In de trollen valkuil

Het wekelijkse boek uit Engeland viel op de mat en omdat ik was vergeten wat ik nu weer had besteld voelde het uitpakken als een kadootje.

Het dikke vuilniszakkenplastic onthulde Captain Corelli's Mandolin. Was ook zo: getriggerd door de goede recensies van zijn opvolger had ik deel één aangeschaft voor £ 0,01. 

Na de opwinding kwam de teleurstelling.

De omslag was zo gehavend dat ik er niet eens in durfde te bladeren om het welkom te heten. Het  eerste uur liet ik het op tafel liggen en deed alsof ik het niet had ontvangen.

Daarna wou ik dat ik het niet had geopend. 

Op iedere bladzijde waren zinnen met pen onderstreept en stonden opmerkingen in de kantlijn geschreven. Dit boek wou ik niet in huis hebben en in ieder geval nooit meer openen.

Ooit kreeg ik van een psychotische buurman een beeldje van een hertje, als goedmakertje voor zijn nachtelijke schreeuwsessies met satanische rock. Ik moest dat beeldje niet. Ik kon er niet eens naar kijken, zó droeg het de buurman in zich die op deze manier ook zelf in mijn huis aanwezig was. Ik heb het teruggegeven zodra ik een beleefde manier vond om dat te doen.

Deze mandoline van Captain Corelli voelde precies zo.

Ik klapte het snel dicht en was blij dat het slechts om één Britse cent ging.

De volgende dag checkte ik de bevestigingsmail van Amazon. "Used - Very Good" had ik gekocht.

Een beetje pissig want ik-sta-in-mijn-recht plaatste ik er foto's van op Twitter, lekker shamen, waarop Amazon meteen vroeg of ik de leverancier al had gemaild.

Nee, ik had ze alleen getagd. 

Subtiel, Amazon! Ik schaamde me dat ik in de sociale valkuil was getrapt en mailde de club die zich op hun beurt de ogen uit hun kop schaamde na het zien van de foto's.

Ze vonden een nieuw exemplaar van Captain Corelli en zegden toe dat meteen op te sturen. Of ik alsjeblieft wilde wachten met het geven van feedback op Amazon omdat zelfs een 'neutrale' waardering al funest voor ze was.

Dat is best, antwoordde ik, ik wacht wel af.

Wat ik niet zei was dat ik de foto's op twitter liet staan.

Want ik lieg niet, ik kreeg een waardeloos exemplaar.

Aan de andere kant kostte het maar een paar cent, kreeg ik excuses en ook de belofte van een nieuw boek. Dan heb ik toch gekregen wat ik fatsoenlijkerwijs mag verwachten?

Vandaag besluit ik dat ik een aardig persoon ben. Ik schaam me dat ik heb geshamed alleen omdat het kon en ga de trol begraven. Woensdag ligt Captain Corelli in een doos aan straat waar de oudpapierdienst hem oppakt om te vermalen. Met de vermaledijde pennenstreken en de trol erbij.

Urban Trail Groningen

Negen mannen zaten om de tafel, plus ik. 'Heren,' sprak de Grote Urban Trail Leider ons toe en klikte de presentatie naar het volgend stuk parcours met hindernissen. We krijgen hekken, linten en een groep vrijwilligers. Op te pikken op zondagochtend 06.00 uur, samen met een kop koffie en een broodje.

We keken naar een filmpje over de Urban Trail in Antwerpen en meteen steeg de adrenaline aan de tafel in Groningen. Blij werden ze van de startmethodes in waves die de massa verspreidt. Trots waren ze op onze stad waarvan monumentale panden en hofjes tweeduizend hardlopers toelaten. En verrukt huiverden we over de negentien graden die het zondag gaat worden.

We bestudeerden de autoluwte op sommige plekken en de verplichte stoeproute op anderen. We zagen dat het goed was en namen een Organisatie jas mee.

De lift

We namen de lift naar beneden. Collega Communicatie keek naar de knopjes en merkte de dikke vette alarmknop op. Ik daagde haar uit. Druk maar, zei ik.

Nee joh, schrok ze. Dat kun je niet maken!

Ik keek haar cynisch aan. Alsof dingen in het nieuwe gebouw het allemaal al doen. Ik dacht het niet.

Druk dan, zei ik nog eens.

Ik wilde dolgraag weten wat voor gevolgen het indrukken van die knop heeft en had er nooit eerder over nagedacht maar nu de gelegenheid zich voordeed in de vorm van een even nieuwsgierige collega kwam de kwajongen in mij weer naar boven. Een oud-collega zei ooit dat ik een ondeugend jongetje word als ik heb gedronken, wat ik vond wringen omdat ik geloof dat ik daar geen alcohol voor nodig heb.

Collega C drukte op de alarmknop die groter was dan een muntstuk van twee euro.

Meteen hoorden we uit de speakers "U heeft de alarmknop ingedrukt", waar we zo om moesten lachen dat we de rest van de boodschap niet meer hoorden.

Met Collega Educatie bespraken we nog het een en ander terwijl we om beurten stiekem naar buiten keken of we een sirene zagen naderen wat natuurlijk niet gebeurde. Collega C vertrok en wij liepen naar de balie die op dat tijdstip niet meer bezet was.

Er kwam ons een piepje tegemoet.

Collega Bouw liep op dat moment de trap af. 

Collega! riepen we hem toe, wat is dat voor piepje en kun jij dat verhelpen?

Man als hij is tikte hij onder onze toeziende ogen en kritische opmerkingen en luide aanmoedigingen en schaamteloze blikken tien minuten lang op een scherm dat geavanceerd behoort te zijn maar ik zag van een afstandje een look-and-feel die me verdacht veel deed denken aan mijn op DOS draaiende eerste computer uit 1990.

Het piepje bleek niet te zijn veroorzaakt door de alarmknop in de lift maar door het verwarmingsprogramma wat wel enige opluchting gaf.

Collega B slaagde en vertelde dat er wel mensen zijn in het gebouw die een soortement van instructie hebben gehad om dat paneel te bedienen. Toen hij ze opsomde ontviel mij 'jongensclubje', waar collega B op reageerde met 'maar er komt ook instructie op menukaarten in Jip en Janneke-taal', wat ik een verbijsterende reactie vond. 

Aha, zei ik. Breek jij daar je mooie hoofdje maar niet over dus.

Nee maar je moet niet willen programmeren, zei collega B, dat wil ik ook niet.

Wie heeft het over programmeren, dacht ik. De heren krijgen uitleg terwijl het dames zijn die op die plek zullen werken. Ik hoorde de heren al in mijn hoofd: leer ons die dames kennen, die willen dat toch niet weten.

Nee, antwoordde ik hen in mijn hoofd. Als je het brengt als iets vreselijk ingewikkelds dat ze eigenlijk niet willen weten en laat het maar aan de grote stoere kerels over want jullie begrijpen het toch niet, dan bestaat inderdaad de kans dat de bewuste dames zeggen nee dank u, stelletje holbewoners, we hebben geen enkele zin om moeilijk te doen en zeker niet als dat jullie in je eer aantast.

Want zo zijn de dames wel.

Ik heb echter van begin af aan geluiden gehoord dat de dames het frustrerend vinden dat ze niet één van de apparaten weten te bedienen omdat er maar geen uitleg komt. Ja, voor een jongensclubje dat er overdag niet is, begrijp ik nu.

Enfin. Hoewel we gezellig aan het kouten waren moest ik toch naar huis en de meldkamer had niemand gestuurd om ons uit de lift te redden wat ik zwaar teleurstellend vond.

In het halletje waar mijn tas stond lag een mobiele telefoon aan de lader. Niet vergrendeld.

In alle vrijheid tikte ik op het cameraatje en maakte een selfie.

Alles keihard van me af lachend liep ik naar buiten.

Puck is back!

Voorpret

Omdat we allebei pas tussen zeven en half acht thuis waren van werk en geen enkele puf hadden om te koken schoven we deze week een keer aan bij de buren van Bistro Basta. Flesje Negroamaro op tafel, escargots er bij, makreeltartaar en verrukkelijk sappige steaks, onze avond was er een van welbehagen. 

Wat moeilijk werd was het gesprek over onze aanstaande trip naar New York.

De vorige keer dat we er waren hebben we zoveel bijzondere toevalligheden meegemaakt, dat gaat nu niet meer lukken. 

In een straatje slenteren en een bordje Blue Note Club zien (Echt? Hier? Een klein drankje drinken en wie komt er vanavond? Echt? Ben E. King? En er is nog plek aan de bar? En hij vindt het na afloop absoluut niet vervelend als een Nederlandse in zijn kleedkamer om een handtekening vraagt?), of langs een sandwichbord lopen waarop een paar vrijkaarten voor de show van David Letterman worden aangeboden (Ach waarom niet? om binnen getest te worden op ons Engels want we moeten natuurlijk wel lachen om de juiste grappen op de juiste momenten en 's middags in de opwarmrij tussen mensen staan uit Canada en elders die speciaal voor Letterman naar NY zijn gekomen en maanden geleden hun tickets hebben gereserveerd). Of bij een wedstrijd van de Knicks naar binnen kunnen (tuurlijk, dat kan altijd wel, zeker als je van die hoge plaatsen hebt als wij waardoor we het hele gebeuren, de wedstrijd en de atmosfeer, prachtig meekregen, maar toch voelde het als een gelukje).

Ik wil deze keer een ochtend van 7 tot 9 in Grand Central Station zitten en naar de forenzen kijken. Bekertje koffie erbij, beetje broodje kauwen. Wat daar de lol van is? Zeg het maar, ik weet het niet maar het lijkt me heerlijk. Verder weten we nog niet precies wat we naast de geijkte musea, bars, diners, Central Park, boekhandels, jazzclubs en galeries zullen gaan zien.

New York ligt op dezelfde hoogte als Rome, of eigenlijk als Napels las ik ook nog ergens, maar het is daar kouder en wetenschappers komen niet verder dan de idee dat het altijd, op ieder continent aan de oostkust kouder is dan aan de westkust. Het geldt niet alleen voor continenten, ook de Italiaanse oostkust is kouder dan de Italiaanse westkust. Ik moet nog wel goed nadenken over de kleren die ik meeneem naar Amerika.

Ruilhandel

Zaterdag onder de douche brak mijn stem. Altijd weer verbaasd als dat puberjongetje langskomt.
's Avonds in Hoogezand probeerde ik dingen te zeggen tegen gastdames en publiek en daarna verschool ik me met mijn piepgeluiden in het Viadukt tussen punkklanken en bekenden die spraken met elkaar en die mij op de hoek van de bar met rust lieten.
De eerste bekende die toch wat tegen me zei deed dat op de valreep, hij was er al een tijdje toen ik binnenkwam. En nee hij kocht geen boek ook al was het een boekpresentatie want ze hadden een deal dat ze de boeken die ze uitgaven met elkaar ruilden. De tweede die met mij sprak vertelde dat hij met iets heel interessants bezig was. Ik gaf hem een rode wijn en nam nog een biertje als was dat mijn taal voor die avond.
Er begon een nieuwe band en ik trok de uitgever aan zijn jas om een boek te kopen. De schrijver dook op om te signeren in zijn onverstaanbare handschrift en bij wijze van afscheid knikte ik goedkeurend naar zijn buik die slachtoffer is geworden van dagelijkse beweging. We zien elkaar wel weer bij de presentatie van De Buikkronieken.
In de stilte van het voorportaal knoopte ik mijn sjaal stevig dicht en vroeg ik de zangers om mijn stem terug maar ze hoorden me niet.

Een duik in de Pocket

Tussen slapen en de wekker lagen drie uur die ik vanochtend besteedde aan internet. Ja dat goedje met dat blauwe licht waardoor je zo slecht slaapt maar dat ik even nodig had omdat mijn gedachten vervelende wegen in bleven slaan.

Ik rommelde in de app Pocket en las het volgende

Hoewel ik eerlijk toegeef dat ik de boeken heb verslonden zit ik hier niet op te wachten. Denk ik. Nou ja, dat blijkt in juli wel http://www.tzum.info/2016/02/nieuws-harry-potter-is-overwerkt-in-boek-acht/

Nr 1 is lachen, 5 en 8 wist ik en de rest, ach nou ja, buzzfeed hè?

http://www.messynessychic.com/2013/06/18/10-things-you-probably-didnt-know-about-ernest-hemingway-like-he-was-a-kgb-spy/?utm_content=buffer077cc&utm_medium=social&utm_source=facebook.com&utm_campaign=buffer

Wat een lief idee en wat leuk dat dit idee werd uitgevoerd. Hup meisjes! http://www.buzzfeed.com/davidmack/when-i-grow-up#.pxMoaxKxr

Even onthouden voor over een tijdje, al denk ik dat we het te druk zullen hebben met sjouwen van museum naar metro naar museum naar eet- en drinkgelegenheden http://www.newyork.nl/hop-on-hop-off/hop-on-hop-off-in-new-york/

Eigenlijk wat te vroeg voor dit dus moet ik het later maar eens herlezen http://www.rickygervais.com/thissideofthetruth.php

Meteen in de agenda gezet natuurlijk http://toerisme.groningen.nl/evenementen-groningen/bloemenjaarmarkt-groningen

Ik kon me maar niet herinneren wie dit ook weer op Facebook had geplaatst zodat ik dit artikel bij die persoon kon laten passen maar misschien is het ook wel beter om dat niet te weten http://fd.nl/economie-politiek/1138495/werken-en-studeren-maakt-niet-gelukkig-dansen-en-vrijen-wel

En http://www.theparisreview.org/blog/2011/02/08/an-adult-returns-to-‘sleeping-beauty’/ over hoe Disney sprookjes verkloot heeft maar what else is new.

Glad ijs

Het had weer gesneeuwd en de stoep was glad toen ik zondagmiddag de deur uit ging om boodschappen te doen. Twee huizen verderop leunde een oudere vrouw diep voorover gebogen tegen de muur.

Gaat het, vroeg ik. Nee, zei ze, ik word duizelig als ik overeind kom.

Op haar knieën had ze twee natte plekken, maar ze vertelde dat ze keihard op haar achterwerk was gevallen.

Water wou ze niet en ze was ook nooit eerder duizelig geweest en ze moest de bus naar huis halen.

Ja daar sta je dan met je goede bedoelingen een beetje naar elkaar te kijken.

Ik vroeg of ze wou zitten.

Ja dat leek haar wel wat.

Blij sprintte ik over ijs naar huis al had ik nog geen idee wat voor stoel ik daar buiten in de sneeuw zou gaan zetten tot ik onder de trap het lage campingklapstoeltje zag staan.

Daar zette ik haar in. Of eigenlijk viel ze er een beetje in want het stoeltje was nog lager dan ik me herinnerde.

Wat fijn om te zitten zei ze steeds.

Ik pakte mijn boodschappentas weer op, trok mijn handschoenen aan en sprak haar streng toe. De volgende bus komt nog lang niet dus doe vooral rustig aan en ik ben zo weer terug.

In de winkel stonden de eieren op de bovenste plank vrij achteraan.

Kom op, zei ik terwijl mijn vingertoppen tegen de rand van het doosje aantikten in een poging het te draaien, ik bijt niet! Of nou ja nú niet, dat komt later wel.

Toen ik me omdraaide met de eieren in de hand stonden twee jongens me raar aan te kijken.

Ik vergeet wel eens dat mensen horen wat ik zeg als ik hardop denk of met voorwerpen praat. Laatst liep ik langs een groepje meisjes en ik zei "Fijn" omdat ik dat toevallig dacht en dat was lastig voor die meisjes die dat meteen op henzelf betrokken.

Lastig voor mij wordt het pas tegen de tijd dat ze me daar om willen opsluiten.

Terug op de Hereweg zag ik de oudere dame voorzichtig richting bushalte schuifelen.

Het campingstoeltje stond keurig ingeklapt bij de buren tegen de muur.

Dat is lief van haar, zei ik tegen het stoeltje en ik zette het weer onder de trap. Ik was blij voor hem dat hij weer eens gebruikt werd want zo vaak mag hij niet meer mee op vakantie.

Opnameplanning

Het begon met een griepje, pijnlijke longen en een huisarts die daar niets kon vinden maar wel uitriep "O nee, wat een grote baarmoeder!" en mij voor een echo naar de gynaecoloog stuurde die zei "We gaan niet zomaar snijden hoor," maar na het onderzoek zichzelf corrigeerde met "Ja dat wordt absoluut snijden" en al een afspraak met de Snijdende Gynaecoloog wilde maken waarop ik zei "Hoho, laat mij even wennen aan dat idee en dit thuis en op het werk rustig bespreken". Dus na de eerste aanmeldingen van hulptroepen, een fles wijn met een ervaringsdeskundige, het regelen van een bed in de kamer, een klapstoel in de douche, mogelijke vervanging op mijn werk en andere aangename productiezaken, maakte ik een afspraak met de Snijdende Gynaecoloog die het gesprek begon met "Zo, dus u heeft besloten geopereerd te willen worden," waarop ik vroeg "U bedoelt dat ik hierin een keuze heb?" en de rest van dat gesprek in volslagen verwarring maar half heb geluisterd waardoor pas op weg naar de Opnameplanning de eerste zaadjes waren gepland om die zes weken vrij maar niet door te laten gaan, en ik die hele Opnameplanning alvast links heb laten liggen.

Na wel-doen en niet-doen en wel-doen etc met man, zus en mijn eigen hoofd, belde ik twee dagen later de afdeling met mijn vragen want het is toch te zot voor woorden dat mijn baarmoeder er uit moet omdat die groot is en al mijn vragen daaromtrent beantwoord worden met feiten over vleesbomen die mij werkelijk geen moer interesseren, waar mij werd beloofd dat de Snijdende Gynaecoloog mij die middag terug zou bellen, wat ze deed, zodat ik haar mijn vragen kon voorleggen want wat is in godesnaam de medische noodzaak als ik er zelf geen enkele last van heb en er niet aan dood zal gaan, en die vragen beantwoordde ze heel rustig en vriendelijk en superafstandelijk en toen ze zei "Er zijn vrouwen met een vergrote baarmoeder en grote vleesbomen die nergens last van hebben en zeggen Laat maar lekker zitten", zei ik meteen "En tot die categorie behoor ik ook", waarna ze me van de lijst haalde en me niet eens terug wil zien voor controle.

Ik baal alleen vreselijk dat ik mijzelf zo zes weken vakantie door de neus heb geboord.