Eerlijk denken

De oud collega stond in de AH ineens voor me. Dag mevrouw, zei hij. Dag meneer, zei ik. En ik bedacht dat ik best hardop kon zeggen wat ik dacht dus ik vroeg: 'Hoeveel kleinkinderen heb je nu?' Ik ben nu eenmaal bezig met het verschijnsel dat ik over tien jaar al met pensioen ga en dat ik niet begrijp hoe dat kan. Dus heb ik mensen met kinderen nodig om me te vertellen hoe hun werkelijkheid er in de generatievorm uitziet. Hij zei 'Vier.' Ik zette grote ogen op. 'En daar blijft het ook bij,' zei hij streng. 'Haha,' deed ik. Hij liep door en ik hielp mijn man met ketchup uitzoeken.

Daarvoor was ik bij de fysio, voor mijn rug. Ik moest meer als een pudding zitten. 'Ik dacht dat jij dat vast niet goed zou vinden,' zei ik want dat dacht ik ook. Ze deed alsof ze dat gek vond maar ik kan me niet voorstellen dat ze niet weet dat mensen haar stem horen met alle tut-tut's die ze misschien nooit zal zeggen maar die onder haar patiënten ongetwijfeld leven. Daarnaast was ik weer erg grappig en heb ik veel pijn gehad. Morgen naar de chiropractor die ik na drie maanden afwezigheid eindelijk weer kan begroeten. Ik weet zeker dat zij een wervel recht gaat zetten en mij vertelt dat ik nooit als een plumpudding in elkaar moet zakken.

Daarvoor waren we 140 kilometer verderop bij een moeder die zich niet alles meer kan herinneren en een vader die ook wel eens wat tijd voor zichzelf wil hebben. Ze denkt dat mijn vader uit vier of vijf andere mannen bestaat. Vrijdag gaat ze voor het eerst naar de dagbesteding, alle mannen kijken daar stiekem een beetje naar uit.

Sociaal overvoer ik mijzelf een beetje. Ik heb veel thee- en koffieafspraken en ga deze week weer eens naar de schouwburg. Ik kreeg van Eva een appje dat ik de lasagne maar vast uit de vriezer moest halen want ze at graag mee. Was die voor mij? Och nee voor haar zus. Het klonk al zo voortvarend, zei ik. Ik wist niet eens dat je in de buurt was, maar altijd welkom natuurlijk. Elizabeth heeft de nieuwe baan en ik wacht even tot ik iets van Michel hoor. Ik moet de fiets niet gaan opdringen. Komende weekend moet ik maar eens vrij nemen van dat gesocialiseer, want daarna begint het werkende leven weer.

Projectie

 Tegen half vier reden Loes en ik naar onze ouders, die ons via Zoek en de nieuwe whatsapp-live-locatie functie in de gaten hielden. We hebben ze niet verteld dat het spannend was of we het met de electriciteit van de auto zouden redden tot Borne, het laatste halfuur hielden de nog af te leggen kilometers van Apple Kaarten en de nog af te kunnen leggen kilometers van de auto ons als spel bezig. Toen we nog een slaapkamer deelden deden we 's avonds associatieve spelletjes. Mijn favoriet was de ander een onderwerp of voorwerp geven, dan via de wekkerradio in de gaten houden wanneer er een minuut was verstreken, 'stop' roepen en dan moest de ander zeggen op welk onderwerp zij geëindigd was. En dan kijken of ze de weg nog een keer kon afleggen maar dan hardop. Ach, die goeie oude tijd. Laten we dit weer als autospelletje invoeren!

We namen de ouders mee uit eten bij Van der Valk. Mam was meer bezig met onze serveerster dan met ons. 'Je praat zo leuk,' zei mijn moeder, 'De volgende keer wil ik jou weer hoor.' Ik werd wat rood. Pa dacht Turks, Loes en ik mompelden Oost-Europees, de serveerster zei: ik ben de enige met een accent (Twente! dacht ik, we zitten in het hart van Twente!), dus ze weten meteen wie u bedoelt. Ik voelde mijn wangen wanhopig branden. Maar ik geef toe: ze deed het hartstikke leuk. Ze vertelde mam welke nagerechten ze kleiner kon maken. Luxe koffie bijvoorbeeld. Nee mam, geen koffie voor jou. Thee dan? Mijn moeder schudde haar hoofd. Luxe koffie dan, zonder de koffie?

Weer thuis haalde mijn vader de diaprojector onder het stof op zolder vandaan, en dia's in sledes uit de kelder. We prutsten aan gebroken lampjes, dachten weemoedig terug aan de lampenwinkel van de dames De Man (zussen) en zochten vervangingen op internet. De projector zag er nog fantastisch uit, bijna 58 jaar oud. Is het een rare gedachtensprong dat ik me realiseerde dat ik op moet houden met zusje zeggen en dat zus een hele normale term is?

Proost

We bereidden een geweldig diner voor vijf voor, deden in de middag een dutje want ik was hondsmoe, en toen ik tegen vieren wilde opstaan was dat heerlijk slaapdronken. Mijn rug leek geheeld, hoera, ik denk omdat ik alleen op hoge stoelen zat. Waarom komen dit soort inzichten pas na twee weken? En daarnaast werkt die stomme Bisolvon ook nog eens goed, ik had alleen een hese stem.

Het eten was goed, het gezelschap gezellig, de avond ontspannen ondanks het koken. We hadden een joekel van een borrelplank, een ossenstaartsoep met shiitake, roodbaarsfilet uit de oven op een bedje van prei en venkel (Nigel Slater), Britse roasted potatoes (Stanley Tucci) en de wintersalade van Nigella die volstrekt overbodig was want iedereen zat al vol. Josephine had dessert meegebracht, waarvan niet alleen de cheesecake vol limoncello zat, maar per ongeluk ook de bodem. Dus namen we er ter compensatie een glas limoncello bij. Pas toen het gezelschap om 23 uur werd uitgebreid met nog een paar mensen voelde ik hoe moe ik was en hoe mijn hoofd knalde. Karel vroeg of mijn hersenschudding en het verwijderen van mijn oog niet heel zwaar was, bij elkaar. 'Nee hoor', zei ik automatisch. Mijn afweersysteem dook als vanzelfsprekend op. Niets is zwaar, heb geen medelijden met mij. En ik dacht: fuck, wees toch eens eerlijk! En wat is zijn vraag nou helemaal? Bedoelt hij of ik depressief ben? En toen antwoordde ik iets vaags en dacht ik ondertussen alleen maar dat de overgang ook niet helpt, dat echte depressie iets heel anders is, en dat hij verdomme wel eens gelijk kon hebben.

Ik kon de gesprekken niet meer aan dus ik verschanste me in de draaistoel en appte vrienden en andere mensen de beste wensen, Eva ook maar alsof er geen verjaardagen zijn vergeten en er geen radiostilte is. Voor de deur werd geknald maar dat interesseerde ons niet. Niemand had de neiging om de straat op te gaan en gezellig te doen met buren.

Om 2 uur mocht ik van mijzelf naar bed. De beste man van de wereld heeft na het vertrek van alle anderen de hele bende opgeruimd.

Ik dronk een glas prosecco bij de borrel, één glas wijn bij het eten en een shotje limoncello ter afsluiting. En dat terwijl ik van plan was geweest om mijzelf eens lekker en ter ontspanning vol te laten lopen. Super tevreden over het goede begin van een soberder leven.

Jumbo

 Rothoest verpest alles, het zal me niks verbazen als ik zieker word. Ik merk dat dit gaat verworden tot een opsomming over feiten, waar ik eigenlijk een soort ziekboekje wilde bijhouden. Maar zeg nu zelf: wat een onzalig idee om met de negatieve dingen in het leven bezig te zijn. De vermoeidheid is er al steeds dus die benoem ik niet meer, ook niet dat ik 's middags even echt op bed ga liggen. Rock wilde voor de hoest wel Natterman met codeïne halen, mijn lievelingshoestdrank, kwam blij maar helaas terug met Bisolvon met broom-toestand. Ze hebben hun best gedaan om er een smaakje aan toe te voegen maar ik proef de smerigheid er nog gewoon doorheen.

We hebben alle O&N boodschappen bij de giga Jumbo gedaan. Wat een fantastische winkel, daar kan die 'grote' AH om de hoek niet aan tippen. Maar ja, om de hoek. Jaren geleden gingen Loes en ik elke vrijdagavond naar de Jumbo die toen een stuk kleiner was, of leek, dronken koffie en praatten bij. En misschien moet ik maar weer zo'n routine in gaan lassen. Alleen weet ik zeker dat ik alle spiegels van onze auto er dan helemaal af zal rijden want de doorgang is belachelijk krap en met mijn ene oog word ik daar niet blij van.

's Avonds keken we op de bank naar de livestream van Lebbis & Jansen in De Kleine Komedie. Ik heb gelachen, maar ik zat vooral te kijken naar de twee mannen zelf, de maniertjes van Lebbis als hij een grap heeft verteld, en de geinige grijns van Lebbis. Het was een dag als alle anderen, maar dan zonder afspraken, en dat was prima. Mijn onbeluisterde maar wel gedownloade podcasts stapelen zich nu wel erg op. Wat doe ik dan de hele tijd? Ik denk stomme series kijken als Ghost, zowel de Amerikaanse als de Engelse, van drie verschillende zenders (Comedy Central, BBC First en de reguliere BBC). Ik kan dat. En een beetje lezen. Zelfs in het oerstomme boek De filosofieclub op zondag. Ik heb Luister! voor de leesclub bijna uit, al bespreken we dat dus pas op 26 februari. Bij de kleine club heb ik Lessons in Chemistry ingebracht. Zin in. Niemand op Twitter reageert natuurlijk op mijn Tonino-vraag. Reden te meer om zo snel mogelijk met dat giftige platform te stoppen.

En ik moest veel terugdenken aan de gesprekken van woensdagavond en donderdagavond. Het seksisme dat we in onze eerste baantjes zo gewoon vonden, want je past je aan en wilt niet uit de toon vallen. "Heeft Jan ook al aan jou gezeten?" Nee, maar dat kan ik verwachten dus? "Stelt niks voor hoor."

Barolo-avond

 Ik stond kiplekker op, en tijdens de lunch bedachten we wat we onze gasten op Oudejaarsavond voor gaan zetten. Ik wil graag de Roast Potatoes maken die Stanley Tucci in zijn Taste beschrijft, die Nigella me deze week mailde, die Jamie me vorig jaar op tv liet zien en waar Teun en Yvette het onlangs in hun podcast over hadden. Voor ons avondeten nam ik het beste van alle recepten, maar het meeste van Stanley, en liet ganzenvet zonder meer achterwege. Ze waren verrukkelijk. Nu maar hopen dat de gasten dat zondag ook vinden. Op Twitter de vraag geplaatst of iemand me kan helpen een boek op Tolino te synchroniseren tussen iPhone en iPad. De klantenservice komt niet verder dan mij vragen of ze beiden internet hebben.

Omdat ik begin oktober weer een klap tegen mijn hoofd kreeg moesten we de geplande Barolo-avond opschuiven en weer opschuiven tot we eindelijk een datum vonden. Vlak voor vertrek zag ik dat van alle leesclubleden juist de twee met een ruzie-randje de peiler nog niet hadden ingevuld. Ik stuur dan een korzelige app, en wil er niet meer over nadenken.

Het was heel erg gezellig, Rosa was er ook. Ik vind het een bijzondere vriendschap die Loes en Rosa hebben: elkaar ontmoet in de Keiweek, beste vrienden voor het leven geworden, maar na twintig jaar raakten ze elkaar een beetje kwijt in de beslommeringen van kinderen en werk en relaties. De vriendengroep waar ze beiden deel van uitmaakten verkruimelde na dertig jaar en toen vonden ze elkaar weer. Samen wandelen, samen de kroeg in, en de stad onveilig maken zoals ze dat 35 jaar geleden ook deden.

Het waren erg leuke gesprekken die de Barolo in ons naar boven haalde. Veel gelachen, veel gesnackt van het lekkers dat Loes op tafel had gezet. De twee flessen Barolo smaakten ons erg goed, en de twee flessen Negroamaro die Rosa mee had gebracht vielen ook niet onaardig. Ik was op de elektrieke en hoewel we er op de heenweg slechts 20 minuten over hadden gedaan, duurde onze terugweg echt superlang. Tegenwind en een vermoeide Rock die dat glashard ontkende. Het was best fijn om eens de snelle fietser te zijn die regelmatig de pedalen stil moet houden om de ander weer dichterbij te laten kruipen.

 Toen we tegen half 2 thuiskwamen bleek dat alle leesclubleden eindelijk de peiler hadden ingevuld. De nieuwe datum wordt 26 februari. Belachelijk ver weg voor een boek van 256 pagina's dik. Overigens alleen mogelijk omdat Loes er dan niet fysiek bij is, maar online meedoet.

Luie dagen

 Het zijn luie dagen. De enige plek waar veel gebeurt is op whatsapp, de groepspaps welteverstaan. Een vriendin is gisteren geopereerd, en de taartenclub leeft erg mee. Dat is erg lief allemaal. De chaotische is de leesclub die maar niet tot een datum voor de volgende keer komt, en ik was het gisteren goed zat om steeds een nieuwe peiler te maken. In de auto op 2e kerstdag hield ik de stilstand op de app met een schuin oog in de gaten, en ik dreigde de club stilzwijgend met van alles en nog wat, ik was er tegen die tijd al half uitgestapt. Zeikwijven. Doe het zelf. En dat soort. Tot twee leden elkaar net-niet in de haren vlogen. Het mag natuurlijk niet, maar ik veerde wel op. Alsof ik de rest ineens weer als losse mensen ging zien. Het blijven zeikwijven, en de volgende bijeenkomst, als die er al komt, ga ik melden dat eventuele datumprikkers op het bordje van de eerstvolgende gastvrouw komen te liggen. Ik ga niet weer puinruimen, daar ben ik klaar mee.

De dag was lui omdat ik moe was, ik weet niet wie er eerder kwam, ik heb 's middags fijn op bed gelegen om te rusten. Ben begonnen in twee nieuwe boeken: De filosofieclub van Isabel Dalhousie, waar ik immens veel spijt van heb. Ik ben nu op p. 106, en mensen hebben nog steeds niet door dat het om een moord gaat. Maar erger: ik heb die hele filosofieclub nog niet ontmoet! Daarnaast is het geschreven door een man die denkt te weten dat Isabel vindt dat een man wreed moet doen om aantrekkelijk te zijn. Ik zucht even. Het boek is geschreven in de vorige eeuw. Vandaar (hoop ik) die vrouwonvriendelijke passages. Maar ook zo klungelig! Ze staat op van de piano, doet de klep dicht, zegt: 'nu gaan we eten', en gaat weer achter de piano zitten 'maar nu eerst dit spelen'. Waarom toch?

's Avonds heerlijk met Elizabeth en Dodi uit eten geweest. Het stel aan het tafeltje naast ons was jong en zwijgzaam. Ik wil er geen oordeel over hebben maar ik hoop dat ze die stilte samen prettig vinden. Wij praatten honderduit over boeken, psychologie en scenario's. We duimden dat een scenario van Dodi een van de telefilms wordt en plaatsten onze vraagtekens weer eens bij het netwerksysteem. Tegen half tien keken we op en zagen dat we de enigen waren in dat deel van het restaurant, waarmee we bedankten voor het dessert en overgingen op de thee met een schattig Haags Hopje. Thuis voelde ik me niet goed, misschien was het eten fout gevallen. Maar ook de hoest die ik 's middags een tijdje had was er ineens weer.

Qua voornemens denk ik dat ik vanaf 1 januari een tijd stop met drinken en dat ik mijn twitter definitief offline haal. Ik verheug me op beiden en trek Evi Hanssens "Sinds ik niet meer drink' maar weer uit de kast ter ondersteuning.

Na de Kerst

 Op tweede kerstdag kwamen we tegen een uur of zes eindelijk weer terug in Groningen. De brasserie om de hoek was open, zagen we toen we er langs reden, en we zeiden voor de vorm nog tegen elkaar: 'Wil jij straks de rundvleessalade eten?' maar die aten we al twee dagen en dus belden we de Brasserie voor we er echt over nagedacht hadden. Er was nog een tafeltje vrij. De wijn was goed, het eten smaakte prima, en de sfeer was opperbest. We bespraken alle families en ik kan wel een boek schrijven over de zijne, maar als ik dat hardop zeg vindt hij mijn familie veel schrijfwaardiger. Ik vind echter dat je drama nodig hebt voor een boek. Apart is wel, hoe volkomen eens we het waren over rare uitspraken die mensen deden. Iemand stemde SGP, iemand anders riep: maar dat is toch hartstikke fout? Er waren op één dag wel vijf soepen omdat iedereen dacht: 'ik ben nou toch bezig'. En dat alleen al bij zijn familie. Bij de mijne zouden we alleen lunchen, vanwege mams vermoeidheid, en toen we aan het eind van de middag wilden vertrekken had ze daar heel veel moeite mee. We vroegen hoe ze zich voelde, of ze het nog een beetje trok, en ze bekende dat ze het liefst weer even naar bed zou gaan. Dan gaan we mam. Gelukkig bleef zus achter, die voor hen drieën nog een kerstmaal kookte. 

In de brasserie gaf hij een mooie analyse van mensen. Ik wilde dat ook graag maar merkte dat ik het alleen kan in de vorm van relaties tussen mensen en dynamiek in het geheel. Ja, we vullen elkaar aan, zeiden we. En lazen thuis nog wat onder kerstboom.

Robin Hood

 De rug is nog steeds stuk. Ik ga 2 januari naar Susan voor fysio, en 3 januari naar mijn Kraker voor chiro. Mijn tactiek is dat ik ze niets vertel over elkaar.

Rock zette vroeg runderlappen op voor rundvleessalade die we op eerste kerstdag meenemen naar zijn familie, en vertrok naar zijn boogschietclub. Ik voel me daar best triomfantelijk om, al mag dat vast niet. Vorige zomer rende hij in een Italiaanse Decatlon blij naar handbogen die daar stonden, en ik noteerde meteen: rondkijken voor cursus, is leuk verjaarskado. Weer in Nederland vond ik twee verenigingen dichtbij, maar beiden hadden een wachtlijst. Iets met corona. Ik schreef hem tóch in, gaf in november een leuke foto van Robin Hood, en in september was hij eindelijk aan de beurt. Wat als ik het niet leuk vind, vroeg hij vlak voor de eerste van drie introductiedagen. Dan hou je er na twee keer mee op, zei ik, waarop hij vroeg: en wat als ik het wél leuk vind? Nou, dan beland je dus in een rabbithole, want de Rots doet niets half. Hij bood zijn eigen vooroordeel over verenigingen het hoofd, en er loopt nu een bestelling van een helemaal klaargemaakte boog met allerlei toebehoren.