Lastig

Ik vind het lastig dat mensen zeggen te stoppen met roken en dat vervolgens niet doen of, na een maand of drie lekker fris te hebben gegeurd, toch weer beginnen. En dat een paar keer per jaar. Ik vind het lastig omdat ik steeds enthousiast moet zijn en stimuleren en iedere keer dat het mis gaat ben ik zo teleurgesteld dat ik zeker weet dat ik dat enthousiasme de volgende keer niet meer op kan brengen en dat dan vervolgens tóch doe omdat ik zo hoop dat het goed gaat. De één na laatste keer dat er gestopt werd met stoppen ben ik ongelooflijk kwaad geworden en vloekte ik de zwakheid in de roker volledig stijf. Hielp ook niks.

Het is vooral lastig omdat ik het steeds minder begrijp. Het ziet er niet uit, kost kapitalen en het is niet bepaald goed voor je lichaam. Bovendien is het een lachwekkende afhankelijkheid. Er is een hele industrie bij gebaat om mensen zo afhankelijk mogelijk te houden en mensen doen daar geheel vrijwillig aan mee. Sterker nog, ze verdedigen het roken. Die stof en die mannetjes hebben het voor elkaar gekregen dat ze verdedigd worden. Nu zijn er meer vergiften in de samenleving die verdedigd worden maar vaak is dat uit zelfbehoud. Waarom verdedigde ik mijn rookgedrag? Omdat ik het zag als deel van mijn identiteit en dacht dat ik stoer was en er stoer uit zag als ik rookte. Dat ik daar zo lang in gestonken ben, ik begrijp het niet. Ik moest eerst van buitenaf toekijken denk ik.

Het is ook lastig omdat het mij eigenlijk niets aan gaat. Het is niet mijn gevecht met die gewoonte. Ik hoef zelf niet meer te doen alsof het me ooit gaat lukken (alleen toevallig nèt even deze keer niet). Ik ga eens stoppen met me iets aantrekken van stoppogingen van anderen.

Iedereen gelukkig, niks lastigs aan.

Ongelooflijk boeiend

Dit is dag 2 van de rest van mijn rookloze leven. Ik ga niet schrijven over de moeilijke momenten, wel over de 'oja, dat was ook zo'-s.
C en ik zijn onrustig. Dus hebben we gisteren na Masterchef lekker Pulp Fiction in de dvd-speler gestopt. Past goed bij het Kill Bill Diary van David Carradine dat ik nu aan het lezen ben.

De smaak in mijn mond is anders. Viezer. De papillen worden niet langer onder een laagje smerigheid bedekt maar komen rechtstreeks aan de oppervlakte in contact met de lucht. Verbaasd en onwennig. En snakkend naar de smaak van tandpasta.
Ik denk bijna voortdurend aan dit proces, als een project dat ik aan het doen ben, een grote klus die goed en grondig aangepakt moet worden.

Bijna elke klus vereist toewijding en volledige overgave. En ik weet dat het wel even duurt voordat het ritme en de gewoontes die ik daardoor heb aangenomen zijn verdwenen. Zo is dit ook en niet anders. Het is een langlopend project dat tot een eind is gekomen en waar ik steeds minder aan hoop te denken.

Ik zal me gaan richten op de oja-s om een making-of te kunnen maken.

We hebben gisteren allebei, tot onze grote schrik, heel weinig koffie gedronken.

Ik ben vanochtend maar flink bezig gegaan om dat tekort aan te vullen, wel met de waarschuwing in gedachten dat cafeïne langzamer wordt afgebroken als je niet meer rookt. Ik liep (loop! nee liep!) strak op koffie en tabak, en om er dan achter te komen dat ik gisteren slechts 3 kopjes op heb, waarvan de eerste ook nog met warme melk, dan denk ik wel "Waar moet dat heen met mij?"

Ik neem mijn derde nu meteen, met een peren-sultana, dat dan weer wel. Klinkt toch minder: 'ik loop strak op koffie en peren-sultana'. Hm.

Ik moet mijn auto van de binnenkant GOED schoonmaken want de nicotine is er in 6 jaar tijd aardig ingetrokken.

Ook oja: ik heb geen problemen met mijn handen. Geen trilvingers en zeker geen noodzaak tot iets vast moeten houden.

Nee, ik denk dat dit wel goed gaat komen, zegt ze optimistisch.

En nu genoeg gekauwd op tabak, ik moet een paar mensen bellen en de snoeptrommel raakt echt niet uit zichzelf leeg! An die Arbeit!