Wakker liggen

Ik lig niet wakker van een debiel lied dat weergeeft hoe erg het gesteld is met ons onderwijsniveau en toont waarom er zo heftig is bezuinigd op cultuur: de meeste mensen vinden het gebruik maken van je hersenen gewoon niet interessant.
Intelligentie is het streven niet, verheffen van jezelf is veel te elitair. Ik kan me er boos over maken. Maar het is zo aanwezig dat ik het al bijna heb geaccepteerd. En ik moet bekennen: ik lig er minder van wakker dan van mensenhandel.

Hoe kan ik dat nou bevatten? Dat het bestaat, dat er echt mensen zijn die dit andere mensen aandoen? Ik wil dit niet weten en niet kunnen begrijpen.
Maar als ik dit weekend in De Volkskrant lees dat betrokkenen nauwelijks worden gestraft kan ik het bestaan steeds moeilijker ontkennen. Waarom doet de Nederlandse rechterlijke macht dat dan nog steeds wel?
Waarom accepteren zij de normen van vrouwenhandelaren? Wat winnen zij hiermee?

De aanjaagster van de petitie tegen het lied zei: Er is veel slechts op de wereld waar ik niets tegen kan doen. Hier kan ik wel iets tegen doen.
Dat zal.
Maar ik heb ondertussen zwaar bewondering voor pers en journalisten als Renate van der Zee die wel proberen woorden en ruimte te geven aan onrecht op onrecht. Die wél proberen iets te doen, al is het te erg om te beseffen dat dit werkelijkheid is.
Toedekken van mensenhandel definieert ons misschien nog wel meer dan toelaten van stupiditeit.

Record

In de winkel zag ik een oude bekende.

Hé hoi, zeiden we, hoe gaat het?

Werkeloos, lachte de een. Ha! Ik ook, grijnsde de ander.

Maar ik verveel me niet.

Nee ik ook niet.

Genoeg te doen.

Ja, ik ook, en we somden de lijst met drukke bezigheden op.

We vonden het wel jammer van het geld dat niet meer binnenkomt. Maar gelukkig heb ik die geweldige partner, vertelden we elkaar.

In de wijndrinkerij dronk ik met een oude bekende.

Er verdwijnt 30% van de banen bij ons, zei hij, wat veel léék maar dat niet bleek te zijn toen ik dit navroeg bij een bevriende bekende die 30% banenverlies “praktisch standaard” noemde.

Oef, zei de partner, moeten wij dan blij zijn met onze 15%?

In de koffiedrinkerij had ik afgesproken met een oude bekende.

Hoe bevalt het werkeloos zijn? vroegen we elkaar.

Steeds minder, zei de een.

O, schrok de ander, heb je dan niets te doen?

Ik hou me vast, zei de een, maar gemakkelijk is het niet. Ik hoorde vanochtend dat we nu met 8,1% een record aantal werkelozen hebben, en dat het einde nog lang niet in zicht is.

We spraken over vaste lasten en losse genoegens.

Daarna deelden we onze ideeën over dialogen en BBC programma’s. We hadden er geen enkele moeite mee om elitair te zijn.

De foto van De Toekomst in Scheemda is van Barbara van der Linde

Hoezo is er weer wat mis met Facebook?

Nou, dat zal ik je zeggen.

Een paar dagen lang kreeg ik bij het opstarten van Facebook de melding dat er qua ontwerp weer het een en ander aangepast zou gaan worden.

Dat omzeil ik zo lang mogelijk natuurlijk, wie wil er nou verandering als je net lekker gewend bent? Maar toch heb ik blijkbaar op een knopje geklikt waar ik niet op had moeten klikken want ik kreeg het nieuwe ontwerp “BOF” binnen. En ik kom er niet meer vanaf.

Gelukkig kreeg ik ook een knop “feedback” te zien, die ik nu al een keer of 5 heb gebruikt.

Wees gewaarschuwd, mensen die net als ik niet van veranderen om het veranderen houden, dit staat jullie ook te wachten:

·       Ik krijg nu ongeveer 1 bericht over een hele pagina te zien. Ik weet niet hoe of wat, maar volgens mij was dat voorheen toch echt meer. Ik ben er niet blij mee in ieder geval: het beeldscherm lijkt kleiner.

·       Aan de linkerkant verschijnt nu een kolom met chats en tabs & apps. In het zwart! Waar is de knop om dit wit te maken? Mijn scherm is dankzij het nieuwe ontwerp al benauwd genoeg! Als je scherm groot is verschijnt de zut die ik nu krijg. Anders hoef je slechts tegen icoontjes aan te kijken.

·       Ik vond het altijd prettig om in de rechterkolom te zien waar mijn vrienden op reageerden. Dat is weg en dat mis ik. Ik wil weer in beeld wat iedereen doet!

·       Ik kan geen foto's meer kiezen als ik een link plaats. Tenminste, ik kan wel heen en weer klikken, maar ik mis de ouderwetse nummering!

·       De rechterkolom is nu bijna volledig reclame. Gaaf! Net waar ik op zat te wachten. Gevolg: nóg kleiner beeldscherm.

·       De waarde die aan evenementen wordt toegekend is absurd. Ik weet dat veel van mijn Facebookvrienden het fenomeen gebruiken als PR-machine maar ik weet ook dat velen met mij zó omkomen in de stroom dat ze al die uitnodigingen meteen wegklikken. De meldingen staan me nu veel te pontificaal in beeld (wat op de foto niet te zien is omdat ik ver omlaag moest scrollen voor mijn bericht).

Alle veranderingen dragen in mijn optiek bij aan beeldvernauwing.

Aan tunnelvisie.

Is dit Amerikaans? Kunnen we die overzeeërs hier ook de schuld van geven net zoals we kwaad worden omdat ze niet met hun poten van kunst afblijven als er een tepel op te zien is? Of zijn het onze bloedeigen polderpeople die met iedere verandering weer werkgelegenheid hopen te creëren?
En zou ik ooit reactie krijgen op mijn feedback?

Zucht.

Tot zover mijn frustratie.

Ik ga wel even mayonaise maken.

De wasmand

Heimelijk genot beleef ik aan wasmanden op de kop zetten en het wasgoed sorteren in minimaal 6 categorieën:

·       Wol (bij voorkeur gesplitst in licht en donker);

·       Wit met Oxyspul en wasverzachter;

·       Wit met Oxyspul zonder wasverzachter;

·       Gekleurde handdoeken (beurtelings met en zonder      wasverzachter);

·       Shirts van Man (met Neutral natuurlijk);

·       de rest,

vervolgens met mijn neus in het natte goed de was, verdeeld over 3 strategische plaatsen, ophangen (sok bij sok, shirts naar voren, je kent het wel), laten drogen, afhalen, opvouwen, in de kast opbergen en me dan omdraaien om te zien dat de wasmanden zonder dat ik het in de gaten had zomaar weer zijn gevuld.

Wonderlijk hoe neurotisch zo'n hobby kan klinken.

De Roverhoofdman

"Geloof me nou maar," zei mijn leraar Engels, "Als je een sonnet van Shakespeare uit je hoofd leert heb je altijd iets waar je op een party mee aan kunt komen." Dus ik leerde Shall I compare thee to a Summer's Day, en kreeg het niet meer uit mijn hoofd verwijderd.

We zaten laatst in een eetcafé en mijn moeder mompelde voor zich uit: “Pedro vertel.”

Waarop mijn vader en ik zonder nadenken invielen: “En Pedro begon: Het was nacht, pikdonkere nacht. Zeven rovers zaten om het vuur en de roverhoofdman zei: ‘Pedro vertel’. En Pedro begon: Het was nacht...”

De Huisschilder zat wat ongemakkelijk toe te kijken. Ik wist niet dat ik hem na bijna 9 jaar nog met iets kon verrassen over mijn familie maar blijkbaar hadden we dit vers al die tijd niet voorgedragen en zo wel, dan zeker niet in zijn bijzijn.

Het komt door mijn moeder dat ik soms uitspraken doe als “Goedemorgen, zeiden de kippen tegen de korven. Komen we er vandaag niet, dan komen we er morgen. Goedemorgen”.

In het begin keek de Huisschilder nog angstig, nu weet hij meteen “je moeder zeker”.

Mijn moeder heeft een heel eigen repertoire dat deels bestaat uit oude reclameliedjes ("Dit is de Biko") en deels uit vanzelf gegroeide zinnen en verzen. Ik denk niet dat mijn leraar Engels dit op een cocktailparty of in een restaurant had willen horen maar mij verschaft het veel genoegen om spontaan met een gezelschap te kunnen declameren over rovers om een kampvuur.

Bountydromen

Vanochtend werd ik wakker midden in mijn transitie naar de 5^e dimensie.

Het was de wekker die me uit de sprong wegtrok voordat duidelijk werd waar ik in terecht zou komen.

Wat doe je met een nachtdroom die net even blijft haken achter dat randje wakker worden, en niets anders achterlaat dan wat rafelige hints?

Ik ren dan naar mijn laptop, speur wat rond en hang het antwoord als herinnering op Twitter of op het prikbordje in de bijkeuken.

Jaren geleden lag ik eens ‘s nachts in een zee een eindje uit de kust te zwemmen en te dobberen, met wat andere mensen op vriendelijke afstand. In de buurt stak een kale, steile rots metershoog uit het water. Het was stralend weer, strakblauwe lucht, de hele rambam die je ook in dagdromen kunt treffen.

Ik dacht “waar ben ik toch?”. En ik hoorde of wist, of hoe gaat dat in dromen, ik wist: dit zijn de Seychellen.

Dat moment bleef haken achter de richel ‘wakker worden’ en het eerste wat ik deed nadat ik toen uit bed sprong was ‘Seychellen’ googelen, want ik kende het niet.

Tenminste, niet dat ik wist.

Ik trof die ochtend afbeeldingen van Bounty-stranden en van die enorme rots die uit zee steekt. Van een iets andere hoek dan die waar ik ‘s nachts tegenaan gekeken had, maar het was hem!

Vanochtend rende ik weer eens naar mijn laptop. Wat is dat ook al weer, die 5^e dimensie voorbij lengte, breedte, diepte en tijd?

Ik zal het je vertellen: De 5^e dimensie is een verhaal waar men het nog niet over eens is.

Boeiend is het idee dat dimensies bewustzijnsniveaus zijn zoals ik her en der kan lezen en die en passent verklaringen geven voor mijn tegenwoordige hoofdpijnen.

Maar nog boeiender is de discussie die volgt op http://www.visionair.nl/wetenschap/universum/de-vijfde-dimensie/ waar de één beweert wetenschappelijker te zijn dan de ander en men aanhangers van de snaartheorie sneue watjes vindt.

Ik probeer te begrijpen wat ik hier wilde doen maar mijn 4- dimensionale brein kan het even niet te pakken krijgen. Dat komt waarschijnlijk omdat, zoals een reageerder op bovengenoemd blog zegt:

Een dimensie is geen fysische realiteit. Het is een wiskundig hulpmiddel (en dan kun je de verandering van de positie in de ruimte er ook nog bijvoegen). Het is overigens vermakelijk dat de stagnatie in de wetenschap het effect blijkt te hebben dat de wetenschappelijke wereld steeds meer trekjes gaat aannemen die verdacht veel lijken op “onvervalste fantasie”.

Bossen verjaarsbloemen

“Ik heb zo’n mooi boeket om weg te geven,” leurde ik vorig jaar op Facebook, “Wil dan echt niemand het hebben?”
Het was 14 februari, wat het gesprek uiteraard van bloemen via martelaars en eten terug bij bloemen bracht, waarop iemand schreef dat ze het he-le-maal niets vond.

Omdat smaken verschillen plaatste ik de foto van het mooie boeket bij de eerstvolgende jarige Facebookvriend op haar pagina, die daar zó blij mee was dat ik ook de daarop volgende jarige een boeketje aanbood.
Dat heb ik zo een jaar lang gedaan. En nu is het klaar.

Het was niet bedoeld als ‘lief’, want geven gaat niet om lief gevonden worden. Het ging om joligheid en nog vaker om: hoe vind ik een boeket dat bij de jarige past?

Al na een paar maanden moest het woester en plaatste ik auto’s met bloemen, overhemden met bloemen, lampen, winkels, dode Nederlandse prinsessen met bloemen, broeken, Vikingen, schilderijen, stipjes, gordijnen, taarten, ijsbloemen, trommels met bloemen, en bloemen met vlinders, waarbij ik het dan weer leuk vond om de jarigen van die dag alle 3 een andere bloem-met-vlinder te geven.

Ik heb hier nu nog kasten vol bossen bloemen liggen, eenvoudig maar mooi en kleurrijk. ze blijven hier opgestapeld liggen want de kast is groot genoeg en weggooien is niet mijn sterkste kant.

Dat sommigen niet onmiddellijk met een dikke vette LIKE reageerden brak mijn hart natuurlijk, maar niet iedereen zag ze en niet iedereen wilde ze. Daar staat tegenover dat anderen er echt blij mee waren en er stiekem zelfs op hoopten, zoals ik dan jubelend terugkreeg.
Enfin, ik los de bos.



Foto 1 is van Alain Delorme

Man, vrouw, hond

Op de Helperzoom worden veel honden uitgelaten. Het is soms net een open vlakte, die lange weg van Essen naar de nieuwe fietstunnel onder het Euroborg Station. Een vlakte waarop het wel eens hard waait en vooral kleine hondjes stevig aan de riem gehouden moeten worden.
Het lange pad bestaat uit aan elkaar gelegde betonplaten met aan de slootkant een grasberm en aan de straatkant perken met struiken vol rozenbottels.

Het is ook een geliefde strook voor hardlopers.

De anonieme hardloopster die vanochtend de betonplaten op bijzonder elegante wijze nam, zag al vanuit de verte de oude man en het teckeltje de hele breedte van het pad in beslag nemen.

Je zag haar al rennend denken: zal ik links lopen? of kiezen voor het gras in de berm? Of gewoon hard mijn keel schrapen?

De oude man keek geschrokken op toen hij haar voeten hoorde stampen op het pad. Hij trok zijn hondje vlug naar links maar keek tegen een hard gesnoeid perk aan, schatte zijn tijd in en besloot voor de rechterkant te kiezen waar het hondje hem de drassige berm in trok.

Ongelukkig met zijn beslissing durfde hij zich niet te verroeren tot de hardloopster hem had gepasseerd. Maar haar blije “Dank u wel” maakte zijn natte schoenen toch een heel klein beetje goed.