Opeisen in drieën

 Ik luisterde naar een podcast die Reclaiming heet, en waarin Monica Lewinsky aan haar gasten vraagt wat zij terug zouden willen pakken, wat ze opnieuw willen opeisen. Daar denk ik dan zelf ook over na, en omdat ik alles in drieën wil doen denk ik er iets langer over na.

1. Mijn eigen idee van werken. Moet het werken (als werkwoord) zinvol zijn, bijvoorbeeld, zoals iemand laatst jankte dat ze niet meer nuttig kon zijn na een hersenschudding. Dat je je zinvol wil voelen, meedoet met de ochtendspits, kletst bij het koffieapparaat en een werkend toegangspasje hebt. Dat is niet wat ik onder 'zinvol werken' versta. Het werk zelf moet inhoudelijk zinvol zijn, dat wel. Persoonlijk ben ik al zinvol genoeg want ik besta, ik heb vrienden, een sociaal leven en interesses, ik zie de wereld en ik voel me thuis. Werk is iets anders. Ik wil weer opeisen dat ik mijzelf als freelancer ergens in kan gooien. Dat is mijn doel op zijn vaagst, en dat ga ik nog wel uitwerken.

2. Mijn fysiek bewustzijn. Ik kan de wereld wel opmerken, maar ik ben er slecht in om mijn lichaam o ste merken. Hoe vaak artsen en aanverwanten niet hebben gevraagd of iets dik of blauwe werd als ik iets deed, steeds moet ik antwoorden dat ik het niet weet. Ik merk het niet op. Als de fysio zegt dat mijn knie een stuk minder dik lijkt dan de week ervoor knik ik maar wat. Dus ik wil dat lichaam bewuster terugpakken. Meer yoga, meer wandelen, meer krachttraining, en meer verzorgend zijn.

3. Rust voelen. Niet in de stress schieten als ik iets met de computerhardware of iets online moet doen. Vóór de hersenschuddingen vond ik het kicken om dingen uit te pluizen, nu is het alleen al eng om de gast-parkeerkaart te activeren of een nieuw recept uit te proberen. Door de rust die ik moest nemen met Het Been daalde wel de stress in mijn lijf die veroorzaakt werd door de hersenschuddingen. Bijkomend voordeel. Het inwendig trillen nam af, en de piep in mijn oren begint volgens mij later. Maar dat leer ik wel herkennen als ik punt 2 beter onder de knie heb.

Twee auto's in drieën

 Nu schrijf ik op wat er gisteren gebeurde, ik beperk me tot de feiten. Ik lag wel, en dat meld ik maar alvast, 's avonds om half 9 in bed.

We stappen 's ochtends in de auto om via de HD (was brengen) en de Milieustraat (printers wegbrengen) naar Heerhugowaard te rijden om onze nieuwe auto op te halen en de huidige auto achter te laten. De blauwe krijgen we de keuring niet door (februari), en de garage in HHW wilde ons er nog geld voor geven ook, voordat ze hem doorsluizen naar de sloop.

Bij de HD doe ik mijn ding, Cor giet nog wat olie in de auto, en we draaien de weg op waar de auto begint te bokken en te bonken. Motor af, alarmlichten aan, en na een minuut rust proberen we het nog eens. Zelfde liedje met bokken en bonken, horten en storen, stilstaan, wachten. 

We besluiten al bokkend en stoppend naar huis te rijden en het na een half uur nog eens te proberen. In onze straat aangekomen zien we dat de voordeur op een kier staat. Niet goed afgesloten, raar maar kan gebeuren. Ik geef de auto nog een klopje als dank, als die niet was gaan bokken waren we niet teruggereden en enfin, Heerhugowaard is een eind weg.

Na een half uur proberen we de motor nog eens. Er komt rook en stank uit de auto. Cor vraagt een vriend hem naar HHW te rijden en belt de garage dat de blauwe in Groningen achterblijft. Hee! zegt de garage, dat is raar! Een chauffeur rijdt nu al met de zilveren auto naar jullie toe. Apart, was niet de afspraak, maar het komt nu wel goed uit.

Een twist, een turn, je probeert iets te regelen en het wordt je uit handen genomen. We gaan mee met de flow, bieden de chauffeur een boterham aan, brengen hem naar het station en maken een ritje. We verkennen de auto die in feite de zilveren automaat-versie is van de blauwe handgeschakelde die maandag wordt opgehaald door iets of iemand die hem doorsluist naar de sloop. We zetten de parkeervergunning om en controleren de verzekering nog eens. Ik maak van een hele kip Coq au vin dat ik ergens noteer als Cor au vin wat ik hem wel gun op een dag dat auto's een eigen leven leiden.

Er blijken dus drie redenen te zijn om niet in Heerhugowaard de nieuwe auto op te halen:
1. De voordeur stond open
2. De nieuwe was al naar ons onderweg
3. De oude wilde dichtbij huis sterven want nu ben ik wel klaar met de feiten.

Slecht humeur in drieën

 Soms sta ik erbij en kijk ik ernaar en dan verwonder ik mij. Hoe kan het toch dat mijn stralende zelf zomaar ineens plaats kan maken voor een negatief chagrijn? of beter gezegd: waar kan ik zó slecht tegen dat het een negatief effect heeft op mijn humeur?

1.     Fysiek ongemak: pijntjes en vermoeidheid

2.     Medelijden. Wie dat toch uitgevonden heeft?

a.     Je bestempelt de ander als een sneu geval

b.     Je ziet alleen nog de kwaal en niet meer de mens

c.     Je snoert iemand de mond in kwetsbaarheid

3.     Apparaten met een eigen wil, of dat nu de ouderwetse stofzuigers zijn die overal achter blijven haken of mouwen die in een sopje hangen, ik kan er niet over uit dat ze niet gewoon doen wat ik van ze vraag

Het is natuurlijk ook te zien als: wat mijn lichaam niet doet wat ik wil, hoe andere mensen niet doen wat ik wil, en hoe dingen niet doen wat ik wil. Het is maar goed dat ik mijn abonnement bij de psycholog onlangs heb verlengd.

Drie directeuren

Directeuren in drieën, dat is een rare, maar gezien de berichten gisteren ook een onontkoombare. Eerst kwam ik maar tot 2, tot ik me een droom herinnerde die er ook in mag van mij. Beter, want anders had ik mijzelf hier als directeur in moeten zetten met als reden dat ik vorige week mijn bedrijf bij de KvK heb uitgeschreven. Hoefde gelukkig niet.

De directeuren zijn oud-opdrachtgevers, oud-werkgevers, en twee zijn met pensioen, maar alledrie komen ze met nare nieuwsberichten.

1. De directeur die goed kon grommen, boeken schrijven en in Italië vertoeven, mailde me dit weekend in een droom dat hij slecht nieuws had, maar dat 'het scheurtje er toch al een tijdje zat,' dus verrassend was het niet.
2. De directeur waar ik gisteren een lunchafspraak mee had moest onderweg naar Groningen omkeren omdat ze nare berichten kreeg over haar schoonvader in het ziekenhuis.
3. De directeur die in de laatste jaren van haar werkend leven verzorgende werd in een verpleeghuis stuurde een link naar haar blog waar ik ja op had gezegd in de verwachting over de knusse belevenissen van een pensionado te lezen. Dat blog had ze echter opgezet om te vertellen over de laatste maanden die ze nog te leven heeft.

Buik in drieën

Gisteren kwam iemand die ik een jaar of 5 niet had gezien op de thee. Voor de gelegenheid had ik een stoofperentaartje gekocht bij de bakker, en hoewel ze eigenlijk geen suiker meer at wilde ze toch wel een klein stukje. Afgelopen vrijdag zette ik een vriendin een schoteltje met koekjes, macarons en chocolade voor. Tast toe, zei ik. Muizenhapjes nam ze, en vooruit, van alles eentje.

Vrouwen en lekkers. Ik doe het zelf niet meer, dat letten op de calorieën. Mijn buik is toch al dikker dan zou moeten en het is niet eens mijn schuld, grijns ik.

 Waarom ik een dikke(re) buik heb:

1. Ik beweeg weinig nu ik (AL 12 WEKEN) met krukken loop
2. Ik blijk een groot talent te hebben voor stress-eten en snacken en snoepen, met dank aan het stresshormoon cortisol
3. Er zitten 1½ kilo aan vleesbomen verstopt achter de eerste buikbeschermlaag, die was ik een paar jaar vergeten en het doet me eigenlijk wel deugd dat ik 1½ kilo minder schuld heb dan de weegschaal zegt.

Drugs in drieën

 Ik merk dat ik de laatste tijd steeds staartjes van drie maak. Een vreemde behoefte. Ik zal ze eens noteren op Mevrouw, misschien dat ik er dan een lijn in ga zien. Ik hoop niet dat ze allemaal zo betweterig zijn als dit eerste staartje, en dat er meer overpeinzingen bij zitten. Aan de andere kant: waarom zou je een staartje van drie maken als het niet antwoorden zijn op een zelf-gestelde vraag. Het zijn geen staartjes, het zijn staatjes, dat weet ik ook wel. Ik vind staartjes leuker klinken.

Waarom ik geen drugs doe

1. Ik mis het niet dus waarom beginnen?
2. Ik weet niet wat het met me doet en daar zit ik niet op te wachten
3. Het schijnt verslavend te zijn, en ik heb wel wat beters te doen met mijn tijd en geld

Instagram

 Heel af en toe mis ik Instagram wel, maar gelukkig meestal niet.

Apotheek

 Gisteren liep ik naar de apotheek-automaat, met één kruk. De weg was best begaanbaar, en waar ik gladheid vreesde liep ik langzaam of op straat, verkeer was nauwelijks te bekennen.

De drie doosjes medicijnen waren groter dan ik had bedacht, ik had er eigenlijk helemaal niet om gedacht, en ik realiseerde me bij de automaat dat ik niet eens zin had om ze in de hand te houden. Zeker niet als ik mijn aandacht bij het geglibber moest houden. Er liep een lange man langs en ik vroeg hem of hij het pakje in mijn capuchon wilde leggen. Hij vond het grappig, 'Echt?', maar toen ik me met mijn rug naar hem toedraaide, deed hij wat ik vroeg. Thuis haalde Cor het er weer uit, en zo kreeg ik drie mensen aan het lachen.

Supergoed begin

 Ik worstel me met twee krukken de bus in, moet de moddervoet van een halvegare eikel van de stoel kijken, ik zeg 'Niet zo netjes he?' en luister lekker niet naar het gebromde antwoord.

Bij de mondhygienist blijk ik niet in de agenda te staan. Hoezo niet? Ze hadden me een keer gebeld met een voorstel om eerder te komen dan 2 januari, dat ik afwees want ik ben nog niet erg mobiel, maar op de een of andere manier hebben ze dat blijkbaar niet gehoord en mijn naam op 24 december genoteerd. Niet geluisterd?

Thuis ram ik een boze mail naar hunnie. Ik zeg ook echt dat ik 'boos' ben. En als ik dan toch bezig ben knal ik er ook een boze mail uit naar Zonnet die mijn email-provider heeft overgenomen, mij ineens 80+ per jaar laat betalen per account waar ik eerder 18,- betaalde, en die voorbijgaat aan mijn verzoek om me te helpen met het herstellen van mijn post-emailadres. Niet gehoord, zeker. En als ik dan toch bezig ben krijgt ook meteen de Museumkaart ervan langs. Hoezo kon ik me aanmelden voor een automatisch verlenging van mijn kaart en hoezo is dat niet doorgevoerd waardoor mijn kaart nu niet meer geldig is, en hoezo staat er geen telefoonnummer op hun site?

Zo. Wat een keigoed begin. Ik bedoel dan dat de bus voor de terugweg snel kwam, dat ik minder hoefde te hannesen met de krukken, dat ik thuis nog lekkere warme chocolademelk heb en een stukje stol, en dat ik acht weken niet boos ben geweest op de man, ondanks al mijn pijn en afzien en frustratie en teleurstelling en depressie, wat ik straks even heel goed ga inhalen.