Het gaat wel aardig, maar niet zo goed als ik had gehoopt. Ik vergis me ook af en toe in de dingen die ik kan, alsof ik vooruitloop op de tijd dat ik weer kan springen en rennen of op zijn minst zonder kruk de naar buiten kan. Ik draai wel eens de deur achter me in het slot, wil de straat inlopen en realiseer me dan dat ik de kruk in de gang heb laten staan. Kost tijd, is niet erg in deze Tijden van Schildpad, en gelukkig gaat het verbijten en wegstoppen en diep zuchten me steeds beter af.
Het komt wel, het duurt alleen wat langer dan mijn hoofd bedacht. Nu is datzelfde hoofd natuurlijk niet echt meer betrouwbaar, ik denk alleen al aan de manier waarop ik met mijn nicht een afspraak bij mijn ouders probeerde te maken, hoe vaak ik tegen haar moest zeggen: Nee sorry ik heb me in de dagen vergist, Nee sorry ik ben er pas 's middags, waar ik voorheen heel duidelijk kon communiceren. Ik parkeer het wel zodra het blijkbaar zelfsturend hoofd van mij een plekje kan vinden.
Zeventien weken is vier maanden. Ik tel de weken niet meer, deze moest ik opzoeken. Dat lijkt me vooruitgang, ik weet alleen nog niet in welke richting, maar voorlopig koop ik nog even geen nieuwe pumps met hoge hakken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten