De blindedarm laat zich liever niet opereren en verschuilt zich op de scan achter een stukje darm dat wél zeker weten ontstoken is. Dus opereren ze niet, maar leggen ze me dagelijks een uurtje aan een infuus met antibiotica. Zo bracht ik mijn zestigste verjaardag door, en twee dagen erna ben ik er nog steeds. De ontstekingswaarden bleken gisteren al gedaald, hopelijk zet dat door en hoor ik vandaag wanneer ik naar huis mag.
Onze Malta vakantie hebben we kunnen verplaatsen, en met mijn gecancelde verjaardagsdiner komt het ook goed: zodra ik van die antibiotica af ben ga ik onmiddellijk een eind maken aan mijn alcoholloze periode in het restaurant dat antwoordde met ‘geen probleem’ op ons bericht over een ziekenhuisopname.
Het was weer even slikken maar het is gelukkig allemaal niet onoverkomelijk. Wel vermoeiend. Dus ik kruip weer even in het bed dat net voor me is opgemaakt. Het lijkt wel een hotel hier. En dan begin ik in januari wel ECHT aan de zeven vette jaren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten