Hergroeperen

Op de fiets belde ik met mijn moeder. 
Ik zei "Mam, alles gaat zo lekker en mijn leven is zo heerlijk! Als ik nu dood neer val dan is dat goed. Begrijp je dat?"
"Ja heel goed," zei mijn moeder en ik wist dat ze het ook echt begreep.
Daarna heb ik het eigenlijk nooit meer met iemand besproken want ik wist nu, we spreken zo rond de eeuwwisseling, dat er mensen bestonden die dit ook zo zagen.
Een maand geleden zat ik met een vriendin in de auto en omdat we in Leeuwarden waren geweest en via de toeristische route terugtuften naar Groningen, kwamen we te spreken over doodgaan. Dat ik daar geen probleem mee heb en dat het prima is als het gebeurt.
Zij schrok daarvan. Was ik suïcidaal?
Daar schrok ik weer van. Nee, natuurlijk niet.
Maar waarom dan?
Nou, gewoon, omdat doodgaan niet erg is. Wel de ziektes en andere nare situaties die er aan vooraf kunnen gaan, maar sterven zelf is een natuurlijk fenomeen. En dat vind ik prima.
We waren even stil.
"Ik zou het heel erg vinden voor mijn zoontje," zei ze, "Dat die zonder moeder moet opgroeien."
Ja dat leek mij ook akelig.
Wat later zat ik met een andere vriendin op een terras. Ze vertelde dat er 400 mensen bij de uitvaart van haar vader waren.
Ik probeerde het me voor te stellen maar dat ging niet. Ik zou al blij zijn als er 50 voor mij komen opdagen. En dan niet persoonlijk natuurlijk, want ik sta dan toch op het punt voor altijd te verdwijnen, maar blij voor mijn nabestaanden.
Voor nabestaanden is de dood anders, die moeten zich hergroeperen.
Ik had ooit drie katten. Eentje was een lobbes, eentje was een felle en eentje een parmantige. Toen de lobbes stierf werden de andere twee wat liever. Kwestie van herverdelen van eigenschappen.
Blijft nog één vraag over: Wie gaat welke eigenschappen overnemen na mijn dood?

Vriendinnen die ik zag in de eerste helft van juni

3^e Heleens kamer was volledig kaal gestript. Ik dronk thee op een Mamamini stoeltje en zij op haar bed dat midden in de kamer stond en diende als bank, werktafel en om in te slapen.

Ik zag niet vaak iemand zo letterlijk op kruispunten staan. Tussen twee buitenlandreizen in, van werkend naar studerend, van afscheid nemend van haar moeder naar het opbouwen van haar huis.

Haar tweede kamer had een vloer, fris geschilderde muren, verwarmde olie en panfluitmuziek. Ik lag op de massagetafel en merkte niets meer van haar twijfel.

4^e Ik kwam bij Marieke om haar te helpen met haar website.

Maar eerst zaten we met thee en een amandelbroodje in haar tuin en bespraken alle planten. Ik wist niets van die ene plant, en zij wist niet dat spiritus helpt tegen luizen op rozen. Ik vind het altijd fijn om Marieke van dienst te zijn.

7^e Annette bracht een schaaltje aardbeien mee toen ze in mijn tuin thee kwam drinken. Ze mist het familiegevoel van een groep mensen om zich heen. Ik kan haar niet helpen want ik houd niet van vriendengroepen. Dus stelde ik voor dat wij samen een straatfeest zouden organiseren. Daar werd ze niet enthousiast van en ik eigenlijk ook niet.

11^e Voor Paula zocht ik een kadootje op een plek die voor haar de snoepwinkel is: de Mamamini kringloopwinkel.

Ik kon geen leuk messingspul vinden, en aan kadobonnen deden ze niet. Ik bleek overigens de eerste te zijn die daar ooit om had gevraagd. Mijn dag was weer goed.

12^e Ik ging met Lydia naar de film Before Midnight, deel 3 in een cyclus van 9 jaar.

Helemaal mijn idee: beetje kletsen over wat je bezighoudt en ondertussen stiekem een netjes opgebouwd plot hebben met een eerste, een tweede en een derde akte.

Ik wilde haar vertellen hoeveel ik die film vond lijken op mijn eigen leven, hoe De Man en ik ook uren kunnen doorlullen en ik bij vlagen een heel naar mens ben.

Maar Lydia vond er niets aan. Normale mensen praten niet zo in het echte leven, zei ze.

14^e We vierden het jubileum van Paulien en Nico in de kroeg waar zij elkaar 10 jaar geleden voor het eerst aankeken. Mijn Huisschilder weet nog heel goed hoe hij toen binnen 10 minuten zijn logé verloor.

Ik was wat moe en moest erg mijn best doen om niet de hele tijd naar die prachtig uitbundige decolleté van Paulien te staren. Vandaar dat ik zo veel sprak over hardlopen denk ik.

Terugkijkend op zo’n eerste helft valt het me toch op hoeveel thee ik drink.

De Taartenclub

Soms heb ik van die geweldige ideeën die ik niet vertel en waar ik niets mee doe, omdat ik het gevoel heb dat ze zomaar uiteen spatten als ik er alleen maar naar kijk.
Of ze vliegen langs en ik kijk te laat op om ze goed te kunnen zien. Of ik denk dat het toch niets wordt. Of, of...

Natuurlijk wil ik hier vertellen over dat ene idee dat laatst wel iets is geworden: mijn eigenste heerlijke Taartenclub. Op mijn verjaardag zat ik ’s ochtends met een paar vriendinnen aan de keukentafel verjaardagstaart te eten. Vreemd genoeg kenden ze elkaar niet, terwijl ze ongeveer van dezelfde leeftijd zijn, kunstenaar zijn en veel dezelfde vrienden hebben.

Ik vond het heerlijk, de dames vonden het geweldig en het idee om dit zomaar te herhalen sloop stiekem mijn keuken binnen.
Waarom niet? Met een paar vrouwen om de keukentafel taart eten. Zo gek is dat toch niet?
Ik stelde een lijstje samen van vrouwen die ik wel eens met slagroom in de mondhoeken wilde zien, en nodigde ze uit. Het waren net 10 kleine negertjes. “Ja leuk!” zeiden ze allen en zegden daarna één voor één af.
Wat doe je dan met zo’n idee? Was het dan toch een voorbijvliegertje?
Had ik deze beter kunnen doorgeven aan iemand anders? Of, of...
Het kon me eigenlijk ook niks schelen, ik wilde die Taartenclub hebben!

Ik koppelde het aan Yule. Ik mag graag dingen koppelen en al helemaal aan heidense voorlopers van kerst waarbij al het eten opgegeten dient te worden dat het einde van de winter toch niet kan halen.
En ik nodigde zo ongeveer de hele verlanglijst uit. Kon mij het schelen. En toen kwamen ze bijna allemaal. En ze brachten geschenken en taart en lekkers en aten het op enkele kruimels na allemaal op. En ze bleven en praatten en lachten en vertelden en luisterden en een enkeling bluste haar opvliegers met een shaggie in de tuin.
Sommigen kenden elkaar. Van naam of van het laatste kunstwerk (een van de dames had onlangs ergens een kerstboompje geplaatst) of de laatste column of dat laatste boek of die laatste voorstelling. Sommigen waren stil op enkele wijze woorden na, sommigen hadden het hoogste woord.

Ik heb de rest van de dag vol adrenaline rondgelopen. Wat een feest, wat een bijzonder feest! Soms moet ik een idee blijkbaar gewoon vasthouden en koesteren.
Me niet van de wijs laten brengen door 10 kleine negertjes maar vertrouwen op de taartzucht van vrouwen die vrijelijk kunnen citeren uit Joop ter Heul, taartjeseetster bij uitstek.