In de buurt

We mochten het tafeltje bij het raam hebben dat van twee kanten leuk is: de uitbater laat zien dat er gezellige mensen in de zaak zitten en wij hebben uitzicht naar twee kanten.

Een driegangen lunch op steenworp afstand, om de eerste vakantiedag van de zus te vieren. Eén glas wijn mocht, vonden we, om het zomerse gevoel te benadrukken. Buiten regende het bij vlagen, en scheen de zon als de regen even uit fatsoen zijn schreeuwende muil hield. 

De eigenaar-kok van het restaurant aan de overkant kwam lunchen ('Hé hoi vrije dag', Hé hoi vakantie'), en maakte precies dezelfde opmerking als ik tien minuten daarvoor, en als de mensen die daarna kwamen: 'Wat leuk dat jullie lunches serveren. Sinds wanneer?' waar iedereen hetzelfde antwoord op kreeg. 

Ik ving dat niet geheel per ongeluk op, ik leg mijn oor bij zoiets onmiddellijk te luisteren want ik wil weten wat mensen doen met Een Verhaal, hoe klein ook.

Zelf mag ik graag variëren. Voor mijn eigen alertheid, voor de frisheid van het verhaal, en dan voeg ik er graag stilletjes in mijn hoofd aan toe: uit respect voor diegene die luistert.

Natuurlijk is dat een trucje. Maar ik heb afwisseling nodig om hetzelfde verhaal te kunnen blijven vertellen, en bovendien leer ik van de dingen die ik hoor als ik ze zeg, en dat brengt mij dan weer verder. Ja zo werkt dat, ik luister naar mijzelf en ik wil niet steeds opnieuw hetzelfde verhaal horen anders val ik in slaap.

We zaten er rustig twee uur, kopje thee voor de afronding, en toen het weer even droog was stapte Nathalie op de fiets naar Noord en wandelde ik de hoek om naar huis.

Op de voicemail stond Emil of ik hem wilde bellen (een klus! denk ik dan toch onwillekeurig hoewel ik dat afkeur om te denken), en in mijn straat fietste Frank me achterop en praatte me bij over optredens en kleine kinderen.

Emil had een oude stichting op gediept waarvan ik ooit penningmeester was. We waren in de veronderstelling dat we opgeheven waren maar bleken alleen diep te slapen en nu schudde Emil ons weer wakker. 'Is goed,' zei ik, 'Ik zal het LinkedIn te vertellen.'

En ik soesde weg zoals men doet na een fijne lunch en aangename gesprekken.

Traditie

Op onze eerste avond in Duitsland, op weg naar Italië, eten we altijd schnitzel met bratkartoffeln en daar drinken we bier bij. Het schitzeltje knort koket ons schuldgevoel over onbescharreld vlees weg, als een aftrap voor de weken van Italiaans voedsel waarvan ook de herkomst volledig onbekend is.

Op de eerste avond terug in onze eigen huis eten we van de snackbar. Maar eigenlijk smaakt dat nooit.

Het enige wat dan lekker is zijn de knapperige rauwe uitjes bij de frikandel.

Over frikandel gesproken: ik heb ooit als horecamedewerker geleerd dat het verschil tussen frikaNdel en frikadel is dat in de eerste meer afval zit dan in de tweede. Het ontbreken van de N was een soort keurmerk. Dacht ik altijd. Ik weet nog steeds niet of het klopt dat een enkele N zoveel zegt. En nu we het er toch over hebben: wat is er gebeurd met de P van hempje?

Waarom mag Jan en alleman tegenwoordig maar hemdje schrijven alsof het niets is? Bij de Zeeman dacht ik nog neerbuigend "Ja logisch, die maken wel eens een taalfoutje", maar toen zag ik het ook bij de Mavo-boetieken en ik sloot mijn ogen maar voor de rest.

Maar ik kan niet met dichte ogen rond blijven lopen en doen alsof ik die lagere school voor niets met goed gevolg heb doorlopen? Of ben ik al op de leeftijd dat ik terugkeer naar vroeger, en dat ik alle nationale spellingsaanpassingen één voor één vergeet?

Ongelooflijk, o en breek mij dáár de mond helemaal maar niet over! Iedere keer dat ik 'ongelofelijk' tegenkom, wat volgens de spellingscontrole nog goed is ook, draai ik me alvast om in mijn urn. Dat is dus weggegooid belastinggeld geweest, die paar jaar lagere school (of toch basisschool?) toen 'dictee' mijn lievelingsproefwerk was.

Ik bedoel, kom je terug van vakantie en dan verwacht je dat alles een kleine beetje hetzelfde is. En dan smaakt die patat voor geen meter.

Heen en weer terug

We zijn terug, al weer bijna een week maar het voelt als gisteren.

Daar waar ik in het echte gisteren dus al weer naar Noorderzon ben geweest, ik eergisteren ook spannende dingen heb gedaan maar dan qua onkruid in de tuin en even wat kunst kopen (van Maurits van Putten) en zondag hadden we een familie-BBQ waarbij we gelijk de tent hebben schoongemaakt en zaterdag heb ik wel 3 keer boodschappen gedaan en 5 wasjes gedraaid in een ongelooflijke hitte wat we erg prettig vonden omdat het een soort welkom-thuis in Italiaanse sferen was.

Maar we zijn weer thuis dus. Al weer bijna een week. Niks aan.

Paspoort affaire

Vanmiddag heb ik een afspraak om mijn paspoort te laten vernieuwen.

De houdbaarheidsdatum is al een week verstreken en ik ben erg benieuwd hoe moeilijk ze daar over gaan doen.

Hoogstwaarschijnlijk zal het de baliemedewerker worst zijn, en ben ik nu alleen maar dat hele brave meisje aan het spelen dat bang wordt als de regeltjes overschreden dreigen te raken.

Zou ik een autoriteitsprobleem hebben?

Ik ben opgevoed met erg veel respect voor gezagsdragers.

Als meneer pastoor domme dingen zei hield ik mijn mond, want zo iemand kun je toch niet publiekelijk wijzen op zijn tekortkomingen? Te gênant.

Hm, misschien ben ik niet zozeer autoriteitsgevoelig als gevoelig voor gezichtsverlies van anderen wat ik, als het even kan, zal proberen te voorkomen.

Afgelopen zaterdag werd door de NOS een dag-dag-compilatiefilmpje uitgezonden over Maradona waarbij op de achtergrond “Hij was maar een clown” van Ben Cramer werd gespeeld. Dat heb ik afgezet. Tenenkrommend beschamend vond ik dat. En pijnlijk, als vingernagels over een schoolbord.

Ik weet wel dat gezagsdragers gewoon mensen zijn (al zette de pastoor daar natuurlijk vraagtekens bij) en dat zij helaas maar al te vaak van hun sokkel af flikkeren. Maar ik wil dat gewoon niet.

Ik wil zo graag dat zij doen zoals ik hoop dat zij het doen.

Dat hun gedrag echt onbesproken is, dat ze goed zijn voor de medemens en dat ze hun verantwoordelijkheden ook echt nemen.

Dat het nergens voor nodig is om in de gaten te houden of ze stelen van gemeenschapsgeld of er een minnaar of 3 op na houden.

Ik zou ze daar graag voor willen behoeden.
En als dat niet tot de mogelijkheden behoort zal ik, zucht, over een jaar of 10 zelf maar eens ergens burgemeester gaan worden.

Maar wat de paspoortvernieuwers betreft: Ik hoop absoluut dat hij/zij mij vanmiddag streng over het halve brilletje aankijkt en vermanend toespreekt dat ik te laat ben, maar dat zij héél toevallig voor mij een uitzondering kunnen maken.

Dan gaat alles zoals het hoort en is mijn ideale wereldbeeld weer een stukje dichterbij gekomen.