Instagram

 Heel af en toe mis ik Instagram wel, maar gelukkig meestal niet.

Apotheek

 Gisteren liep ik naar de apotheek-automaat, met één kruk. De weg was best begaanbaar, en waar ik gladheid vreesde liep ik langzaam of op straat, verkeer was nauwelijks te bekennen.

De drie doosjes medicijnen waren groter dan ik had bedacht, ik had er eigenlijk helemaal niet om gedacht, en ik realiseerde me bij de automaat dat ik niet eens zin had om ze in de hand te houden. Zeker niet als ik mijn aandacht bij het geglibber moest houden. Er liep een lange man langs en ik vroeg hem of hij het pakje in mijn capuchon wilde leggen. Hij vond het grappig, 'Echt?', maar toen ik me met mijn rug naar hem toedraaide, deed hij wat ik vroeg. Thuis haalde Cor het er weer uit, en zo kreeg ik drie mensen aan het lachen.

Supergoed begin

 Ik worstel me met twee krukken de bus in, moet de moddervoet van een halvegare eikel van de stoel kijken, ik zeg 'Niet zo netjes he?' en luister lekker niet naar het gebromde antwoord.

Bij de mondhygienist blijk ik niet in de agenda te staan. Hoezo niet? Ze hadden me een keer gebeld met een voorstel om eerder te komen dan 2 januari, dat ik afwees want ik ben nog niet erg mobiel, maar op de een of andere manier hebben ze dat blijkbaar niet gehoord en mijn naam op 24 december genoteerd. Niet geluisterd?

Thuis ram ik een boze mail naar hunnie. Ik zeg ook echt dat ik 'boos' ben. En als ik dan toch bezig ben knal ik er ook een boze mail uit naar Zonnet die mijn email-provider heeft overgenomen, mij ineens 80+ per jaar laat betalen per account waar ik eerder 18,- betaalde, en die voorbijgaat aan mijn verzoek om me te helpen met het herstellen van mijn post-emailadres. Niet gehoord, zeker. En als ik dan toch bezig ben krijgt ook meteen de Museumkaart ervan langs. Hoezo kon ik me aanmelden voor een automatisch verlenging van mijn kaart en hoezo is dat niet doorgevoerd waardoor mijn kaart nu niet meer geldig is, en hoezo staat er geen telefoonnummer op hun site?

Zo. Wat een keigoed begin. Ik bedoel dan dat de bus voor de terugweg snel kwam, dat ik minder hoefde te hannesen met de krukken, dat ik thuis nog lekkere warme chocolademelk heb en een stukje stol, en dat ik acht weken niet boos ben geweest op de man, ondanks al mijn pijn en afzien en frustratie en teleurstelling en depressie, wat ik straks even heel goed ga inhalen.

Zeven Vette Jaren

Acht weken zit ik nu al aan te kijken tegen een been dat niet helemaal kan strekken en niet helemaal kan buigen. Maar dat hindert niks want ik ga morgen de Zeven Vette Jaren in.

O wat zal veel moois en geluk en rijkdom mij toevallen! 

Dat ik hier zo zeker van ben is omdat mijn medisch geklungel precies zeven jaar geleden begon, en ik de cirkel wel heel mooi heb rondgemaakt met die trapval. Van hoofd tot teen, van zicht via spraak tot beweging, ik zie het wel als een fraai stukje concept door mijn leven slingeren.

Hiermee ben ik klaar met de Zeven Magere Jaren, vind ik, ik heb mijn tijd strak en braaf uitgezeten. De dagen dat ik mijn moed even kwijt was of dat er geen gedachten mijn hoofd in of uit konden, liggen vanaf morgen definitief achter me.

Ik vind het zó fijn dat dit gelazer bijna is afgelopen! Nog even met de krukken het nieuwe jaar in, daar ontkom ik niet aan, maar daarna ga ik me toch een portie los jonge! Verrukkelijk, verrukkelijk, ik heb er superveel zin in. Ik kan alleen maar denken aan woorden als Overvloed en in termen als Gouden Bergen.

Een vriendin appte vanochtend dat ze mee doet. Met een te veel aan vroegtijdige overlijdens in de familie begrijp ik dat best. Zij mag mee. En de vriendin die met haar voet kwakkelt en na een jaar eindelijk een arts tegenkwam die zei: 'Wij gaan onmiddellijk die ontsteking weg-opereren' en die hoop kreeg, en die nu toch net even iets langer in het ziekenhuis ligt omdat ze a. het resultaat van de kweek maar niet voor elkaar krijgen (volgens mij heeft dat lab één taak, toch?) en b. ze een nieuwe infectie heeft gekregen in de operatiekamer (hoe krijgen ze het voor elkaar om die OK niet steriel te laten zijn?).

Anderen die menen recht te hebben op lidmaatschap van deze uitzonderlijke Zeven Vette Jaren Club kunnen zich melden via nonderstaand telefoonnummer.

Gratis geduld

 Even klaar met de sympathieke metaforen hoor. Eergisteren lag ik bij de fysio op de bank, ik had mijzelf getrakteerd op het overslaan van de huisarts, en terwijl ze mijn been controleerde en masseerde sloeg een golf van verdriet door me heen. Ik was zó goed bezig geweest dacht ik, maar vijf minuten in de fysiopraktijk brachten me weer helemaal terug naar af. Zij noemt het De Realiteit.

Ik had een krukkenbeleid en een trapuitdaging, en ik was royaal met schouderklopjes omdat het best te doen was. Ja ik had wel pijn, maar stukken minder dan zes weken geleden, dus ik was op de goede weg! Het krukkenbeleid hield in dat ik van zwaaien tussen twee krukken, zes weken geleden, ging naar de situatie dat ik thuis zonder kruk liep en buitenshuis slechts met 1. Bij de trap-oefening sloot ik mijn voet niet meer aan, maar probeerde met een been dat maar 90º buigt, een voet per tree te plaatsen. Afdalend werkt dat niet, maar vooruitgang zet ik met babystapjes, zei ik dan maar.

Voet en enkelbanden en kniebanden, was de inschatting van de HA. De fysio gooit daar een goed geraakte pees en waarschijnlijk ook scheenbeen bovenop, en laat me zien dat mijn linkerknie nog steeds dikker is dan die andere. Dat brengt een mens toch wel even terug bij zichzelf. Ja als ik voetbalblessures heb leg ik net als een voetballer alle vervelende zaken het liefst buiten mijzelf.

Ik vind dat het nu wel beter had moeten zijn. Ik heb zes weken rustig aan gedaan en gedacht dat mijn opbouw goed was, en nu zegt het bezoek aan de fysio mij dat het niet voldoende was. Ik moet binnenshuis weer met een kruk lopen en buitenshuis zelfs met twee krukken. Ik mag hele kleine oefeningen doen, onder het motto wel voelen-maar geen pijn. Geduld zou het toverwoord moeten zijn. Een oefening die ik al twee jaar onder de knie (geen opzet) probeer te krijgen. 

Zo, klaar met geklaag. Eens kijken of er nog leuke metaforen zijn om mee te spelen.

Ongenode gasten

Hoe ga jij nou om met de pijn, vroeg ik de vriendin die (vreselijk verhaal dit, houd je vast) alle botten in een van haar vergroeide voeten heeft laten breken in de verwachting dat alle botjes en pezen, strak vastgezet en goed begeleid, een nieuwe gezonde plek zouden vinden en die hierin teleurgesteld is omdat er niet serieus naar haar klachten over pijn en bloed werd geluisterd en die nu misschien nooit meer uit die, als tijdelijk bedoelde, rolstoel zal komen.

Hoe gaan we om met pijn. Zij eerst.

Haar pijn is een Ongenode Gast, appte ze. Ik moest even graven, maar herinnerde me toen dat in een therapievorm de Ongenode Gast wordt gebruikt, vraag me niet welke. Het kan Schema-therapie zijn, maar net zo goed ACT (Acceptance & Commitment Therapy). Zij heeft als psychologe dit soort verwijzingen parater dan ik en omdat ze nog steeds denkt dat ik slim ben gooit ze het als een knipoog in het gesprek.

Ik vroeg of ze een persona had gemaakt van de Ongenode Gast, en onmiddellijk kwam terug: de Muppetmannen Statler en Waldorf. Twee maar liefst, dat geloof ik best met die ballast van haar.

Ze zette me met die term Ongenode Gast wel op het verkeerde been. Ik houd namelijk van fysieke ongenode gasten, die aanbellen voor de gezelligheid en die altijd vragen of het wel uitkomt (hallo E en N, hallo M en A) en die het geen probleem vinden als ik nee zeg, volgende keer beter, gewoon blijven proberen. Vorige week kwam een ongenode gast net tien minuten vóór een genode gast aan de deur, en dat was reuze gezellig. Ik begon pas na een half uur te raaskallen.

Toen ik. En voor ik er over na had gedacht noemde ik de drieling Ietje, Fietje en Pietje die met hun cocktailshakers in mijn hoofd tegen mijn besturingssysteem aan rammen waardoor ik na een half uur uit mijn nek ga lullen, woorden verhaspel en niet uit mijn zinnen kom. Deze drieling gaat niet meer weg, dat weet ik en dat is nu eenmaal zo. Ik hoop wel dat ze op den duur iets minder nadrukkelijk aanwezig zullen zijn.

Daarnaast hebben we (ik en de drieling) nu al een week of zes een oude man met een wandelstok in onze Airbnb wonen. Hij is erg op zichzelf, bemoeit zich nergens mee, en hoewel ongenodigd heb ik wel een plekje voor hem gemaakt. Hij laat me de drieling wel eens vergeten, en dan weet ik niet meer wie me vandaag weer zo heeft afgemat.

Ik ga niet zeggen dat we ons wel 'vermaken', want dat is te blij uitgedrukt. Ik verveel me in ieder geval zelden: ik laat de drieling begaan met het gerammel tegen mijn besturingssysteem, lees de oude man wat boeken voor, en zij op hun beurt doen niet vervelend over een verhaspeld woord of drie. Nee, 'knus' is het woord ook niet.

Tijd

 Depressief zou ik mijzelf niet willen noemen, en 'somber' is het woord ook niet. Traag, komt in de buurt. Lijkt er niet op? Het heeft wel hetzelfde effect.
Ik geniet ervan dat ik nu de AH weer mag laten voorrijden met de boodschappen, dat Cor daar lekker eten van maakt, en dat ik een paar keer per week naar de brasserie om de hoek mag hobbelen waar ik met mensen afspreek om er even uit te zijn, en dat ik zó weinig kan dat ik mooi veel lees en podcasts luister en oude series kijk. Tussendoor voel ik mij erg terneergeslagen, het best passende woord in deze situatie.

Yogagenoten met postcovid

 'Wie gaat er maandags mee, een half uurtje zwemmen in de Papiermolen?' vroeg ik in de lente aan mijn yogagenoten die allemaal postcovid hebben. 

Eentje gaf een gil, eentje sloeg de handen voor de ogen, eentje kwam me aarzelend tegemoet, om me niet direct af te wijzen. Had ik iets verkeerds gezegd? 
'Het is maar een half uurtje,' zei ik nog, maar ik bleek volledig op het verkeerde spoor te zitten.
Iemand legde het me uit: thuis aankleden, spullen pakken, zorgen dat je bij het zwembad komt, omkleden, zwemmen, en wéér afdrogen en aankleden. En dan ben je er nog niet, want dan moet je ook nog naar huis en ben je de rest van de dag volledig kwijt.

Het uurtje yoga is voor de meesten al de opsporing van een paar dagen aan energie, zwaarder gemaakt door het halfuurtje ontspannen theedrinken na afloop.

Het artikel dat vandaag in de Volkskrant staat over het leven van postcovidpatiënten is hartverscheurend, er is niet tot nauwelijks medische kennis of ondersteuning, laat staan behandeling. De overheid neemt ze niet serieus en laat ze links liggen. Sterker: mijn yogagenoten moeten ook nog eens bijna een jaar op hun WIA keuring wachten, en eentje heeft zelfs te horen gekregen dat ze best nog wel tenten kan naaien in 50,5% van de tijd die ze niet afgekeurd is.

'Als dit het is dan hoeft het van mij niet meer,' zei iemand uit de groep een tijd geleden. Ze is niet de enige, in het artikel staat dat er zeker tien mensen het afgelopen jaar euthanasie hebben gekregen.

Zondag is er een protest op het Malieveld: https://www.watkanikdoen.nl/actie/het-pais-protest-niethersteld.  Via de link kun je online meedoen.