Storm

 Ik was zo boos, vanaf het moment dat ik uit bed stapte. Ik zocht redenen (de beperkte huishoudelijke inzet van sommigen, en dat ik weer alles moest opruimen en klaarzetten voor de schoonmaker), liep boos in wind en regen naar de HD, waar ik begon aan het digitale dagboek. Ik schrijf ook morning pages, maar dit digitale maakt het serieuzer en ik heb het nodig om serieuzer te kijken naar wat ik doe. Collega Clairy belde met een boel vragen over het project. Ik moest haar antwoorden schuldig blijven en voelde me weer superdom hoewel ik gewoon met deze kwesties bezig was toen ik uitviel. Erg jammer dat het nu nog steeds kan voelen als falen, ik moet daar toch echt eens vanaf voor ik met pensioen ga.

Terug naar huis lopend mopperde ik nog steeds, struiken woeien me in het gezicht en ik viel zelf bijna om, maar pas thuis had ik de tegenwoordigheid van geest om op internet te ontdekken dat er iets als Storm Pia langs was geraasd. Langs, door me heen, noem maar een richting. Ik lag na de lunch op de bank, gaf alle mensen van gisteren een andere naam, belde nog eens met de arbodienst maar had weer zoveel wachtenden voor me dus hing ik op want er ligt al een terugbelverzoek, en probeerde wat te lezen in Remainders tot de Rots thuis kwam en we samen boodschappen deden. Ook al veel voor de kerst gehaald, waar ik erg tegenop zag en wat natuurlijk reuze mee bleek te vallen. Ik wist nog niet goed hoe ik mijn boosheid moest kanaliseren, dat trok pas echt weg tijdens het eten. Terwijl hij kookte stroomden appjes binnen. Michel moest in het ziekenhuis blijven, er is een tweede tumor gevonden en dus krijgt hij vandaag weer een stent. Mijn kaarsje hielp niet, ik zal het niet weer aanbieden. Met Elizabeth en Dodi via de app binnen een uur een eetafspraak gemaakt voor woensdag de 27e. Ik ben de enige die ons clubje nog als leesclub zie, geloof ik, en heb dus The Feast gelezen. Niks braafste meisje, het was mijn keuze en ik drong het ze op. En als ik eerlijk ben zijn deze Sisters een fijn excuus om over boeken en schrijven te praten. Het gaat weer een crime worden om de grote leesclub bijeen te krijgen, want ook zonder Harma is zeven leden nog steeds erg veel. Ik heb een peiling geplaatst en hoewel Barbara nog niet heeft gereageerd, gaat het nu al niet lukken om een geschikte datum te vinden. Iemand moet maar schikken.

Wat steeds door mijn hoofd spookt is het verhaal van Ellen dat ze maandag via de app vertelde. Ik had de taarten uitgenodigd voor een clubmiddag begin volgend jaar, zij kan dan niet en vertelde me apart dat haar moeder begin oktober de diagnose kanker kreeg en zes weken later is overleden. Zo snel! Wat mogen wij dan de handen dichtknijpen dat mam pas op haar 84e echt begint te dementeren. Met Ellen geprobeerd een moment voor koffie of eten te vinden maar zijn gestrand op 17 januari.

En verder

Begin november heb ik me ziek gemeld en sinds twee weken probeer ik weer rustig aan te werken maar dat is én vermoeiend én het lukt niet echt vanuit huis omdat ik toch echt wel mijn collega's nodig heb. Ik heb mijn consultant van de arbodienst gebeld om te laten weten dat het langzamer gaat dan ik hoopte, de telefoniste noteerde mijn terugbelverzoek en als het gaat zoals vorige maand dan zijn we twee dagen verder. Ik begin dit weer omdat ik wil weten wat ik doe, wat ik teveel doe en wat ik zou kunnen veranderen. Het helpt mij het beste als ik het noteer en terug kan lezen, onthouden gaat nog niet bijster best.

Maandag 18 dec schreef ik zomaar verder aan het verhaal dat ik ooit bij de Schrijversvakschool ben gestart en dat nooit van de grond kwam omdat ik niet wist wat ik ermee wilde. Het is een geweldig idee (uiteraard), maar dan. Maandag zat ik op mijn bureau bij het Overwinningsplein en ik schreef ineens oplossingen die blij maakten. Iets met een lijk in een diepvries. 's Avonds luisterde ik naar een podcast over het meisje van Nulde, dat door de vriend van haar moeder was vermoord en in een diepvries was gestopt. Ik waardeer het toeval. Ik lees nog steeds Tomorrow and tomorrow and tomorrow en ben erg onder de indruk. Lezen gaat niet meer zo snel, als ik een uur achter elkaar lees is het veel. Jammer want ik wil dit jaar nog 5 boeken uitlezen. Remainders of the day is het papieren boek deze dagen.

Ik kocht kerstkaarten bij de Bruna waar twee rijen tot aan de tijdschriftenwand stonden. Ik heb niet veel eisen: de voorgedrukte tekst moet in het Nederlands zijn, en 'Fijne feestdagen' luiden, en ik wil geen pakjes of sneeuw zien. Ik vind het leuk om ze te krijgen en om mijn kaarten bij anderen terug te zien. En dan geef ik mijzelf meteen een schouderklopje omdat ik Kika- en Rode Kruis-kaarten koop. Maar eigenlijk stuur ik ze (precies 20 vanwege de zegels) omdat ik bang ben de traditie te verliezen als ik er één maal mee stop.

Dinsdag 19 dec sloeg de paniek toe toen ik bedacht dat Kerst ergens binnenkort is en dat wij 'dingen' moeten doen. Ik weet niet wanneer en ik weet niet hoe ik de productie van die dingen voor elkaar moet krijgen. Ik kan het niet overzien. Ik had een fijn appgesprek met Clairy, de collega die weliswaar een veel ergere herschudding heeft, maar er slechts één heeft, en dat brengt de balans weer terug. Zij neemt het residentieprogramma van me over dus we appten zowel over onze hoofden als over het werk. Het lucht me wel op dat ik het gewoon over de schutting kan gooien wat niet echt zo is omdat ik heus wel een uitgebreid en verantwoord document hierover heb geschreven. Clairy en ik begrijpen elkaar hoop ik. Ik zei dat ik graag wil beginnen maar dat ik tegen word gehouden door de angst dat ik kwijtraak wat ik nu heb gewonnen: minder hoofdpijn en meer focus.

Met overbuur Vicki en haar stagiaire Noor thee gedronken. Vicki heeft me uitgenodigd voor de kerstborrel-met-vrienden in de Minnaar op kerstavond. Een traditie die ze na corona weer willen oppakken. Ik zei ja onder voorbehoud. Na tien minuten vrolijkheid voelde ik me ineens raar worden en pas tien minuten daarna drong tot me door dat ik ze niet meer hoorde. Ik hoorde de klanken en ik wist dat ze spraken, maar het drong niet tot me door wat ze zeiden, of ik kon het niet meer aan, dat kan ook. Ik verheugde me meteen op het kantoorbezoek van woensdag. Ik heb de thee op mijn eigen stille kantoor opgedronken en ben op tijd vertrokken omdat ik naar Susan moest voor fysio van mijn heup. Ondertussen appte ik George die jarig was, ik heb het maar eens gevraagd hoe oud hij werd: 73. Respectabel hoe hij een paar jaar geleden nog de Kilimanjaro bewandelde. We maakten een afspraak voor 4 januari, dan komt hij thee drinken. Susan deed me pijn en moest erg om me lachen maar dat is omdat ik bij haar graag een one-woman-show opvoer.

Pa belde of ik donderdag eerder kon komen. Hij moet 's middags kegelen in plaats van 's avonds. Eventueel zou ik na het eten weer terug kunnen. Ik zegde toe en had een vervelend gevoel waar ik pas later over na wilde denken. Want waarom moet ik 2 uur heen treinen om 3 uur bij mam te zijn en dan weer 2 uur terug reizen? Kan ze niet bij de lieve buurvrouwen terecht? Maar hoe kan ik dat nou denken of voorstellen? Dan zie ik deze week mijn ouders niet en ach, zoveel gevraagd is dat toch niet? Ik maakte er een dilemma van.

Op het werk houden ze een kerstdiner. Ik heb er eigenlijk geen moment aan gedacht om te gaan. Voor de vorm een beetje, maar zoveel mensen bij elkaar en al dat geluid, ik moet er niet aan denken! Dus ik ging met Ida een wijntje drinken in de Oude Wacht en voelde me niet schuldig. We hadden elkaar lang niet gezien en het gaat niet goed met Rein dus ik wilde haar weer eens spreken. Na één wijntje trok ik het niet meer en vertrokken we, ik op de nieuwe elektrische fiets van mam, die ik mee heb genomen naar Groningen voor Michel die het fietsen tegenwoordig zwaar valt. Hij appte toen ik bij Susan vandaan kwam dat hij donderdag geopereerd gaat worden en een stent in zijn slokdarm krijgt. Zelfs zijn medicinale yoghurtjes glijden niet meer zomaar naar binnen dus die operatie moest hij echt wel vóór de kerst hebben, willen daar nog spruitjes met spekjes doorheen kunnen. Hij heeft nog humor. Donderdagmiddag steek ik een kaarsje op en we hebben het er nog over wanneer ik hem de fiets ga brengen.

Woensdag 20 dec maakte ik in alle vroegte een excelbestand aan met de kersttaken die nog voor me liggen. Ik heb werkelijk elke taak genoemd, uit angst er een te vergeten. Ik vergeet nogal veel en wat ik nu niet meer kan is een paar dingen tegelijkertijd doen. Het lukt me gewoon niet. Ik kan niet denken: niet vergeten een tientje voor de krantenbezorger klaar te leggen, want ik moet eerst een twintigje kapot maken en echt, ik weet niet hoe ik dat moet doen als ik het niet helemaal uitdenk. Nee, mijn hoofd is niet goed. Maar mijn grootste uitdaging is om niet alleen in de gaten te hebben wanneer ik iets niet meer trek, maar daar ook meteen gevolg aan te geven.

Ik had er zin in om weer eens in Leeuwarden naar kantoor te gaan. Ook om mijzelf uit te testen. De eerste afspraak was met Tanja die zei 'Heb je wel de bedrijfsarts gemeld dat het nog niet gaat zoals verwacht?'. Nee, die arts zie ik 10 januari. Maar volgens haar moet ik dat per se doen want anders loopt de planning in de soep en zij had me voor 2 uur per dag beter gemeld en nou ja, dat kon niet. Ik schoot lichtelijk in de stress en voelde mijn wangen alweer kleuren. Weer iets om in het excelbestand te noteren. Mijn tweede afspraak ging goed met veel lachen. Ik vind Fred een fijne collega die het een en ander van me overneemt en die me op een heel geruststellende manier weer vertrouwd probeert te maken met werk. Hij deelde de zorgen van Tanja niet. We komen er in januari wel uit. Eerst maar eens op kantoor komen en dan rustigaan wat oppakken. Koffiedrinken is ook deel van het werk, en welkom in de wereld van de loondiensten. Daarna at ik een boterhammetje. Mijn stem doet het niet meer, ik kom er niet meer tussen sinds ik vier jaar geleden besloot dat ik er geen zin meer in had overal de baas te spelen. Nu moet ik een tussenweg vinden en eigenlijk komt de hoofdsituatie me wel goed uit. Ik kan eens wat observeren en ik moet niks. Mijn laatste afspraak ging wel, eigenlijk nergens over gehad. Mijn hoofd knalde al lang weer en ik zei het wel maar ik bleef zitten praten. Ik nam de trein van 13.16 uur terug en thuis zette ik me aan het excelbestand. Ik voegde kleurtjes toe en x-jes en maakte er een mooi overzichtje van. Ik belde de arbodienst maar mijn Trix mocht niet gestoord worden. Ik belde ook de ouders met de vraag of ze donderdagmiddag anders konden oplossen. Ja natuurlijk! Geen probleem. 

Ik schreef de kerstkaarten en deed ze op de bus toen ik boodschappen haalde voor de leesclub. Geen zin om over interessante hapjes na te denken, ik zette ze de stol uit het kerstpakket voor, gigantische meringues en bij de latere wijn trok ik simpele zakken chips en popcorn open. Het was welkom. Het was ook wel gezellig hoewel Mary door een misverstand niet opgepikt werd door de auto van Loes en ze wel online aanschoof en bekende dat het haar niet meer lukte om het hele eind naar Helpman te fietsen, Loes een hele, héle uit gebreide analyse gaf van 'haar' boek, Eline er niet was vanwege corona, en Harma de bom dropte dat ze met de club stopt want het voelde te vaak als corvee. Jammer en raar na 8 jaar. Maar 7 leden is ook een mooi aantal. Ik dronk twee bellen rode wijn, had ik zin in, en de bende vertrok pas tegen 11 uur. Heul apart en tegen de gewoonte in appte werkelijk helemaal NIEMAND na afloop een 'dank je' en een 'was gezellig'. Ben wel een beetje in mijn wiek geschoten.

Lekker schudden met die harses

Ik moet een manier verzinnen om mijn hersens weer in het gareel te krijgen. Kleine woorden kleine stukken, heel even maar op het scherm. Ik twijfel of de klap deze week de derde schudding in 2 jaar tijd was, ik doe even van niet, want dat is niks aan. Waarschijnlijker is het dat de schudding van februari, die in slaap aan het sukkelen was, weer even opgeschrikt werd en zich herinnerde hoe het ook al weer was om een actieve hersenschudding te zijn. Nou, voor ik het weer vergeet: dat is gek genoeg oorpijn, dat is je steeds afvragen: ja maar dat moment dat alles zwart was duurde maar zó kort, dat telt niet echt, en het is de hele tijd die eerste pijn voelen alsof ik aan een stuk door mijn hoofd stoot en weer stoot en stoot aan de deur van de droger die wagenwijd open stond wat ik niet zag want ik heb geen rechteroog en die deur zwaaide natuurlijk schaterend open in die dode hoek.

Hoe krijg ik mijn hoofd weer aan het werk? Freja zei woensdag dat ik warrig sprak, erger dan ze me kent (dank), en dat ze me er in het uurtje dat we taart aten ter gelegenheid van haar verjaardag, vier keer op wees dat ik niet meer wist wat net was gezegd. 'Je moet jezelf gaan testen.' zei ze. Waarop? 'Elles had het ook zo,' zei ze, en toen verzonken Sandra en zij in een vraag op vraagspel hoe lang Elles al dementeerde, hoe lang ze al in Assen zat en wie haar het laatst had gezien.

'Testen waarop?' vroeg ik nog eens, 'Dementie? Serieus? Ik heb gewoon mijn hoofd gestoten en trouwens, zo verward ben ik niet.'

Maar ik vertrok met een lelijk gevoel. Mijn moeder is dementerend, ik ga haar niet inhalen, hoe competitief ik ook mag zijn. Ik vertik het. Dit zijn gewoon knikkers die rustigaan terug in hun eigen kuiltje rollen, als ik ze maar de tijd gun.

Nieuw effect

Claudia vertelde over verlenging van contracten die ze tegemoet kon zien en ik zei: 'Maar dan ga je toch wel zeggen: 'Leuk, en ik ben vanaf 1 februari beschikbaar', zodat je in januari lekker in je huis in Spanje kunt zitten?'. Ze keek me zó verschrikt aan (blijkbaar was dit een geheel nieuwe gedachte) dat ik er onzeker van werd.

We hadden dat effect op elkaar want toen ik vertelde dat ik ervan baalde hoe ik nooit in de diepte ben gedoken om echt goed te worden in iets specifieks, wat dan ook, maar juist en helaas ben blijven hangen in het generieke, zei ze onmiddellijk: 'Welnee. Noem dan eens één onderwerp waarin je je had willen specialiseren'. Ik weet niet of ik net zo verschrikt keek als zij, tien minuten daarvoor, maar ik zat wel met mijn mond vol tanden. En dan te bedenken dat we elkaar helemaal niet kenden.

Snelwandelen

Het is nu een jaar geleden dat we van Hardenberg naar Ommen liepen over het Pieterpad. Op de saaie lange boslaan struikelde ik. We liepen belachelijk snel, iets van 6 km per uur, opgejaagd door de colonne mensen die samen met ons op ongeveer hetzelfde tijdstip Hardenberg verlieten. We waren niet de enigen die zich probeerden los te weken: het viertje met de grote rugzakken liet zich vrolijk kletsend afzakken en inhalen door iedereen, een setje ouderen banjerde nog harder over de bospaden dan wij, een ander setje ouderen schoot meteen op de eerste de beste picknicktafel af om uit te rusten van het eerste uurtje, en twee blije dames, ook zussen, liepen harder dan we dachten en waren lastiger in te halen dan het leek. Maar ook dat lukte.

En toen struikelde ik dus over een boomstronk, maaide met mijn armen om de balans te hervinden en stapte schuin op een tweede boomstronk waardoor ik voorover klapte, en op mijn neus en voorhoofd neerkwam. Mijn armen waren nog druk met het opvangen van de eerste valpartij.

Misselijkheid voelde ik, en warm bloed dat stroomde bovenuit en onderuit mijn neus. Te misselijk om iets te zeggen of om te bewegen. Ik wist zeker dat mijn neus gebroken was en dat mijn kunstoog naar achteren geschoten was. Ik kon beter blijven liggen voor altijd en altijd.

Nathalie hielp me. Met vragen en handen, tot ik half overeind zat en het fietspad onderbloedde. De twee zussen waren inmiddels weer bij ons, en hielpen door 112 te bellen, natte zakdoekjes te geven, vieze zakdoekjes te verzamelen in hun afvalzakje en door boze fietsers te waarschuwen dat ze van het fietspad moesten. Ik kon prima de vragen beantwoorden die 112 aan de grootste zus stelde, en binnen 10 minuten stond er een ambulance midden in het bos. Ik werd opgelapt, verzekerd dat mijn neus en oog recht stonden en ik kreeg paracetamol om weg te zuigen. Nathalie stelde voorbijgangers gerust. En met een zwaluwstaartje op mijn neusbrug stapten we weer vrolijk verder. We waren immers nog maar halverwege. 

De twee uur die volgden voelde ik me prima. Tot we bij het restaurant in Ommen aankwamen en een broodje namen. Ik gaf toe aan de vermoeidheid en schrok van de twee paarse strepen onder mijn ogen. Het viertje met de zware rugzakken zeeg neer aan het tafeltje naast ons en ik vertelde voor de eerste keer de gebeurtenis als een verhaal. Toen pas kon ik me er toe zetten om de autosleutel aan Nathalie te geven en te bekennen dat ik me niet fit genoeg voelde om terug te rijden naar Groningen. 

Mijn neus heeft wel degelijk een bochtje dat er eerder niet zat.

Docentschap

 Ik zou als docent doodsbang zijn voor slimme leerlingen die me erop wijzen dat ik niet boven de stof sta, en dat ik geen hout begrijp van dat waar ik zogenaamd alles van zou moeten weten. Plus, ik kan natuurlijk helemaal geen orde houden. Nee docentschap is helaas niets voor mij. Als ik een man was die voldeed aan vooroordelen zou ik nu een motor kopen. Of een Porsche. En ik zou achttienjarigen najagen in plaats van een nobel beroep nastreven waarvoor ik nog 12 jaar de tijd heb om óf het met bluf uit te voeren óf me te verstoppen in de kast van het klaslokaal.

Professor

Van de twee plastische chirurgen tegenover me heeft de één bed-side manners en is de ander de professor. We zitten er om te bespreken of mijn ene oog gelift kan worden (ja) en hoe ze daarna het andere oog kunnen opvullen met vet uit het ene oog (makkie). Ik wil zo graag dat de ogen qua oogopslag weer op elkaar gaan lijken, en dat de strepen eyeliner redelijk horizontaal lopen. Niemand vindt dat ik gelijk heb, de huisarts voorop: "Ik zie er niks van dus jij hoeft dat niet te doen."

Iedereen zal ongetwijfeld gelijk hebben, maar ik voel mijzelf nou eenmaal die lelijke schele die op de valreep nog mooi kansen ziet om aan damage control te doen. Plus: dit is iets waar ik zelf over ga. Niet alleen dat het mijn besluit is waar niemand zich mee te bemoeien heeft, maar ook: de vorige keer dat het om mijn ogen ging had ik niet zoveel te vertellen, dit keer wil ik degene zijn die het laatste woord heeft.

Bovendien, en misschien is dit wel het belangrijkste: zou dit niet een heel prettig laatste hoofdstuk kunnen zijn van het Grote Herstelboek? Toen ik hier qua overpeinzingen was aanbeland zat alleen de aardige chirurg nog tegenover me. De professor had ik er met moeite van kunnen overtuigen even een blik achter mijn kunstoog te werpen, waarna hij direct verdween. Maar goed dat ik mijn ziel en zaligheid niet hardop uit had gesproken.

Ingang

Mijn hart bonst nog na. Ik zat in de keuken een boterham te eten en door de krant te bladeren toen de poort piepte en Sita de tuin in kwam. Wat een onverwachts genoegen! Maar hoe wist zij dat ik thuis was?

‘Ja,’ riep ze terwijl ze de achterdeur opende en de bijkeuken binnenstapte, ‘Ze is thuis! Wat fijn!’
Ik trok mijn malende gedachten-op-de-achtergrond uit het visiestuk dat ik aan het schrijven was, en voelde hoe krachtig de zuigende kracht van malende gedachten is, waardoor de woorden en zinnen van Sita maar niet binnen konden komen. Ze schampten langs conclusies, bonkten tegen doelstellingen, tot ze dankzij haar blijheid uiteindelijk een ingang vonden.

Ze had zichzelf buitengesloten toen ze iets uit haar auto wilde halen, en kwam bij mij haar reservesleutel ophalen.

O wat erg, dacht ik. Die heb ik helemaal niet. Hoe komt ze daar nu bij?
Maar Sita wist het zeker. Twee sleutels aan een ring, en de een zag er zus uit en de ander zo. En ik bewaar ze daar en daar. En verdomd, tussen andere onbekende sleutels lag een stel dat eruit zag zoals zij beschreef. Een beetje daas gaf ik ze aan haar, en onder opgelucht gebabbel vertrok ze weer door de achterdeur, trok de poort rustig achter zich dicht en verdween in het gangetje. Ik liep naar de voordeur om de deur van de meterkast te sluiten en zag haar langslopen, op weg naar haar auto. Ze had ook de voordeur uit kunnen gaan, dacht ik nog. En toen reed ze alweer in het kleine blauwe koekblikje voor mijn huis langs, op weg naar fatsoenlijke kleren die ze aan wou doen voor de fysiotherapeut.

Ik ben volkomen van mijn à propos. Eerst het besluit om een schrijfwerkdag te hebben waarmee ik contacten vermijd, en de vreemde ervaring om thuis te werken omdat de Energiewacht vanmiddag komt, dan de verrassing dat er zomaar op een werkdag een vriendin achter mijn huis verschijnt, met een heel verhaal dat ik niet volg, en de aanname dat ik sleutels van haar heb, echt niet, echt wel!

Dus nu zit ik met bonzend hart na te denken over hoe mijn verstand er met me vandoor gaat, en wat ik kan verwachten over twintig jaar als ik 75 ben.
Ik rammel dit takketakketak op mijn laptop en als ik zo de laatste punt heb gezet ga ik weer over tot de orde van de dag en commandeer ik mijn verwarde wezen om terug te keren naar malende gedachten over een serieus stuk. En zo gaan de dagen in vreugde voorbij.