Proost

We bereidden een geweldig diner voor vijf voor, deden in de middag een dutje want ik was hondsmoe, en toen ik tegen vieren wilde opstaan was dat heerlijk slaapdronken. Mijn rug leek geheeld, hoera, ik denk omdat ik alleen op hoge stoelen zat. Waarom komen dit soort inzichten pas na twee weken? En daarnaast werkt die stomme Bisolvon ook nog eens goed, ik had alleen een hese stem.

Het eten was goed, het gezelschap gezellig, de avond ontspannen ondanks het koken. We hadden een joekel van een borrelplank, een ossenstaartsoep met shiitake, roodbaarsfilet uit de oven op een bedje van prei en venkel (Nigel Slater), Britse roasted potatoes (Stanley Tucci) en de wintersalade van Nigella die volstrekt overbodig was want iedereen zat al vol. Josephine had dessert meegebracht, waarvan niet alleen de cheesecake vol limoncello zat, maar per ongeluk ook de bodem. Dus namen we er ter compensatie een glas limoncello bij. Pas toen het gezelschap om 23 uur werd uitgebreid met nog een paar mensen voelde ik hoe moe ik was en hoe mijn hoofd knalde. Karel vroeg of mijn hersenschudding en het verwijderen van mijn oog niet heel zwaar was, bij elkaar. 'Nee hoor', zei ik automatisch. Mijn afweersysteem dook als vanzelfsprekend op. Niets is zwaar, heb geen medelijden met mij. En ik dacht: fuck, wees toch eens eerlijk! En wat is zijn vraag nou helemaal? Bedoelt hij of ik depressief ben? En toen antwoordde ik iets vaags en dacht ik ondertussen alleen maar dat de overgang ook niet helpt, dat echte depressie iets heel anders is, en dat hij verdomme wel eens gelijk kon hebben.

Ik kon de gesprekken niet meer aan dus ik verschanste me in de draaistoel en appte vrienden en andere mensen de beste wensen, Eva ook maar alsof er geen verjaardagen zijn vergeten en er geen radiostilte is. Voor de deur werd geknald maar dat interesseerde ons niet. Niemand had de neiging om de straat op te gaan en gezellig te doen met buren.

Om 2 uur mocht ik van mijzelf naar bed. De beste man van de wereld heeft na het vertrek van alle anderen de hele bende opgeruimd.

Ik dronk een glas prosecco bij de borrel, één glas wijn bij het eten en een shotje limoncello ter afsluiting. En dat terwijl ik van plan was geweest om mijzelf eens lekker en ter ontspanning vol te laten lopen. Super tevreden over het goede begin van een soberder leven.

Jumbo

 Rothoest verpest alles, het zal me niks verbazen als ik zieker word. Ik merk dat dit gaat verworden tot een opsomming over feiten, waar ik eigenlijk een soort ziekboekje wilde bijhouden. Maar zeg nu zelf: wat een onzalig idee om met de negatieve dingen in het leven bezig te zijn. De vermoeidheid is er al steeds dus die benoem ik niet meer, ook niet dat ik 's middags even echt op bed ga liggen. Rock wilde voor de hoest wel Natterman met codeïne halen, mijn lievelingshoestdrank, kwam blij maar helaas terug met Bisolvon met broom-toestand. Ze hebben hun best gedaan om er een smaakje aan toe te voegen maar ik proef de smerigheid er nog gewoon doorheen.

We hebben alle O&N boodschappen bij de giga Jumbo gedaan. Wat een fantastische winkel, daar kan die 'grote' AH om de hoek niet aan tippen. Maar ja, om de hoek. Jaren geleden gingen Loes en ik elke vrijdagavond naar de Jumbo die toen een stuk kleiner was, of leek, dronken koffie en praatten bij. En misschien moet ik maar weer zo'n routine in gaan lassen. Alleen weet ik zeker dat ik alle spiegels van onze auto er dan helemaal af zal rijden want de doorgang is belachelijk krap en met mijn ene oog word ik daar niet blij van.

's Avonds keken we op de bank naar de livestream van Lebbis & Jansen in De Kleine Komedie. Ik heb gelachen, maar ik zat vooral te kijken naar de twee mannen zelf, de maniertjes van Lebbis als hij een grap heeft verteld, en de geinige grijns van Lebbis. Het was een dag als alle anderen, maar dan zonder afspraken, en dat was prima. Mijn onbeluisterde maar wel gedownloade podcasts stapelen zich nu wel erg op. Wat doe ik dan de hele tijd? Ik denk stomme series kijken als Ghost, zowel de Amerikaanse als de Engelse, van drie verschillende zenders (Comedy Central, BBC First en de reguliere BBC). Ik kan dat. En een beetje lezen. Zelfs in het oerstomme boek De filosofieclub op zondag. Ik heb Luister! voor de leesclub bijna uit, al bespreken we dat dus pas op 26 februari. Bij de kleine club heb ik Lessons in Chemistry ingebracht. Zin in. Niemand op Twitter reageert natuurlijk op mijn Tonino-vraag. Reden te meer om zo snel mogelijk met dat giftige platform te stoppen.

En ik moest veel terugdenken aan de gesprekken van woensdagavond en donderdagavond. Het seksisme dat we in onze eerste baantjes zo gewoon vonden, want je past je aan en wilt niet uit de toon vallen. "Heeft Jan ook al aan jou gezeten?" Nee, maar dat kan ik verwachten dus? "Stelt niks voor hoor."

Barolo-avond

 Ik stond kiplekker op, en tijdens de lunch bedachten we wat we onze gasten op Oudejaarsavond voor gaan zetten. Ik wil graag de Roast Potatoes maken die Stanley Tucci in zijn Taste beschrijft, die Nigella me deze week mailde, die Jamie me vorig jaar op tv liet zien en waar Teun en Yvette het onlangs in hun podcast over hadden. Voor ons avondeten nam ik het beste van alle recepten, maar het meeste van Stanley, en liet ganzenvet zonder meer achterwege. Ze waren verrukkelijk. Nu maar hopen dat de gasten dat zondag ook vinden. Op Twitter de vraag geplaatst of iemand me kan helpen een boek op Tolino te synchroniseren tussen iPhone en iPad. De klantenservice komt niet verder dan mij vragen of ze beiden internet hebben.

Omdat ik begin oktober weer een klap tegen mijn hoofd kreeg moesten we de geplande Barolo-avond opschuiven en weer opschuiven tot we eindelijk een datum vonden. Vlak voor vertrek zag ik dat van alle leesclubleden juist de twee met een ruzie-randje de peiler nog niet hadden ingevuld. Ik stuur dan een korzelige app, en wil er niet meer over nadenken.

Het was heel erg gezellig, Rosa was er ook. Ik vind het een bijzondere vriendschap die Loes en Rosa hebben: elkaar ontmoet in de Keiweek, beste vrienden voor het leven geworden, maar na twintig jaar raakten ze elkaar een beetje kwijt in de beslommeringen van kinderen en werk en relaties. De vriendengroep waar ze beiden deel van uitmaakten verkruimelde na dertig jaar en toen vonden ze elkaar weer. Samen wandelen, samen de kroeg in, en de stad onveilig maken zoals ze dat 35 jaar geleden ook deden.

Het waren erg leuke gesprekken die de Barolo in ons naar boven haalde. Veel gelachen, veel gesnackt van het lekkers dat Loes op tafel had gezet. De twee flessen Barolo smaakten ons erg goed, en de twee flessen Negroamaro die Rosa mee had gebracht vielen ook niet onaardig. Ik was op de elektrieke en hoewel we er op de heenweg slechts 20 minuten over hadden gedaan, duurde onze terugweg echt superlang. Tegenwind en een vermoeide Rock die dat glashard ontkende. Het was best fijn om eens de snelle fietser te zijn die regelmatig de pedalen stil moet houden om de ander weer dichterbij te laten kruipen.

 Toen we tegen half 2 thuiskwamen bleek dat alle leesclubleden eindelijk de peiler hadden ingevuld. De nieuwe datum wordt 26 februari. Belachelijk ver weg voor een boek van 256 pagina's dik. Overigens alleen mogelijk omdat Loes er dan niet fysiek bij is, maar online meedoet.

Luie dagen

 Het zijn luie dagen. De enige plek waar veel gebeurt is op whatsapp, de groepspaps welteverstaan. Een vriendin is gisteren geopereerd, en de taartenclub leeft erg mee. Dat is erg lief allemaal. De chaotische is de leesclub die maar niet tot een datum voor de volgende keer komt, en ik was het gisteren goed zat om steeds een nieuwe peiler te maken. In de auto op 2e kerstdag hield ik de stilstand op de app met een schuin oog in de gaten, en ik dreigde de club stilzwijgend met van alles en nog wat, ik was er tegen die tijd al half uitgestapt. Zeikwijven. Doe het zelf. En dat soort. Tot twee leden elkaar net-niet in de haren vlogen. Het mag natuurlijk niet, maar ik veerde wel op. Alsof ik de rest ineens weer als losse mensen ging zien. Het blijven zeikwijven, en de volgende bijeenkomst, als die er al komt, ga ik melden dat eventuele datumprikkers op het bordje van de eerstvolgende gastvrouw komen te liggen. Ik ga niet weer puinruimen, daar ben ik klaar mee.

De dag was lui omdat ik moe was, ik weet niet wie er eerder kwam, ik heb 's middags fijn op bed gelegen om te rusten. Ben begonnen in twee nieuwe boeken: De filosofieclub van Isabel Dalhousie, waar ik immens veel spijt van heb. Ik ben nu op p. 106, en mensen hebben nog steeds niet door dat het om een moord gaat. Maar erger: ik heb die hele filosofieclub nog niet ontmoet! Daarnaast is het geschreven door een man die denkt te weten dat Isabel vindt dat een man wreed moet doen om aantrekkelijk te zijn. Ik zucht even. Het boek is geschreven in de vorige eeuw. Vandaar (hoop ik) die vrouwonvriendelijke passages. Maar ook zo klungelig! Ze staat op van de piano, doet de klep dicht, zegt: 'nu gaan we eten', en gaat weer achter de piano zitten 'maar nu eerst dit spelen'. Waarom toch?

's Avonds heerlijk met Elizabeth en Dodi uit eten geweest. Het stel aan het tafeltje naast ons was jong en zwijgzaam. Ik wil er geen oordeel over hebben maar ik hoop dat ze die stilte samen prettig vinden. Wij praatten honderduit over boeken, psychologie en scenario's. We duimden dat een scenario van Dodi een van de telefilms wordt en plaatsten onze vraagtekens weer eens bij het netwerksysteem. Tegen half tien keken we op en zagen dat we de enigen waren in dat deel van het restaurant, waarmee we bedankten voor het dessert en overgingen op de thee met een schattig Haags Hopje. Thuis voelde ik me niet goed, misschien was het eten fout gevallen. Maar ook de hoest die ik 's middags een tijdje had was er ineens weer.

Qua voornemens denk ik dat ik vanaf 1 januari een tijd stop met drinken en dat ik mijn twitter definitief offline haal. Ik verheug me op beiden en trek Evi Hanssens "Sinds ik niet meer drink' maar weer uit de kast ter ondersteuning.

Na de Kerst

 Op tweede kerstdag kwamen we tegen een uur of zes eindelijk weer terug in Groningen. De brasserie om de hoek was open, zagen we toen we er langs reden, en we zeiden voor de vorm nog tegen elkaar: 'Wil jij straks de rundvleessalade eten?' maar die aten we al twee dagen en dus belden we de Brasserie voor we er echt over nagedacht hadden. Er was nog een tafeltje vrij. De wijn was goed, het eten smaakte prima, en de sfeer was opperbest. We bespraken alle families en ik kan wel een boek schrijven over de zijne, maar als ik dat hardop zeg vindt hij mijn familie veel schrijfwaardiger. Ik vind echter dat je drama nodig hebt voor een boek. Apart is wel, hoe volkomen eens we het waren over rare uitspraken die mensen deden. Iemand stemde SGP, iemand anders riep: maar dat is toch hartstikke fout? Er waren op één dag wel vijf soepen omdat iedereen dacht: 'ik ben nou toch bezig'. En dat alleen al bij zijn familie. Bij de mijne zouden we alleen lunchen, vanwege mams vermoeidheid, en toen we aan het eind van de middag wilden vertrekken had ze daar heel veel moeite mee. We vroegen hoe ze zich voelde, of ze het nog een beetje trok, en ze bekende dat ze het liefst weer even naar bed zou gaan. Dan gaan we mam. Gelukkig bleef zus achter, die voor hen drieën nog een kerstmaal kookte. 

In de brasserie gaf hij een mooie analyse van mensen. Ik wilde dat ook graag maar merkte dat ik het alleen kan in de vorm van relaties tussen mensen en dynamiek in het geheel. Ja, we vullen elkaar aan, zeiden we. En lazen thuis nog wat onder kerstboom.

Robin Hood

 De rug is nog steeds stuk. Ik ga 2 januari naar Susan voor fysio, en 3 januari naar mijn Kraker voor chiro. Mijn tactiek is dat ik ze niets vertel over elkaar.

Rock zette vroeg runderlappen op voor rundvleessalade die we op eerste kerstdag meenemen naar zijn familie, en vertrok naar zijn boogschietclub. Ik voel me daar best triomfantelijk om, al mag dat vast niet. Vorige zomer rende hij in een Italiaanse Decatlon blij naar handbogen die daar stonden, en ik noteerde meteen: rondkijken voor cursus, is leuk verjaarskado. Weer in Nederland vond ik twee verenigingen dichtbij, maar beiden hadden een wachtlijst. Iets met corona. Ik schreef hem tóch in, gaf in november een leuke foto van Robin Hood, en in september was hij eindelijk aan de beurt. Wat als ik het niet leuk vind, vroeg hij vlak voor de eerste van drie introductiedagen. Dan hou je er na twee keer mee op, zei ik, waarop hij vroeg: en wat als ik het wél leuk vind? Nou, dan beland je dus in een rabbithole, want de Rots doet niets half. Hij bood zijn eigen vooroordeel over verenigingen het hoofd, en er loopt nu een bestelling van een helemaal klaargemaakte boog met allerlei toebehoren.

Jolabokaflod

 Het is fijn om 's ochtends de kerstboomlichtjes aan te doen van zowel de grote als het minikerstboompje in de vensterbank, dat ik al ruim twintig jaar heb en dat ik met lichtjes, miniballetjes en al kan opvouwen en elf maanden of langer, kan vergeten. De ster voor het raam, op batterijen ja sorry, brandt voortdurend omdat ik vergeet die uit te doen maar ik vind het een mooi baken. Mam klonk goed tijdens mijn dagelijkse telefoongesprek, pa sprong snel op de fiets, achter gebak aan. Ik soesde nog een tijd om Tomorrow and Tomorrow and Tomorrow van Gabrielle Zevin dat ik in de vroege uurtjes in bed had uitgelezen. 'Fantastisch' schreef ik op Goodreads. Slechts een beetje hoofdpijn bij het opstaan, maar ik wijt het aan dat ene glas wijn dat ik de vorige avond bij Basta dronk. O en de G&T die ik als aperitief nam, natuurlijk. De datumpeiler voor de leesclub is nog steeds maar door twee mensen ingevuld. Ik ga er niet meer achteraan.

Tegen 1 uur de stad in gegaan voor verwennerij van de Bodyshop, ik vond dat ik mijzelf dat wel gunde, en voor beige placemats van D&K, maar daar waren er maar drie van en zo hard wil ik ze nou ook weer niet. nodig. Ik aas nog wel op het vierkante emaille bakblik maar had geen zin in de dikke rij die voor de kassa stond. Nog even naar Walters books, waar ik Marieke W tegen het lijf liep die de laatste van Naomi Klein zocht om uit haar winterdip te komen. Links feministisch essay tegen depressie, ik doe het haar niet na. Toen snel naar Van der Velde Akerkhof, waar ik met Loes had afgesproken dat we op de 2e hands-afdeling in het kader van Jolabokaflod een boek voor elkaar zouden uitzoeken dat we daarna elders onder het genot van warme chocolademelk zouden uitpakken. Ik wilde haar Joan Didion geven, of Gabrielle Zevin, of Margaret Kennedy, maar die waren er natuurlijk niet 2e hands. Allebei vonden we twee boeken, het was te moeilijk om te kiezen. Uiteindelijk heel tevreden met een Georgina Verbaan en de Snoepwinkel van Jennifer Egan naar de kassa gegaan. Ik ben dol op dat rare hoofd van Verbaan, dat ik erg bewonder. Die Nederlanders gaven haar natuurlijk een zure score op Goodreads, wat is dat toch met de lage waardering voor eigen schrijvers? We dronken chocolademelk in Doppio, en aten er een soort arretjescake bij (Nigella bood het deze week een keer aan als chocolate salami - maar dan Italiaans), met een enorme hap karamel. Ik had een hondenzakje nodig en de Rots at het later met smaak bij de koffie.

Loes en ik waren moe en zijn 1½ uur onderuit blijven hangen in de leren stoelen. Niet best voor de rug maar als het een hernia is dan kan ik er toch niks aan doen. Ik kreeg van haar Carrying Albert home door Homer Hicham en Tussen drie plagen van Jaan Kross, een pil van 1024 bladzijden. Op Goodreads zag ik dat het eigenlijk vier boeken in één band zijn. Twee boeken over reizen, nu ik er over nadenk. De eerste geschreven door de zoon, de tweede is een biografie geschreven door een bewonderaar.

Thuis vond ik tot mijn schrik een kerstkaart van Eva & Peter. Ik was in september haar verjaardag vergeten, niks voor mij, en appte twee dagen laten met bizar veel Mea Culpa's. Een korte respons, best. Mijn verjaardag in oktober ging stilletjes voorbij en ik accepteerde dat dit het was. Vriendschappen kunnen niet allemaal lange afstanden overleven. En dan nu toch een kaart, of nee, zelfs twéé kaarten met hetzelfde Eva & Peter opschrift in de binnenkant. Geheel per ongeluk natuurlijk, maar ik mag dat soort toevalligheden wel. Wat zal ze hebben gezocht naar die ene verdwenen kaart.

In Doppio groette een collega van de Rots me, we zaten bij de deur en onderuitgezakt lieten we alles langs ons glijden. Loes zei over de collega: wat een mooie dure kleren (zij ziet dat), en ik voelde me op slag slonzig in mijn oude spijkerbroek waar mijn buik over de riem bobbelt, en mijn onopgemaakte gezicht. Dat doen we ook anders in het vervolg, besloot ik voor mijzelf.

Steigers

 Het wordt later licht 's ochtend en 's middags donker, zodat het al een paar dagen 7 uur en 32 minuten licht is. Toen het nog net donker was en ik in de kamer zat te lezen begonnen ze aan de overkant stipt om 8 uur met het bouwen van een steiger. Er zat een stoere bouwer bij die de stoere portieren van Toren C nadeed. Ik vond het grappig, tot ik het na 15 minuten niet meer grappig vond. Ik drink nu 2 dagen caffeïnevrije koffie, interesseert me niks en het smaakt prima met warme melk erin. Ik ben blijkbaar niet zo'n fijnproever waar het om koffie gaat.

Het laatste lid van de leesclub reageerde vanochtend op de datumprikker. Geen match, ik heb een nieuwe gemaakt voor de weekenden want 1 blijkt standaard niet op maandag te kunnen, 1 niet op dinsdag en woensdag, en ik niet op donderdags omdat ik dan naar de ouders ga. Ik voorzie dat we Harma achterna gaan en de club na 8 jaar opdoeken. Ik heb ook helemaal geen zin meer om er altijd achteraan te moeten jagen. Aan het einde van de dag hadden 2 van de 6 (plus ik) de nieuwe peiler ingevuld. Ik laat het er even bij.

Ik fietste op de elektrieke naar het bureau om de schoonmaakster te betalen voor december, plus een extraatje natuurlijk, en een kerststol te geven. Onze schoonmaker thuis komt uit Gambia en ook hem heb ik een kerststol gegeven, geen idee wat hij daarvan vindt, hij appt altijd een bijzonder blije Thank you so much! De schoonmaakster van het bureau komt uit Mongolië, is superlief en was aan het werk toen ik langskwam. Hoe gaat het, vroeg ik, en ze zei vrolijk 'slecht'. Ik zette mijzelf op rust en luisterde naar het ziekenhuisverhaal over slecht werkende alvleesklieren, maag en lever. En dat alles vertelt ze met pretogen. Ik was bekaf en toen moest ik nog naar huis fietsen. Mijn rug gaat het begeven, tijd om morgen weer een stevige wandeling naar de stad te maken. Zus Loes en ik doen Jolabokaflod met zijn tweeën, hebben we bedacht.

Michel heeft een tweede stent. Bij de eerste kreeg hij slechts een roesje, ik moet er niet aan denken. Niet traumatisch hoor, appte hij, gewoon erg vervelend. Sjiezus. Ik voelde me een heuse mieperd dat ik 's middags in bed ga liggen om te rusten. En lezen, ja dat geef ik toe. Ik doe het nog niet helemaal goed.

's Avonds heerlijk gegeten bij Bistro Basta, we balen echt dat ze ermee ophouden, ook al viel ik bij het nagerecht bijna in slaap. Beiden kwamen ze vertellen waarom dit punt achter de zaak, en we reserveerden bij het afrekenen meteen in januari nog twee keer een tafeltje. Ik ben lekker om tien uur naar bed gegaan. Wat kan een mens toch moe zijn.