Aardbeientaart met slagroon

 De taartenclubmiddag was precies wat ik nodig had, en dat terwijl ik van tevoren nog stiekem even dacht of ik het zou afblazen, nadat ineens vrouwen zich ziekmeldden. En natuurlijk kwam de berger voor de auto precies op het moment dat de eerste vrouw binnenkwam, en terwijl ik buiten met de man praatte en toekeek en aanbood maar wel vreesde om iets te doen, liepen achter mijn rug een paar vrouwen gewoon mijn huis binnen zonder dat ik ze zag. Ik had de tafel al klaar staan, met de eerste pot kokend water met alle thee-toebehoren en de taartschaal, ze konden zich redden. Bovendien vind ik het fijn dat er ook nog eens twee via de achterdeur kwamen, lekker thuisgevoel krijg ik daarvan. Ik zwaaide mijn auto na en ging zeer voldaan tussen 7 andere vrouwen aan mijn tafel zitten.

Ruim drie uur praatten we. En dat deed me zo ontzettend goed. Iemand had prosecco meegenomen, en twee iemanden anders flessen witte wijn. Ik hoefde alleen de 0% bubbels uit de koelkast te halen die Josephine met O&N had achtergelaten. Er zaten geen echte bubbels meer in, ik vraag me af of het überhaupt nog smaakte.

Misschien later meer, dit was fijn zo en heel voedend en heel liefdevol. En ze aten allemaal de veel te stevig uitgevallen aardbeientaart op. Lief.

Twee dagen ervoor had ik een sms gekregen met 'Hoi pap, ik heb een ander telefoonnummer'. Ze worden wel erg slordig, die oplichters. Ik zag vandaag weer het screenshot die ik ervan had gemaakt, was het eigenlijk alweer vergeten terwijl het zo grappig is!

Catharina en de Ukulele

Hij is rood, en ik schijn hem te hebben gekocht toen we zaterdagavond aan de keukentafel genoten van de Uit de Buurt Box, met een extra flesje wijn. Ik had me gelukkig wel zo goed voorbereid dat ik hem blind kon kopen, bleek toen ik de volgende ochtend een mailtje van de lokale muziekwinkel las, en ik precies die ene rode, goedkope sopraan in mijn winkelwagen had gelegd.

Ik verveel me deze lockdown voor geen meter. Ik volgde een zorgtraining, ik schreef een raar essay voor de Jan Hanlo Prijs, ik zocht mee naar een nieuwe bestuurssecretaris, ik heb kaarten gekocht voor het online IFFR en ik schafte me dus een ukulele aan. Gisteravond kwam die, een mini-instrument in een gigadoos met fijn veel kapot te prikken plastic.

Tegen het stemmen zag ik nog het meeste op. Hoe doe je dat zonder absoluut gehoor? Maar je download natuurlijk een app. En voor de rest struin je YouTube af op ukulele-lessen. Massa's zijn er, en ik weet nu al van wie ik wat wil leren. Er is een Nederlands stel dat het leuk en snel doet, alleen is de basis die zij leggen wel heel erg simplistisch. Wat zij het 'ringvingerakkoord' noemen is een C, en ik zeg ook liever A mineur tegen wat volgens hen het 'middelvingerakkoord' is. Gelukkig vond ik een Amerikaanse vrouw in het roze, die me gisteravond laat nog liet zien hoe ik mijn ('mijn') ukulele écht vast moet houden zonder dat 'ie wegglijdt of raar kantelt.

Waarom kocht ik dat ding eigenlijk? Behalve dan vanwege die fles wijn. 

Omdat Catharina van Digitolle Grieze zei dat ik dat moest doen zodat we een bandje konden beginnen. En als ik íets altijd al wilde hebben dan is dat een bandje met Catharina. Het gaat wat ver terug, maar bij het eerste Noord Nederlands LiedjesFestival dat ik organiseerde, en waar iedereen aanwezig was die ik later in het theater trof (De Dames Slier, Vrouw Holland, presentatoren Arno en Ruben, och woeste verleden tijden), stond ook een heel bijzondere man op het podium die zich Kalebas noemde. Hij had een ongenaakbaar achtergrondkoortje met Catharina en volgens mij Haar Beste Vriendin. En terwijl ik met de rest van de deelnemers jarenlang de kroeg indook bleef zij mysterieus, en verdween in de enge onbekende ongenaakbare wereld van de Punk. Tot ze natuurlijk een lieve Taart voor in de Club werd.

En nu zei ze tegen mij: koop ook een ukulele, dan beginnen we een bandje!

Ik kan het ding al vasthouden, stemmen, en drie akkoord spelen. Ik kan calypso strummen (jaja), de buren wakker houden en ik kan Het Ding prachtig in de hoes leggen. Joanne Harris bespeelt er een, Katinka Polderman ook, je kunt alle liedjes van Joni Mitchell op de ukulele spelen en mijn eigenste moeder ziet me wel staan op straat naast een open koffer. Stiekem is mijn ultieme doel natuurlijk om in een heus bandje La Vie en Rose van How I Met Your Mother te spelen. 

Zoet

“Dat ga ik ook doen,” schamperde man X, “Een club oprichten en dan zelf bepalen wie er in mag.”

Ik zei niets terug, in de hoop dat hij zelf hoorde wat hij zei. En ook omdat ik niet hardop wilde zeggen hoe erg ik het voor hem vond dat hij blijkbaar niet de vrijheid voelt om zelf te bepalen wie hij op zijn feestjes wil hebben.

Man Y zei: “Je zit dus gewoon met een paar vrouwen bij elkaar, drinkt wat thee en wijn en eet taart? En je hebt dan meteen maar een Club? Maar dan kun je toch álles wel een Club noemen! Dan had ik gisteren met mijn vrienden in de kroeg ook een club!”

“Ja. En?”

De stem van man Z sloeg bijna over.

“Je bakt niet, je wisselt geen recepten uit, je gaat alleen maar met een stel vrouwen één taart eten en je noemt het De Taartenclub!”

Ik vind jaloezie maar een lelijk monster.

De Taartenclub

Soms heb ik van die geweldige ideeën die ik niet vertel en waar ik niets mee doe, omdat ik het gevoel heb dat ze zomaar uiteen spatten als ik er alleen maar naar kijk.
Of ze vliegen langs en ik kijk te laat op om ze goed te kunnen zien. Of ik denk dat het toch niets wordt. Of, of...

Natuurlijk wil ik hier vertellen over dat ene idee dat laatst wel iets is geworden: mijn eigenste heerlijke Taartenclub. Op mijn verjaardag zat ik ’s ochtends met een paar vriendinnen aan de keukentafel verjaardagstaart te eten. Vreemd genoeg kenden ze elkaar niet, terwijl ze ongeveer van dezelfde leeftijd zijn, kunstenaar zijn en veel dezelfde vrienden hebben.

Ik vond het heerlijk, de dames vonden het geweldig en het idee om dit zomaar te herhalen sloop stiekem mijn keuken binnen.
Waarom niet? Met een paar vrouwen om de keukentafel taart eten. Zo gek is dat toch niet?
Ik stelde een lijstje samen van vrouwen die ik wel eens met slagroom in de mondhoeken wilde zien, en nodigde ze uit. Het waren net 10 kleine negertjes. “Ja leuk!” zeiden ze allen en zegden daarna één voor één af.
Wat doe je dan met zo’n idee? Was het dan toch een voorbijvliegertje?
Had ik deze beter kunnen doorgeven aan iemand anders? Of, of...
Het kon me eigenlijk ook niks schelen, ik wilde die Taartenclub hebben!

Ik koppelde het aan Yule. Ik mag graag dingen koppelen en al helemaal aan heidense voorlopers van kerst waarbij al het eten opgegeten dient te worden dat het einde van de winter toch niet kan halen.
En ik nodigde zo ongeveer de hele verlanglijst uit. Kon mij het schelen. En toen kwamen ze bijna allemaal. En ze brachten geschenken en taart en lekkers en aten het op enkele kruimels na allemaal op. En ze bleven en praatten en lachten en vertelden en luisterden en een enkeling bluste haar opvliegers met een shaggie in de tuin.
Sommigen kenden elkaar. Van naam of van het laatste kunstwerk (een van de dames had onlangs ergens een kerstboompje geplaatst) of de laatste column of dat laatste boek of die laatste voorstelling. Sommigen waren stil op enkele wijze woorden na, sommigen hadden het hoogste woord.

Ik heb de rest van de dag vol adrenaline rondgelopen. Wat een feest, wat een bijzonder feest! Soms moet ik een idee blijkbaar gewoon vasthouden en koesteren.
Me niet van de wijs laten brengen door 10 kleine negertjes maar vertrouwen op de taartzucht van vrouwen die vrijelijk kunnen citeren uit Joop ter Heul, taartjeseetster bij uitstek.