Hakken

 Dus toen ik op 1 april triomfantelijk afscheid had genomen van de fysiotherapeut en van de psycholoog voelde ik me supersterk. Ik fietste dat het een lieve lust had, naar het noorden van de stad en terug, of twee keer op een dag naar het centrum, want waarom niet? Ik ben weer mobiel.

Kortom, de pijn kwam keihard terug en ik belde de fysio vorige week voor een afspraak. Ze zei drie belangrijke dingen: 

1. Opbouwen met geduld is een schone zaak. Er zit ook langer dan een week tussen het besluit om een marathon te lopen en de marathon zelf;
2. Je moet niet vergeten dat je been wel erg aan gort was, sorry dat dit zo cru klinkt;
3. Realiseer je alsjeblieft dat je waarschijnlijk niet alles meer zult kunnen wat je daarvoor kunt. (Ik vul maar in: een dag wandelen, hardlopen, op hakken lopen)

Ik ben het natuurlijk niet eens met punt 3 en ik zal punt 1 inzetten om punt 2 naar de vergetelheid te bonjouren. Niet meer op hakken lopen betekent dat ik vrijwel al mijn schoenen weg kan doen. Mooi niet. Dus nu neem ik soms de bus en soms de fiets en beweeg ik soms een dag nauwelijks. En soms ga ik een stukje wandelen, hopelijk kan dat steeds iets langer. En soms zit ik gewoon even gezellig bij de pakken neer omdat ik er treurig van word dat mijn been en mijn hoofd zo samenspannen tegen mijn oude ik.

In Tijden van Schildpad

 Het kreeg een naam, een paar stukjes geleden, maar het zit me niet lekker dat ik de schildpad heb gepikt uit alle mogelijke langzame verschijningen. Ik heb helemaal niks met dat dier. Tenzij het een orthosympathische schildpad is. Dan klopt het. Er is geen beweging in te krijgen omdat het niet eens kan kiezen uit vechten vluchten bevriezen of aan de slag.

Sympathisch voelt alsof ik al vechtend in de vluchtstand sta, en vol actie toch alleen maar stokstijf toekijk. Dat laatst is raar, ik weet het. Alles wat ik doe voelt alsof ik steeds met alle kracht uit een bevroren toestand breek, met scherven van ijs die in het rond springen. Pats, pats. Of knap.

Ik ben weer mobiel en ineens loert mijn sympathisch zenuwstelsel weer voortdurend op de voorgrond. Stress. Ik moet weer, er is geen gedwongen rust meer.

De dingen die ik zogenaamd 'moet' zijn allemaal leuk. En toch en toch. Ik heb er vanochtend een hele tijd over na zitten denken. Waar ik op uit kwam is dat ik vijf maanden lang kon vergeten dat mijn hoofd niet meer kan wat het kon, omdat al mijn aandacht ging naar dat been dat helemaal niets kon. Het leverde me op dat ik niet meer de onrust van de NAH voelde, niet meer het inwendige trillen, dat ik op geen enkele manier dacht aan Werk, en dat ik niet meer voortdurend 'aan' stond. Dat gehaast was ik helemaal kwijt. En nu is er geen fysieke reden meer om het rustig aan te doen en moet ik weer opnieuw oefenen in rust, training, rust, rust.

Dat sympathische betekent voor mij: heel veel handelingen achter elkaar willen doen en in mijn hoofd de draad al kwijt zijn geraakt van die handelingen, en toch doorgaan want de beweging is nu eenmaal ingezet en als ik stop bewegen dan stort ik waarschijnlijk in, en ik kijk wel van een afstandje toe hoe ik dat doe want als ik in mij ga zitten dan voel ik die stress en dat moest maar niet want ik weet niet hoe ik die moet aanpakken.
Er zit helemaal niks sympathieks in dat sympathisch zenuwstelsel.

Die vermaledijde trap

 Soms lees ik hier wat terug, meestal om te controleren of ik iemand niet al te hard heb genoemd, en ik bleef laatst haken bij 30 oktober, toen ik me afvroeg hoe ik de rust zou kunnen behouden als ik vanaf 3 november zonder vangnet zit van arbodienst en behandelaars die me hielpen met die bewustwording over de noodzaak van rust. Het leek me niet zo heel erg om ze te verliezen, omdat die hele club ook als ballast voelde. Zij waren gericht op Werk, op Het Werkend Leven. Kan ik Werken, zo ja: wat kan ik dan nog, wat dan, hoe dan, waar dan. Zo nee: voor hoeveel procent kan ik dat niet?

Ik verheugde me op een herstelperiode met Echte Rust, zonder te hoeven denken aan het hijgende Werk, wat zeker tot september 2026 duurt vanwege die achterstanden bij het UWV. Eerder zal ik niet gekeurd worden.

Enfin. Ik verheugde me, en ik vreesde tegelijk een beetje dat ik te snel te veel hooi op mijn schouders zou nemen. Dus ik nam me voor om het te zien als een nieuw probeersel. Rust, opbouw, rust, opbouw, vind de balans. Interessant. Vijf dagen later viel ik van de trap, één dag nadat ik bij het UWV was ondergebracht.

Was dit een bericht van de kosmos die vrolijk naar me zwaaide en riep: 'Ik heb je gehoord hoor! Is helemaal prima, denk je dat je aan een half jaar voldoende hebt?'. Of was dit stom toeval, wat uiteraard kan, maar absoluut niet sexy is. Of, en dit vond ik wat pijnlijk: heb ik het met opzet gedaan, niet helemaal bewust natuurlijk want het was nogal pijnlijk, maar toch?

Discuss, zei ik op een avond toen ik dit met iemand wilde overpeinzen. Maar zij zei: 'Je was moe, want je hebt NAH, en dus keek je niet uit'. En toen vertelde ze verder over haar dag. En ik moet dat soort dingen ook niet met iedereen willen bespreken. Zeker niet de pijnlijkste ideeën.

Ze fietst weer

 Het gaat best, dat fietsen. Ik schuif met mijn kont over het rokzadel, gelukkig een rokzadel, omdat mijn knie de draai nog niet helemaal toestaat, en ik wissel fietsen af met lopen waarbij de fiets mijn kruk is. Vanochtend roetsjte ik de helling van de Van Iddekingestraat af en kwam er bij de rotonde achter dat mijn elektrische fiets toch lelijker hapert dan ik vreesde. Dus ik trapte het laatste stuk zwaar en hoewel het pijn deed kwam ik best vooruit. 

Nu zit ik op mijn bureau met het been omhoog want ik heb natuurlijk wel pijn, maar ik kom heus wel weer thuis, daar ben ik niet bang voor. En als het niet slim was om te doen dan merk ik dat vanavond vanzelf en dan doe ik het morgen weer een beetje rustig aan. Ik moet nu bedenken hoe ik de mensen die onze schoonmaakspullen 'lenen' zonder terug te brengen vertel dat dit best jammer is. Klinkt 'Of leg er geld voor neer, dat hebben wij ook gedaan' erg passief-agressief?

Iemand die ik ken is gestorven

 Vanochtend schoot me, tijdens een wandeling over het Kuierpaodje bij Elspeet, te binnen waarom ik zo graag met iemand van gedachten wilde wisselen over de voormalig directeur en haar zelfgekozen einde. Ik zie het als een eerbetoon waarin ze nog een keer besproken en vastgehouden wordt. Natuurlijk is daar de uitvaart voor, maar dat is georganiseerd en ik gun het haar dat we haar optillen en belichten omdat we dat willen, niet omdat we een gelegenheid krijgen waarna ze in haar rieten mand in de grond komt te liggen. Verder moet ik echt even hardop, tegen iemand die haar ook gekend heeft, uitspreken dat ze er niet meer is.

Zeventien weken is vier maanden

Het gaat wel aardig, maar niet zo goed als ik had gehoopt. Ik vergis me ook af en toe in de dingen die ik kan, alsof ik vooruitloop op de tijd dat ik weer kan springen en rennen of op zijn minst zonder kruk naar buiten kan. Ik draai wel eens de deur achter me in het slot, wil de straat inlopen en realiseer me dan dat ik de kruk in de gang heb laten staan. Kost tijd, is niet erg in deze Tijden van Schildpad, en gelukkig gaat het verbijten en wegstoppen en diep zuchten me steeds beter af.

Het komt wel, het duurt alleen wat langer dan mijn hoofd had bedacht. Nu is datzelfde hoofd natuurlijk niet echt meer betrouwbaar, ik denk alleen al aan de manier waarop ik met mijn nicht een afspraak bij mijn ouders probeerde te maken, hoe vaak ik tegen haar moest zeggen: Nee sorry ik heb me in de dagen vergist, Nee sorry ik ben er pas 's middags, waar ik voorheen heel duidelijk kon communiceren. Ik parkeer het wel zodra het blijkbaar zelfsturend hoofd van mij een plekje kan vinden.

Zeventien weken is vier maanden. Ik tel de weken niet meer, deze moest ik opzoeken. Dat lijkt me vooruitgang, ik weet alleen nog niet in welke richting, maar voorlopig koop ik nog even geen nieuwe pumps met hoge hakken.

Iemand die ik ken gaat sterven

 Iemand die ik ken gaat sterven en ik kan het met niemand delen. Vorig jaar stierf Luuk, twee jaar geleden stierf Paul, drie jaar geleden stierf Bert, en laatst is Wil S. overleden. Er waren altijd wel mensen in de buurt met wie ik dingen kon bepraten. Hoe was jullie contact? Waar kenden jullie elkaar van? Weet je nog dat? Wist je van de ziekte, van wat er is gebeurd?

Deze vrouw heeft kanker, en eindigt, na even schoon te zijn geweest, met negen metastasen in haar hoofd. Ze neemt van iedereen afscheid middels klein blogjes en een interview, en kan nog wat mailen. Maar het einde nadert en zij vindt dat helemaal oké. 

Ik werkte drie jaar voor haar. Ze had een onmogelijke taak en ik weet ook niet of zij de juiste persoon was die het moest uitvoeren, maar de manier waarop ze aan alle kanten werd tegengezeten en soms ronduit niet serieus werd genomen heeft me altijd gestoord. Maar ik zal toch niet de enige oud-collega uit die periode zijn die een uitnodiging heeft ontvangen om haar blogjes te volgen?

Ze zei eens dat je als directeur geen vrienden hebt in je bedrijf, niemand om mee te kletsen, om dingen samen te doen. En er is eigenlijk niemand die tegen je zegt dat je het goed doet, of die überhaupt met je bespreekt hoe je het doet, behalve je bestuur, en dat zijn veelal geen professionals, en al helemaal geen mensen die jou meemaken in je dagelijkse werkomgeving. Dus wat zijn eventuele complimenten en opmerkingen dan waard? Bovendien weten zij alleen wat jij ze vertelt.

Hoewel dat heel duidelijk een ervaring is die bij háár en haar managementstijl hoorde heb ik het meegenomen naar daaropvolgende werkomgevingen. Ik zag hoe veel van mijn opdrachtgevers en leidinggevenden wel degelijk iemand hadden om mee te kletsen, eerlijk mee te zijn en dingen samen mee te doen. Maar ik zag ook dat complimenten en positieve oordelen niet altijd bij de personen zelf terecht komen, en dat mag wel, vind ik. Nu stellen sommige opdrachtgevers een afstand erg op prijs, maar het voordeel van mijn werk als freelancer was dat ik ook prima kon dienen als praatpaal, want ik ben toch weer weg voor je het weet. Ik vind het naar als iemand keihard werkt en zich eenzaam en ongezien voelt in dat werk.

Ik ken niemand meer van onze gezamenlijke werkplek, ik kan niet met een oud-collega bespreken of er nog contact was, of ze wisten van de ziekte en wat er is gebeurd, en al helemaal niet van Weet je nog dat?

Zij was een vreemde eend in de bijt en ik zat daar ook bepaald niet op mijn plek. Het was daar een en al achterdocht en oordelen en toch zei ze in een van haar interviewtjes op haar blog dat ze blij was met hoe ze deze klus had geklaard. Daarna, na haar zestigste, heeft ze nog een mooie carrière-switch gemaakt van de cultuur naar de zorg. Dat zouden meer mensen moeten doen.

Grote Gedachten in drieën

1. Ik overwin ALLES

2. Huishouden is een bootcamp dus ik heb een fukking stoere bootcamp-blessure

3. Als ik hiermee klaar ben word ik spion

Ik heb hier verder niets aan toe te voegen.

Paarden bij de bushalte

 Bij de boekhandel lag mijn verrassings-maandboek klaar, dus ik nam de bus naar het centrum. Niet die ik wilde, die reed niet want was kapot zei de tikker onderaan het roosterbord bij de bushalte. Ik besloot mijn been en mijn conditie eens te testen en naar twee bushaltes verderop te lopen, die gelegen is bij het heerlijk nieuwe Zuiderpark. Het roosterbord zei dat ik daar 18 minuten de tijd voor had, mijn kruk en ik zetten er lekker de pas in. 

Bij de eerste bushalte die ik passeerde stond een fitte zeventiger met een geinige muts. Ik stopte voor haar en vertelde dat de eerstvolgende bus niet reed, en dat de volgende 18 minuten later kwam. Aha, zei de mevrouw, en haakte bij mijn pas aan toen ik verder liep. De bushalte waar zij wachtte stond bij de Mesdag kliniek. Ik wilde daar niet meteen conclusies aan verbinden, maar het had wel wat, zo op een vrijdagochtend te spreken met iemand die bij een inrichting op bezoek was geweest.

U loopt wel snel, zei ze, maar ze hijgde niet dus ik liep niets langzamer. Bent u een draak?
Wat een leuke vraag! Nee, ik ben een Vuurpaard, zei ik. Maar helaas kwamen we niet verder want ze ging me womansplainen dat de draak uit de Chinese astrologie komt en hoe die werkt. Ik herhaalde maar dat ik in diezelfde Chinese astrologie een Vuurpaard ben. Ach, maar dat was leuk, want haar vader was ook een paard. Ook heel snel, en altijd optimistisch, een fantastische man.

Ik stopte die snel in mijn zak. Ik ben ook gewoon een snelle, altijd optimistische en fantastische man. Daar doe ik niet moeilijk over en dat hoeft niemand me te explainen.

Fysio in drieën

 Wat ze elke week zegt:

1. Ga maar liggen. Nee, liggen. LIGGEN
2. Je knie ziet er toch weer een stukje minder dik uit dan vorige week (Wacht! Hoe dik moet het 14 weken geleden dan wel niet zijn geweest?)
3. Hou eens op met de weken te tellen. Daar gaat je been echt niet sneller van genezen.

Energie in drieën

 Ben erg benieuwd hoe lang ik het volhoud om de drietallen te verzamelen. Vanochtend moest ik denken aan de fijne gesprekken die ik gisteren had, en ook aan hoe ik mijzelf wil oppeppen. Eigenlijk helemaal niet zo moeilijk om drie bronnen van energie op te sommen.

1.     Vroeg opstaan
2.     Buiten zijn, en wandelen of kamperen
3.     Met mensen kletsen. Ik ben soms net een stoomtrein: ik kom moeilijk op gang, maar als ik eenmaal praat kan ik niet ophouden. Dan ga ik aan in de overdrive en slurp ik de energie van de gesprekken op, tot het moment dat ik heel mat word. Tegenwoordig weet ik dat dat het stopsein is en als ik energie wil overhouden moet ik wegwezen of mensen de deur uit bonjouren. 

Opeisen in drieën

 Ik luisterde naar een podcast die Reclaiming heet, en waarin Monica Lewinsky aan haar gasten vraagt wat zij terug zouden willen pakken, wat ze opnieuw willen opeisen. Daar denk ik dan zelf ook over na, en omdat ik alles in drieën wil doen denk ik er iets langer over na.

1. Mijn eigen idee van werken. Moet het werken (als werkwoord) zinvol zijn, bijvoorbeeld, zoals iemand laatst jankte dat ze niet meer nuttig kon zijn na een hersenschudding. Dat je je zinvol wil voelen, meedoet met de ochtendspits, kletst bij het koffieapparaat en een werkend toegangspasje hebt. Dat is niet wat ik onder 'zinvol werken' versta. Het werk zelf moet inhoudelijk zinvol zijn, dat wel. Persoonlijk ben ik al zinvol genoeg want ik besta, ik heb vrienden, een sociaal leven en interesses, ik zie de wereld en ik voel me thuis. Werk is iets anders. Ik wil weer opeisen dat ik mijzelf als freelancer ergens in kan gooien. Dat is mijn doel op zijn vaagst, en dat ga ik nog wel uitwerken.

2. Mijn fysiek bewustzijn. Ik kan de wereld wel opmerken, maar ik ben er slecht in om mijn lichaam o ste merken. Hoe vaak artsen en aanverwanten niet hebben gevraagd of iets dik of blauwe werd als ik iets deed, steeds moet ik antwoorden dat ik het niet weet. Ik merk het niet op. Als de fysio zegt dat mijn knie een stuk minder dik lijkt dan de week ervoor knik ik maar wat. Dus ik wil dat lichaam bewuster terugpakken. Meer yoga, meer wandelen, meer krachttraining, en meer verzorgend zijn.

3. Rust voelen. Niet in de stress schieten als ik iets met de computerhardware of iets online moet doen. Vóór de hersenschuddingen vond ik het kicken om dingen uit te pluizen, nu is het alleen al eng om de gast-parkeerkaart te activeren of een nieuw recept uit te proberen. Door de rust die ik moest nemen met Het Been daalde wel de stress in mijn lijf die veroorzaakt werd door de hersenschuddingen. Bijkomend voordeel. Het inwendig trillen nam af, en de piep in mijn oren begint volgens mij later. Maar dat leer ik wel herkennen als ik punt 2 beter onder de knie heb.

Twee auto's in drieën

 Nu schrijf ik op wat er gisteren gebeurde, ik beperk me tot de feiten. Ik lag wel, en dat meld ik maar alvast, 's avonds om half 9 in bed.

We stappen 's ochtends in de auto om via de HD (was brengen) en de Milieustraat (printers wegbrengen) naar Heerhugowaard te rijden om onze nieuwe auto op te halen en de huidige auto achter te laten. De blauwe krijgen we de keuring niet door (februari), en de garage in HHW wilde ons er nog geld voor geven ook, voordat ze hem doorsluizen naar de sloop.

Bij de HD doe ik mijn ding, Cor giet nog wat olie in de auto, en we draaien de weg op waar de auto begint te bokken en te bonken. Motor af, alarmlichten aan, en na een minuut rust proberen we het nog eens. Zelfde liedje met bokken en bonken, horten en storen, stilstaan, wachten. 

We besluiten al bokkend en stoppend naar huis te rijden en het na een half uur nog eens te proberen. In onze straat aangekomen zien we dat de voordeur op een kier staat. Niet goed afgesloten, raar maar kan gebeuren. Ik geef de auto nog een klopje als dank, als die niet was gaan bokken waren we niet teruggereden en enfin, Heerhugowaard is een eind weg.

Na een half uur proberen we de motor nog eens. Er komt rook en stank uit de auto. Cor vraagt een vriend hem naar HHW te rijden en belt de garage dat de blauwe in Groningen achterblijft. Hee! zegt de garage, dat is raar! Een chauffeur rijdt nu al met de zilveren auto naar jullie toe. Apart, was niet de afspraak, maar het komt nu wel goed uit.

Een twist, een turn, je probeert iets te regelen en het wordt je uit handen genomen. We gaan mee met de flow, bieden de chauffeur een boterham aan, brengen hem naar het station en maken een ritje. We verkennen de auto die in feite de zilveren automaat-versie is van de blauwe handgeschakelde die maandag wordt opgehaald door iets of iemand die hem doorsluist naar de sloop. We zetten de parkeervergunning om en controleren de verzekering nog eens. Ik maak van een hele kip Coq au vin dat ik ergens noteer als Cor au vin wat ik hem wel gun op een dag dat auto's een eigen leven leiden.

Er blijken dus drie redenen te zijn om niet in Heerhugowaard de nieuwe auto op te halen:
1. De voordeur stond open
2. De nieuwe was al naar ons onderweg
3. De oude wilde dichtbij huis sterven want nu ben ik wel klaar met de feiten.

Slecht humeur in drieën

 Soms sta ik erbij en kijk ik ernaar en dan verwonder ik mij. Hoe kan het toch dat mijn stralende zelf zomaar ineens plaats kan maken voor een negatief chagrijn? of beter gezegd: waar kan ik zó slecht tegen dat het een negatief effect heeft op mijn humeur?

1.     Fysiek ongemak: pijntjes en vermoeidheid

2.     Medelijden. Wie dat toch uitgevonden heeft?
    a.     Je bestempelt de ander als een sneu geval
    b.     Je ziet alleen nog de kwaal en niet meer de mens
    c.     Je snoert iemand de mond in kwetsbaarheid

3.     Apparaten met een eigen wil, of dat nu de ouderwetse stofzuigers zijn die overal achter blijven haken of mouwen die in een sopje hangen, ik kan er niet over uit dat ze niet gewoon doen wat ik van ze vraag

Het is natuurlijk ook te zien als: wat mijn lichaam niet doet wat ik wil, hoe andere mensen niet doen wat ik wil, en hoe dingen niet doen wat ik wil. Het is maar goed dat ik mijn abonnement bij de psycholog onlangs heb verlengd.

Drie directeuren

Directeuren in drieën, dat is een rare, maar gezien de berichten gisteren ook een onontkoombare. Eerst kwam ik maar tot 2, tot ik me een droom herinnerde die er ook in mag van mij. Beter, want anders had ik mijzelf hier als directeur in moeten zetten met als reden dat ik vorige week mijn bedrijf bij de KvK heb uitgeschreven. Hoefde gelukkig niet.

De directeuren zijn oud-opdrachtgevers, oud-werkgevers, en twee zijn met pensioen, maar alledrie komen ze met nare nieuwsberichten.

1. De directeur die goed kon grommen, boeken schrijven en in Italië vertoeven, mailde me dit weekend in een droom dat hij slecht nieuws had, maar dat 'het scheurtje er toch al een tijdje zat,' dus verrassend was het niet.
2. De directeur waar ik gisteren een lunchafspraak mee had moest onderweg naar Groningen omkeren omdat ze nare berichten kreeg over haar schoonvader in het ziekenhuis.
3. De directeur die in de laatste jaren van haar werkend leven verzorgende werd in een verpleeghuis stuurde een link naar haar blog waar ik ja op had gezegd in de verwachting over de knusse belevenissen van een pensionado te lezen. Dat blog had ze echter opgezet om te vertellen over de laatste maanden die ze nog te leven heeft.

Buik in drieën

Gisteren kwam iemand die ik een jaar of 5 niet had gezien op de thee. Voor de gelegenheid had ik een stoofperentaartje gekocht bij de bakker, en hoewel ze eigenlijk geen suiker meer at wilde ze toch wel een klein stukje. Afgelopen vrijdag zette ik een vriendin een schoteltje met koekjes, macarons en chocolade voor. Tast toe, zei ik. Muizenhapjes nam ze, en vooruit, van alles eentje.

Vrouwen en lekkers. Ik doe het zelf niet meer, dat letten op de calorieën. Mijn buik is toch al dikker dan zou moeten en het is niet eens mijn schuld, grijns ik.

 Waarom ik een dikke(re) buik heb:

1. Ik beweeg weinig nu ik (AL 12 WEKEN) met krukken loop
2. Ik blijk een groot talent te hebben voor stress-eten en snacken en snoepen, met dank aan het stresshormoon cortisol
3. Er zitten 1½ kilo aan vleesbomen verstopt achter de eerste buikbeschermlaag, die was ik een paar jaar vergeten en het doet me eigenlijk wel deugd dat ik 1½ kilo minder schuld heb dan de weegschaal zegt.

Drugs in drieën

 Ik merk dat ik de laatste tijd steeds staartjes van drie maak. Een vreemde behoefte. Ik zal ze eens noteren op Mevrouw, misschien dat ik er dan een lijn in ga zien. Ik hoop niet dat ze allemaal zo betweterig zijn als dit eerste staartje, en dat er meer overpeinzingen bij zitten. Aan de andere kant: waarom zou je een staartje van drie maken als het niet antwoorden zijn op een zelf-gestelde vraag. Het zijn geen staartjes, het zijn staatjes, dat weet ik ook wel. Ik vind staartjes leuker klinken.

Waarom ik geen drugs doe

1. Ik mis het niet dus waarom beginnen?
2. Ik weet niet wat het met me doet en daar zit ik niet op te wachten
3. Het schijnt verslavend te zijn, en ik heb wel wat beters te doen met mijn tijd en geld

Instagram

 Heel af en toe mis ik Instagram wel, maar gelukkig meestal niet.

Apotheek

 Gisteren liep ik naar de apotheek-automaat, met één kruk. De weg was best begaanbaar, en waar ik gladheid vreesde liep ik langzaam of op straat, verkeer was nauwelijks te bekennen.

De drie doosjes medicijnen waren groter dan ik had bedacht, ik had er eigenlijk helemaal niet om gedacht, en ik realiseerde me bij de automaat dat ik niet eens zin had om ze in de hand te houden. Zeker niet als ik mijn aandacht bij het geglibber moest houden. Er liep een lange man langs en ik vroeg hem of hij het pakje in mijn capuchon wilde leggen. Hij vond het grappig, 'Echt?', maar toen ik me met mijn rug naar hem toedraaide, deed hij wat ik vroeg. Thuis haalde Cor het er weer uit, en zo kreeg ik drie mensen aan het lachen.

Supergoed begin

 Ik worstel me met twee krukken de bus in, moet de moddervoet van een halvegare eikel van de stoel kijken, ik zeg 'Niet zo netjes he?' en luister lekker niet naar het gebromde antwoord.

Bij de mondhygienist blijk ik niet in de agenda te staan. Hoezo niet? Ze hadden me een keer gebeld met een voorstel om eerder te komen dan 2 januari, dat ik afwees want ik ben nog niet erg mobiel, maar op de een of andere manier hebben ze dat blijkbaar niet gehoord en mijn naam op 24 december genoteerd. Niet geluisterd?

Thuis ram ik een boze mail naar hunnie. Ik zeg ook echt dat ik 'boos' ben. En als ik dan toch bezig ben knal ik er ook een boze mail uit naar Zonnet die mijn email-provider heeft overgenomen, mij ineens 80+ per jaar laat betalen per account waar ik eerder 18,- betaalde, en die voorbijgaat aan mijn verzoek om me te helpen met het herstellen van mijn post-emailadres. Niet gehoord, zeker. En als ik dan toch bezig ben krijgt ook meteen de Museumkaart ervan langs. Hoezo kon ik me aanmelden voor een automatisch verlenging van mijn kaart en hoezo is dat niet doorgevoerd waardoor mijn kaart nu niet meer geldig is, en hoezo staat er geen telefoonnummer op hun site?

Zo. Wat een keigoed begin. Ik bedoel dan dat de bus voor de terugweg snel kwam, dat ik minder hoefde te hannesen met de krukken, dat ik thuis nog lekkere warme chocolademelk heb en een stukje stol, en dat ik acht weken niet boos ben geweest op de man, ondanks al mijn pijn en afzien en frustratie en teleurstelling en depressie, wat ik straks even heel goed ga inhalen.