Ik wil helemaal geen boze stukjes schrijven. Net deed ik dat wel omdat ik me al een etmaal lang zat op te vreten en het boze gevoel maar niet voorbij ging.
Het begon gisteren allemaal omdat ik dacht alles goed gepland te hebben: eerst mijn morning pages schrijven, dan een cake bakken, en als die in de oven zit maak ik een fijne wandeling en dan kan ik nog net even douchen voor de bezoeker er is.
Koken is altijd rood, de was doen is rood, het bed verschonen is rood, een dag leven is rood. Mensen ontmoeten is meestal Oranje, want dat levert tegelijkertijd ook energie en verrijking op, dus dat is een oogluikende kwestie.
Behalve gisteren dus. Ik heb het gesprek op een gegeven moment afgekapt, laten we het over iets anders hebben dan dat jij mijn leven mislukt vindt.
Dat ik er zo in bleef hangen kwam niet alleen door wat de bezoeker zei, maar ook omdat ik al een tijd in het Rood vertoefde. Ik heb de afspraak van die middag afgezegd. Ja, die had ik natuurlijk in zijn geheel niet moeten plannen, dat weet ik ook wel. Ik ga vanaf nu weer alle activiteiten een kleurtje geven om het overzichtelijk te houden.
Vandaag heb ik op mijn bureau kennis gemaakt met een nieuwe Verteller van de toeslagenaffaire. Ze vertelde niet alleen over de belastingen, maar ook over haar familie en achtergrond. Daarna deelde ik op de gang wat plakken meegebrachte cake uit. Het gesprek was Oranje, neigend naar Rood. Het cake uitdelen bleef netjes Groen. En nu ga ik thuis maar eens een uurtje liggen en lezen. Dat is Blauw, denk ik, want ik ben een spiegelbeeld-stoplicht aan het bedenken, dat onder de Groen verder gaat in het positieve kríjgen van energie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten