Mij 'sterk' noemen is geen compliment

want eigenlijk beweer je dan dat ik een kutleven heb. Dat ik je medelijden 'verdien', dat het onbegrijpelijk is dat ik opgewekt doorleef, me niet teneer laat slaan, dat het onvoorstelbaar is dat ik geen eind aan mijn leven maak en nog opties zie ook! Jeetje wat draag ik het dapper, want EIGENLIJK, zeg je dan, is mijn leven wel helemaal voorbij. Toch?

Haar leven is voorbij en Moniek doet alsof dat helemaal niet het geval is. Wat sterk en dapper dat ze toch lichtpuntjes blijft zien.

Nee mensen zo zit dat niet in elkaar, zo werkt dat niet. Ik kan niet anders. En daarmee doe ik niks geks. Dit noemen we Leven, dit noemen we Obstakels.

Het gaat niet eens om mij, die reactie op mij, want natuurlijk zegt het alleen iets over die anderen die mij niet kunnen zien zoals ik ben, en hun eigen (angst-) beeld op mij plakken. Maar het maakt me wel witheet van woede dat mensen zo openlijk beperkt zijn, zelfs als ze me al lang kennen, en niet meer mij als mens zien maar als Het Defect dat ik meedraag.

En dus kan ik nu ook niet meer anders dan banden verbreken met die mensen die medelijden met me hebben, en uitdragen dat mijn leven niks meer waard is, zeker afgezet tegen het fantastische leven dat zij hebben. Die Moniek kan echt niks meer, ze kan niet eens meer werken!

Ik zou tegen de bezoeker van gisteren willen zeggen: 'Ik zie jou niet als Die Dove. Ik zie jou in je geheel waarin doofheid slechts een aspect is, net zoals dat je arts bent geweest, dat je kunst maakt, dat je schrijft, dat je verre wandeltochten maakt, dat jij je verdiept in Martha Gellhorn, dat je in Haren woont, dat je dochter chronisch vermoeid is. Allemaal aspecten van één Persoon. Niet Die Dove waardoor ik medelijden met je moet hebben. Waardoor ik je Sterk moet vinden omdat je gewoon blijft doorleven en niet uit het leven stapt. 
Ik hoef geen medelijden met je te hebben, ik hoef je niet Sterk te noemen. Je bent gewoon wie je bent, en je doet alles met de mogelijkheden die jij hebt maar dat is eigenlijk helemaal niet interessant. Wat interessant is, is dat jij dingen doet en je leven leeft op jouw geheel eigen manier. En dat ik het leuk vind dat jij hele gekke vragen stelt, en dat jij anders naar de wereld kijkt. En ik had gedacht (en ik had gehoopt) dat jij niet mensen zou beoordelen in termen als zielig en sterk.'

Bah. Ik heb helemaal geen zin meer in mensen die mij zo zien. Die na een etentje tegen me zeggen dat ze zien dat ik het nu langer volhoud, en me daarom prijzen want ik ga de goede kant op (waarom ervaar ik dit als fout? omdat ik blijkbaar niet goed ben zoals ik nu ben en sorry maar dat zal niet meer veranderen). 
Die me na mijn oogsituatie nu keihard Gehandicapt noemen.

Die verstijven als ze horen dat ik waarschijnlijk (en hopelijk) afgekeurd ga worden, want ja, wat beteken ik dan nog voor de samenleving?
Die aangedaan zijn, tot tranen geroerd, als ze mijn verhaal horen. Gatverdamme. Hou je arrogante oordeel dat mijn leven minderwaardig is, lekker thuis.