Ontspanning

 Ik las veel in week 6, waaronder twee dagboeken. Behapbaar en fijn, met dat mistige hoofd. Mist en toch zes boeken in één week lezen? Ja ik weet het ook niet. Het is het enige, naast wandelen en werk, dat me ontspanning biedt. Hoezo biedt werk me ontspanning? Omdat het een monomane opdracht is waarin ik me kan onderdompelen, en dat is erg fijn. Schrijf een plan. Bouw het staketsel en vul in door te lezen en met mensen te praten.

De haptotherapeute vroeg of ik altijd zo 'aan' sta. Ik vertelde maar het verhaal over dat anderen in een vergadering, of leuk samenzijn, zo heerlijk achterover leunen en dat ik dat ook probeer, maar dat ik binnen de kortste keren merk dat ik weer met mijn armen op tafel leun. Back off roep ik dan tegen mijzelf en dan probeer ik opnieuw een gemakkelijke houding tegen de rugleuning te vinden. Beetje ontspannen wegzakken maar toch alert blijven, dat is een kunst die anderen beheersen en waar ik met afgunst naar kijk.

Ik vind niet dat ik verder altijd 'aan' sta. Misschien was dat omdat de haptotherapeute en ik een kennismaking hadden en ik zoveel mogelijk op tafel wilde gooien, zodat zij uit die berg wel iets bruikbaars kon vissen. Dat was tenminste mijn idee.

Vanmiddag ga ik naar een praktijkondersteuner bij de huisarts die een link met de GGD heeft. Ik zal eens zien wat dat inhoudt, en wat die me kan bieden. Maar vooral: welke constructie weet hij te bouwen uit alles wat ik hem toeslinger? Wat past in zijn straatje? De neuroloog in november wilde niet weten hoe mistig het in mijn hoofd is, maar schreef met koeienletters op dat ik een EMDR behandeling zou beginnen (trauma-trauma-taatuu-taatuu) en dat ik een oog mis (O nee, nog méér drama!).

Ik zei nog zo: die EMDR deed ik voor de lol en omdat een vriendin de opleiding daarvoor deed. En natuurlijk pikte ik daar en passant een graantje van mee. En dat oog, ja dat is soms lastig en kut, maar dat is niet de reden dat ik drie keer op mijn hoofd ben gekletterd.

Volgende week mag ik terug naar de haptotherapeute voor een serieuze intake. Wat pakt zij op om mee te werken? Hoe zit het tussen mijn ratio en gevoel? Als ik bij mijn gevoel kan wat doe ik daar dan? Nou, bedacht ik ter plekke, ik wil wel weer bij mijn heldere gevoel kunnen. Hoeveel rust en samenhang heb ik daarvoor nodig en wat kan haptonomie mij daarbij bieden?

Geinig: terwijl ik dit aan het typen ben belt de praktijkondersteuner. Waar ik blijf voor mijn afspraak. Uit mijn mail blijkt dat ik gelijk heb en 'de assistentes een fout hebben gemaakt'. Beetje jammer dat hij de schuldvraag opwerpt. De afspraak hebben we naar morgen verzet, tussen de fysiotherapie en de chiropractie in. Hahaha. Wat doe ik mijzelf aan?

Alweer geinig: een uur later wordt mijn fysiotherapie afgezegd. Griep. Dat scheelt weer in de plannings.

Luie dagen

 Het zijn luie dagen. De enige plek waar veel gebeurt is op whatsapp, de groepspaps welteverstaan. Een vriendin is gisteren geopereerd, en de taartenclub leeft erg mee. Dat is erg lief allemaal. De chaotische is de leesclub die maar niet tot een datum voor de volgende keer komt, en ik was het gisteren goed zat om steeds een nieuwe peiler te maken. In de auto op 2e kerstdag hield ik de stilstand op de app met een schuin oog in de gaten, en ik dreigde de club stilzwijgend met van alles en nog wat, ik was er tegen die tijd al half uitgestapt. Zeikwijven. Doe het zelf. En dat soort. Tot twee leden elkaar net-niet in de haren vlogen. Het mag natuurlijk niet, maar ik veerde wel op. Alsof ik de rest ineens weer als losse mensen ging zien. Het blijven zeikwijven, en de volgende bijeenkomst, als die er al komt, ga ik melden dat eventuele datumprikkers op het bordje van de eerstvolgende gastvrouw komen te liggen. Ik ga niet weer puinruimen, daar ben ik klaar mee.

De dag was lui omdat ik moe was, ik weet niet wie er eerder kwam, ik heb 's middags fijn op bed gelegen om te rusten. Ben begonnen in twee nieuwe boeken: De filosofieclub van Isabel Dalhousie, waar ik immens veel spijt van heb. Ik ben nu op p. 106, en mensen hebben nog steeds niet door dat het om een moord gaat. Maar erger: ik heb die hele filosofieclub nog niet ontmoet! Daarnaast is het geschreven door een man die denkt te weten dat Isabel vindt dat een man wreed moet doen om aantrekkelijk te zijn. Ik zucht even. Het boek is geschreven in de vorige eeuw. Vandaar (hoop ik) die vrouwonvriendelijke passages. Maar ook zo klungelig! Ze staat op van de piano, doet de klep dicht, zegt: 'nu gaan we eten', en gaat weer achter de piano zitten 'maar nu eerst dit spelen'. Waarom toch?

's Avonds heerlijk met Elizabeth en Dodi uit eten geweest. Het stel aan het tafeltje naast ons was jong en zwijgzaam. Ik wil er geen oordeel over hebben maar ik hoop dat ze die stilte samen prettig vinden. Wij praatten honderduit over boeken, psychologie en scenario's. We duimden dat een scenario van Dodi een van de telefilms wordt en plaatsten onze vraagtekens weer eens bij het netwerksysteem. Tegen half tien keken we op en zagen dat we de enigen waren in dat deel van het restaurant, waarmee we bedankten voor het dessert en overgingen op de thee met een schattig Haags Hopje. Thuis voelde ik me niet goed, misschien was het eten fout gevallen. Maar ook de hoest die ik 's middags een tijdje had was er ineens weer.

Qua voornemens denk ik dat ik vanaf 1 januari een tijd stop met drinken en dat ik mijn twitter definitief offline haal. Ik verheug me op beiden en trek Evi Hanssens "Sinds ik niet meer drink' maar weer uit de kast ter ondersteuning.

Werkelijkheid

Ik lees een boek op papier en een boek digitaal. Van het digitale boek word ik heel blij, het is geschreven met een enorme vaart en gaat over een wereld van alcoholisme en criminaliteit die ik niet ken. Ik zoek recensies op die me bevestigen in mijn blijheid en vind vooral kwade stukken van lezers omdat de schrijver geen komma's gebruikt en omdat zijn eerste boek niet helemaal op waarheid blijkt te berusten.

Als mijn iPad leeg raakt en ik hem aan de lader moet hangen pak ik mijn papieren boek dat zich tweehonderd jaar geleden afspeelt in een wereld van de rijken en van oorlog, een wereld die ik ook niet ken.

Het interesseert me geen moer of een schrijver zijn werelden volledig of deels zelf heeft gecreëerd, of dat de naam van de schrijver wel de naam is die ze in haar echte wereld ook draagt. Ik hoef ook niet te weten hoe een schrijver er uit ziet.

Ik wil gewoon een goed verhaal lezen dat goed wordt verteld.

De film Fantastic Beasts die ik gisteren zag zal ik daarom snel vergeten