Lennert!”, waar ze dat bij mij niet deed, maar misschien was dat omdat ik toen om die waarschuwing moest lachen.

Of eigenlijk van Ilona die mij bij binnenkomst begroette met alleen maar complimenten over mijn gebit en mijn entree, waardoor ik me afvroeg of ik ook zo’n exit zou maken.

Nou, dat deed ik inderdaad.

Boing en Klap en Au, en even op de hurken wachten tot de pijn wegtrekt.

Wat niet gebeurde.

“Ai! Gaat het?” klonk het vanuit de diepte.

“Ja hoor! Absoluut,” riep ik terug, “Even bijkomen van de schrik!”

Het was helemaal geen schrik, het waren helse hersenschuddingpijnen.

Maar ik voelde me zo ongelooflijk dom dat ik gewoon een beetje ging liegen.

Niks aan de hand, opstaan, boven mijn hoofd tasten naar de beschikbare ruimte, rustig en beheerst mijn voeten op het dek zetten. Dan een trapje af, kalm lopen langs de kade, zorgen voor een gecontroleerd ritme, en op de lange trap naar boven dan toch zachtjes piepen van de pijn en zelfmedelijden. Maar dat mag want dat is buiten gehoorsafstand.

Over helen en spelen

Geen idee waar de rugpijn ineens vandaan kwam. Die totale, zo lekker langs de ruggengraat lopende akeligheid waardoor lopen, zitten en staan heel speciale handelingen worden.

Misschien kwam het door de 3,5 uur durende autorit naar Vlissingen op zaterdag, of de 3,5 uur durende rit naar Groningen op zondag.

Misschien was het hardloopblokje op maandagochtend wel de oorzaak dat het me die avond steeds moeilijker af ging om mijn glas verrukkelijke wijn te pakken te midden van heerlijk gezelschap en een bijzonder smakelijk diner.

Twee mensen namen afscheid, misschien was ik onbewust zo aangedaan dat ik het alleen kon uiten via mijn rug?

Geen idee natuurlijk hoe dat allemaal op elkaar in kan werken. Sommige lichaamsreacties zijn ondoorgrondelijk.

Misschien was het wel gewoon de beslissing die ik dinsdag nam, waar ik zo lang tegenaan gehikt had.

Dat het daarom woensdag een emotioneel vreemde dag was, met diezelfde avond nog een zeer geslaagde brainstormsessie in een geheel ander gezelschap, zou er ook wel iets mee te maken kunnen hebben.

Het Engelstalig afscheidsetentje donderdag gaf me de gelegenheid om te testen of rugpijn en etentjes iets met elkaar te maken hebben.

Maar nee, niks. Geen centje pijn natuurlijk. En dat zelfs met minder verdovende drank dan ik maandag tot mij had genomen. Dus ik kon de avond best afsluiten met een ritje in de botsautootjes, dacht ik. Ja, jammer, dat soort gedachten.

Het verjaardagsfeestje vrijdag en de reünie op zaterdag heb ik daarom maar laten schieten.

Eerst helen, dan pas spelen.

Ik ga nu testen of de rugpijn van het hardlopen komt.

Of van het toevallige mooie weer natuurlijk. Je weet het niet hè?