Onder Medici

Het is half 8 en ik sta op scherp want ik moet niet wéér vergeten de medische wereld te bellen om afspraken te maken en af te zeggen.

Afzeggen hoort maximaal 24 uur voor de bestaande afspraak, heb ik dertig jaar geleden geleerd. Dat moest van verzekeringsmaatschappijen. De mijne is duur genoeg om iets door de vingers te zien en verdorie, nu ga ik dus nadenken over de logistieke communicatieve uitwisselingen tussen behandelaar, in dit geval de uit Afghanistan gevluchte Mondhygieniste, en de verzekeraar, in dit geval een grote organisatie met tentakels en wetten en ijzeren vuisten.

Mijn mondhygieniste is in Kabul afgestudeerd als civiel ingenieur.

Ik zou haar met alle liefde alle bruggen in mijn mond laten behandelen als ik die had, maar dat zeg ik nooit hardop want ik weet niet waar goedkope grapjes toe leiden voor een persoon die achterover geleund in een tandartsstoel al genoeg bloed ziet rondvliegen.

We praten nu over Delhi in India waar ik nèt andere wijken heb bezocht dan zij, op haar eerste halte naar veiligheid.

Ik wil de afspraak verplaatsen omdat ik later op de dag een MRI krijg en genoeg andere zaken te doen heb op mijn vrije dag.

Over mijn neuroloog weet ik nog niets.

Toen ik er laatst was wierp hij een blik op mijn bolle boomgaardbuik.

Ik fronste naar hem.

Ik fronste ook naar mij omdat ik alweer op het punt stond om mijn vleesbomen-fruitbomen-boomgaard-grapje te maken en ik juist van plan was om eens niet persoonlijk te worden met de medici onder ons.

Bovendien gaat dat zo'n hersenman niets aan.

En hij hóeft zich mij ook helemaal niet te herinneren. We vergeten al veel te weinig.

Opnameplanning

Het begon met een griepje, pijnlijke longen en een huisarts die daar niets kon vinden maar wel uitriep "O nee, wat een grote baarmoeder!" en mij voor een echo naar de gynaecoloog stuurde die zei "We gaan niet zomaar snijden hoor," maar na het onderzoek zichzelf corrigeerde met "Ja dat wordt absoluut snijden" en al een afspraak met de Snijdende Gynaecoloog wilde maken waarop ik zei "Hoho, laat mij even wennen aan dat idee en dit thuis en op het werk rustig bespreken". Dus na de eerste aanmeldingen van hulptroepen, een fles wijn met een ervaringsdeskundige, het regelen van een bed in de kamer, een klapstoel in de douche, mogelijke vervanging op mijn werk en andere aangename productiezaken, maakte ik een afspraak met de Snijdende Gynaecoloog die het gesprek begon met "Zo, dus u heeft besloten geopereerd te willen worden," waarop ik vroeg "U bedoelt dat ik hierin een keuze heb?" en de rest van dat gesprek in volslagen verwarring maar half heb geluisterd waardoor pas op weg naar de Opnameplanning de eerste zaadjes waren gepland om die zes weken vrij maar niet door te laten gaan, en ik die hele Opnameplanning alvast links heb laten liggen.

Na wel-doen en niet-doen en wel-doen etc met man, zus en mijn eigen hoofd, belde ik twee dagen later de afdeling met mijn vragen want het is toch te zot voor woorden dat mijn baarmoeder er uit moet omdat die groot is en al mijn vragen daaromtrent beantwoord worden met feiten over vleesbomen die mij werkelijk geen moer interesseren, waar mij werd beloofd dat de Snijdende Gynaecoloog mij die middag terug zou bellen, wat ze deed, zodat ik haar mijn vragen kon voorleggen want wat is in godesnaam de medische noodzaak als ik er zelf geen enkele last van heb en er niet aan dood zal gaan, en die vragen beantwoordde ze heel rustig en vriendelijk en superafstandelijk en toen ze zei "Er zijn vrouwen met een vergrote baarmoeder en grote vleesbomen die nergens last van hebben en zeggen Laat maar lekker zitten", zei ik meteen "En tot die categorie behoor ik ook", waarna ze me van de lijst haalde en me niet eens terug wil zien voor controle.

Ik baal alleen vreselijk dat ik mijzelf zo zes weken vakantie door de neus heb geboord.