Monnikenloop

“Viel het mee?” vroegen ze na afloop in het café.

“Ja!” riep we alle drie.

Het was afzien en zwaar en het motregende, maar eigenlijk viel het mee.

We renden over strand, door mul zand en beklommen helling nummer zoveel richting de vuurtoren. En net toen ik bijna bovenop de duintop was en dacht: hè foei, wat een beklimming, zag ik dat het pad steil naar beneden liep om weer even steil omhoog te gaan.

Het was zwaar maar heerlijk en gaf de kick van een achtbaan. En net als vorige week merkte ik na 40 minuten dat ik eigenlijk veel harder kon.

Marjolein was al uit het zicht, Melanie liet zich zakken en ik versnelde de laatste 3 kilometer.

We waren natuurlijk van alle kanten gewaarschuwd voor het heuvelachtige parcours. Misschien dat ik daarom voorzichtiger was begonnen dan nodig, dacht ik even. Maar nee, mijn vleugels krijg ik, nu al twee weken achter elkaar, pas na 40 minuten aangesnoerd. Ik leer er wel mee rennen.

Op 't Ailand

Je zou denken dat het stress is, maar het is pure opwinding.

Ik heb alles, ik wéét dat ik alles heb om vandaag op T’ailand te kunnen hardlopen.

Ik heb een douchetas met handdoek en douchespullen en vers ondergoed.

Ik heb mijn loopkleren in een kleine sporttas, bovenop de nieuwe schoenen zodat ze elkaar wat kunnen bijpraten. Ernaast geschoven zit de envelop met startbewijs, en bus- en boottickets.

Ik heb een mini nylon rugzakje met veiligheidsspelden en foerageerspullen: 2 flesjes, een bakje brood en een banaan. Ik heb er ook mijn telefoon-draagarmband in gedaan en ik wou echt heel graag dat iemand daar eens een fatsoenlijk en vooral ook logisch woord voor zou uitvinden.

Mijn lift staat over 45 minuten bij het station, de boot vertrekt over 2 uur.

Ik heb alvast een knip in mijn haar gedaan en papiergeld in mijn broekzak.

Ik moet alleen niet vergeten om vanavond een halfje bruin te kopen als ik terug ben.