10 kilometer zorgen

Ik maak me zorgen.

Om wat er vandaag in de wereld gebeurt. Om hoe er in Turkije, Syrië, Amerika en Nederland omgegaan wordt met mensen die vrijheid zeggen na te streven.

Om het doel van deze ellende: Macht met de hoofdletter W van Wil opleggen.

Ik maak me ook zorgen om de armoede. De fysieke armoede, ontstaan door de kip en ei van crisis en politiek beleid, en de geestelijke armoede die ik steeds vaker aantref in alle soorten en maten en op alle niveaus: het ontwijken en ontkennen van verantwoordelijkheden.

Het zijn de slechtste leidinggevenden die nooit een fout toegeven, of die dat een enkele keer en dan met zoveel aplomb doen dat je meteen weet wat de agenda is.

Ik neem de wereld waar zoals die mij wordt geschetst in de krant, op het journaal en via de correspondenten die ik volg op Twitter.

Dus lees ik daarnaast graag over hele andere dingen. Ik las dit weekend de boeken Bossypants van Tina Fey, en One Hundred Names van Cecilia Ahern uit. Ik las 2 verhalen van David Sedaris, de weekendkrant over theater en literatuur, en ik zag eindelijk de bejubelde College Tour met A.F.Th. van de Heijden en de Lincoln-film van Spielberg.

Alle verhalen en stemmen van schrijvers en strijders bij elkaar op één grote hoop gegooid kwam deze hele wereld me als een immens en surrealistisch kunstwerk voor.

“Kunst heeft geen nut, maar is uitermate zinvol”, is de favoriete uitspraak van mijn Huisschilder. Het Gesamtwerk van de wereld als Strijdtoneel, als Kunstwerk. De krachten die strijden, verbeeld als mensen.

Ik onderteken petities hoewel ik feitelijk bang ben voor mensen met een fanatieke blik in hun ogen en manieren.

Daarom teken ik zorgvuldig geselecteerd, want ik ben het er mee eens dat zaden vrijelijk gezaaid mogen worden, dat atletiekstadions geen voetbalstadions zijn, en dat cultuur belangrijk is.

Ik heb ook de petitie ondertekend tegen pesticiden en andere rommel van Bayer, zodat bijen, en dus de mensheid, kunnen blijven voortbestaan. Maar eigenlijk weet ik helemaal niet of ik dat wel juist vind. Hoe erg zou het nou echt zijn om te verdwijnen? In mijn ogen heeft de mensheid geen nut en is zeker niet zinvol.

Ik kan mensen ook niet met kunst vergelijken. De strijders voor vrijheid, waarheid en schoonheid kan ik alleen waarderen van een objectieve afstand, niet als ik besef dat ik er als aardbewoner deel van uitmaak. Dan moet ik verantwoordelijkheid nemen en verstijf ik in mijn stoel. Waar te beginnen? Met petities ondertekenen?

Met The Queen and I van Sue Townsend in gedachten denk ik dat het tijd wordt om eens uit te schrijven hoe het zou zijn als in een Nederland de maskers zouden vallen en men openlijk zou doen wat sommige mensen denken: "Ik wil geen Macht delen. En ik wil geen ander moeten helpen."

Bezuinig niet op sociale voorzieningen, maar schaf ze helemaal af. Geen uitkeringen, geen onderwijs, geen kunst. Een kleine overheid en geen defensie (behalve hekken om je eigen huis). Geen verzorging, geen stimuleringsprojecten, geen saneringshulp en geen infrastructuur.

Er is maar 1 god en die heet Pecunia. Nee wacht, er zijn er natuurlijk twee: Ego en Pecunia.

Er zijn Republikeinen in Amerika die beweren dat ‘Hollywood’ een linkse weergave is van wat zo mooi en goed kan zijn. Waarom zouden Ego en Pecunia alleen voor dood en verderf van morele waarden zorgen, en worden verhalen over hen altijd verfilmd als de apocalyptische hel?

Waarom niet stralende golfvelden, witte kleding en eten in overvloed? Ik wil graag weten voor hoeveel mensen dit op zou gaan. Wat wordt de waarde van geld als er zo veel van is voor zo'n kleine groep? En wat is de waarde van onderwijs als je een nieuwe werkelijkheid kunt scheppen?

Snel vooruitspoelend denk ik dat de rest van de mensheid verkommert en sterft, wat de overblijvende groep zal genoodzaken zich op te delen in een nieuwe onder- en bovenlaag waarna het patroon zich herhaalt.

Er blijft 1 persoon over.

Wat een bofkont.

“Kunst heeft geen nut maar is uitermate zinvol”.

De mensheid heeft geen nut en is niet zinvol.

Behalve dan dat de mensheid de kunst creëert. (Waarmee ik graag zou willen zeggen dat kunst het doel van het leven is, maar dat gaat helaas niet omdat scheppen van zinvolle zaken niet objectief is.)

Ik maak me in al dit geweld toch wel de grootste zorgen om het kleinste leed: dat ik door een minuscule blessure, die ik vorige week woensdag op de training opliep, misschien aanstaande zondag de 10 kilometer niet kan lopen op de Ladies Run.

En nee, dat is niet die achterlijke loop op hoge hakken.

Ik wilde wegsprinten op nat gras, gleed uit en wist mijzelf op te vangen met mijn bovenbenen. Dat gaf een klap op de spieren die nog steeds gevoelig zijn en die ik ook zeker niet te vroeg weer wil inzetten. Ik heb het dit weekend wel geprobeerd, maar in plaats van na 45 minuten was ik al na 8 minuten weer terug.

Daar gaat mijn Ego.

Het schilderij is van Rudolf Nissi

Fysiotherapie

Ze laat me op de rand van de massagetafel plaatsnemen, waar ik kleine oefeningen moet doen met alleen mijn hoofd en nek.

Bovenin mijn schouders zitten trosjes spieren het zo knus te hebben met elkaar dat ze zich liever in een knoop kleven dan terug gaan naar hun eigen plek. Het voelt ook allemaal wat minder soepel dan vorig jaar, toen ik nog niet zo serieus hardliep. Al leg ik dit verband liever niet zo vlak voor de Ladies Run.

Ze knijpt bovenin mijn schouders en duwt onprettig hard in het theekransje.

Qua afleiding kauw ik op ‘schouder’ als in Schouw-der. Ogen in je rug. Argos, nee die had er 100, ik nul. Ik kan zo gruwelijk blind zijn.

Ik kauw wat verder op de spieren in mijn schouder, dat ondefinieerbare gebied waarvan ik niet weet waar het begint en waar het eindigt. Ik zal het thuis eens opzoeken.

En tot waar lopen de armspieren eigenlijk door in de schouder? Want stel dat ik na een vliegtuigramp midden in de jungle een arm bij mijzelf of iemand anders moet afhakken, dan is het wel handig om te weten hoeveel ik van de arm zelf en de oorspronkelijke armspieren moet bewaren om een kunstarm goed te kunnen laten functioneren.

Ik zoek tussen de afbeeldingen aan de muur, maar voor ik de juiste amputatie-aanwijzing gevonden heb moet ik op mijn buik liggen.

“Ontspan,” zegt ze met een vuist stevig op mijn wervels, “Gewoon ontspannen, dan gaat dit het best.”

Ik adem uit en ontspan fanatiek. Ik adem nog meer uit en frons mijn hele hoofd. Er ontsnapt een klein “au”-tje.

Ik maak me zorgen dat ik geen goede cliënt ben.

Nog 2 wervels te gaan. Nog 2 herkansingen.

Als ze straks maar wel opschrijft dat ik mijn best doe.

Het zwijgen van onze vrienden

Gisteren werd ik getroffen door 2 mooie vrouwen: de Amerikaanse schrijfster Maureen Johnson en de Nederlandse journaliste Renate van der Zee.

Maureen vroeg zich op Twitter af waarom en hoe boekomslagen gebonden zijn aan het geslacht van de schrijver, en daagde haar volgers, en die van de Huffington Post, uit om de omslag aan te passen en tegelijk ook de sekse van de schrijver. Dat leverde prachtige nieuwe boeken op, maar ook veel inzichten en opmerkingen over boeken die lezers hadden laten liggen vanwege het meisjesachtige gesprankel op de voorkant. Nu ze een zogenaamd mannelijk en ineens dus impliciet inhoudelijk verantwoord beeld hadden gekregen werden de boeken als volwassener gezien.

Maureen postte ook een verhaal van Deborah Copaken Kogan, een schrijfster die werkelijk alle bagger over zich heen heeft gekregen van uitgevers en journalisten. Want dat werd en passent ook wel duidelijk: je kunt schrijven wat je wilt als vrouw, de rest van die wereld wordt gedomineerd door mannen. Hun mening wordt gezien als de enige echte en ware. En de enige belangrijke. http://www.thenation.com/article/173743/my-so-called-post-feminist-life-arts-and-letters#

Ik werd er op slag depressief van.

Maar ook een beetje vechtlustig.

Maureen liet op een mooie en subtiele manier mensen ervaren wat het verschil is in niet alleen behandeling maar ook in perceptie. Overigens schreef ze ook: binnen no time heb je een reactie van een man of vrouw dat je je beter met andere zaken bezig kunt houden (“Shut the F*** up”) en daarna volgt nog een man die uitlegt hoe het echt in elkaar zit. Standaard.

En inderdaad. Over die laatste man heb ik me nog even druk gemaakt op Mevrouw Moniek maar ik las bij Maureen dat dit zo hoort. Pas als het niet gebeurt moet je je zorgen gaan maken.

Hier staan een paar resultaten van de coverflip-wedstrijd die volgens mij geen winnaar kent: http://www.huffingtonpost.com/2013/05/07/coverflip-maureen-johnson_n_3231935.html?1367956789#slide=2421899

Over de resultaten valt te discussiëren, over wat ze aanzwengelt niet.

Renate schrijft over prostitutie en mensenhandel. Het artikel in de Volkskrant dat mij een paar weken geleden zo aangreep ging over betrokkenen die niet of nauwelijks gestraft worden. Er bestaat simpelweg geen maat voor, de rechters zijn niet goed opgeleid en wat mij het meest schokte was de opmerking: “Ach, ze hebben er toch zelf voor gekozen”?

De tendens om het niet erg te vinden wat vrouwen overkomt is huiveringwekkend. Renate haalde uit Zweden een antwoord op dit afschuwelijke beleid: straf de pooiers en doe dat goed. Want inderdaad ja, in Nederland vindt men de rol die pooiers spelen van geen enkele zorg. Gisteren las ik in de VK rubriek Nabrander dat de minster daar niet aan mee wil werken. Tafel, veeg, hup, weg.

Ik viel van mijn stoel toen ik dat las.

Ligt het aan de mannenmaatschappij waar wij in leven? Moeten we ons erbij neerleggen dat het hier slechts om vrouwen gaat en ja, hallo! dat is niet het belangrijkste volk op aarde hoor?

Ik mailde wat heen en weer met Renate en werd nieuwsgierig naar haar open profiel. Ik vond haar op Facebook waar iemand een TEDx filmpje had geplaatst dat ik onmiddellijk ben gaan kijken. En ik raakte 19 minuten lang geboeid door een man die het, gelet op zijn ademhaling, blijkbaar spannend vond om zijn verhaal te doen.

Maar wat voor verhaal! (http://youtu.be/KTvSfeCRxe8)

Jackson Katz vroeg zich af waarom “John beat Mary” al heel snel verandert in “Mary was beaten”. Waarom vragen wij ons af waarom Mary zich laat slaan terwijl we ons beter af kunnen vragen waarom John slaat? Maar John maakt gek genoeg dan al geen deel meer uit van het gesprek. Serieus.

Mary moet er ‘iets aan gaan doen’, John niet.

Het is wel helder wat we erger vinden.

Jackson gaf ook een antwoord: mannen moet leiderschapstraining krijgen. Mannen moeten elkaar er op durven aan te spreken. Niet alleen als ze zien hoe een man een vrouw of kind verkracht (...), maar ook als een man een seksistische opmerking maakt. Daar begint het, met dat te tolereren.

Dan maar een zeikerd zijn.

En alsof ik nog niet genoeg toeval had meegemaakt voor één dag las ik gisteravond dat in de VS een buurman 3 gekidnapte vrouwen had bevrijd. Een van de vrouwen was er eindelijk in geslaagd een opening in de deur te maken en schreeuwde de longen uit haar lijf. De eerste gedachte van de buurman was: “domestic violence”, wat voor de meeste mensen een reden is om zich om te draaien. Vreemd genoeg verwachtte ik dat ook en dacht “hè, jammer!” alsof het logisch is dat mensen zich buiten huiselijke twisten houden.

Maar nee, deze man deed wat de spreker van TEDx andere mannen had voorgehouden: hij stapte er op af en bevrijdde de vrouwen die 10 jaar opgesloten hadden gezeten.

Gisteren was een bijzondere, rare en ook emotionele dag voor mij. Zoals ik Renate mailde: ik denk er over na wat ik zou kunnen doen. Maar nu nog even niet, ik vind dit te heftig.

De overeenkomst tussen beide mooie vrouwen is dat ze niet zwijgen over de absurde manier waarop vrouwen behandeld worden. Het ergste vind ik dat vrouwen ook elkaar zo behandelen maar dat is iets voor later.

Ik ben slecht in onthouden van citaten maar deze van Martin Luther King vergeet ik niet en vat het verhaal denk ik wel samen:

“In the end we will remember not the words of our enemies, but the silence of our friends.”

Coverflip

Dit moet ik echt even vertellen:

Een Amerikaanse schrijfster, Maureen Johnson, vroeg zich gisteren op Twitter af hoe boekcovers er uit zouden zien als de boeken door iemand van het andere geslacht was geschreven.

Samen met de Huffington Post Books daagde ze volgers uit om een nieuwe cover te maken.

De inzendingen zijn met #coverflip te volgen op Twitter en Tumblr.

Ze zijn soms hilarisch, soms alleen maar pijnlijk als je beseft hoe kleinerend schrijfsters en lezeressen worden behandeld.

Ik vind het geniaal, zo'n actie.

Wat een beetje knaagt is een man die op Twitter opmerkt:  Coverflip shows that girls are very aware of how books are marketed to them, but not how they're marketed to boys.

Wat een denigrerende lulhannes. Natuurlijk hoeven we dat niet te weten. En nu terug in je hol. Sukkel.

Je peinst wat af als hardloper

Het is lang geleden dat ik op atelierbezoek ben geweest.

Dus stap ik deels uit schuldgevoel, deels uit plicht maar voor het grootste deel natuurlijk uit nieuwsgierigheid op zaterdagmiddag op de fiets en trap richting het voormalig Biologisch Centrum in Haren.

Daarbij doorkruis ik 3 van mijn hardlooproutes en kan ik alleen nog maar aan hardlopen denken.

Hier ga ik rechtdoor als ik maar 3 kilometer wil lopen. Hoeveel zou dat driehoekje door Essen nou echt bijdragen aan de tijd? Hoeveel hardlopers zouden er per dag door Essen lopen? Ik kom er altijd wel een paar tegen.

Zal ik volgende week weer eens door de Molenweg lopen? Dan ben ik al na 3,5 km bij het BC, een kilometer nadat het fatsoenlijke asfalt weer begint. Zo gek dat de dure huizen aan het begin van de Kerklaan hobbelige stoepen hebben. Overal opkomende boomwortels. Mag dat wel van de sjieke buurtvereniging?

Die weg inslaan betekent 9 kilometer.

Zal ik morgen ook met koud weer in korte broek gaan lopen? De 20 minuten naar het zuiden en dan weer 20 minuten terug geven me wel mooi binnen een maand hele bruine benen.

Eerst maar eens zien of het niet regent. Gek dat ik de regen en sneeuw nooit echt opmerk als ik loop. Het zal wel niet hard regenen, of is dat verhaal van trance echt waar?

Ik knik op de fiets naar een hardloper en zeg "hoi". Zo zielig om als fietser aan te geven "ik hoor bij jullie, hoor". Ik besluit de slip of the tongue te zien als compensatie voor de studentikozen die zich wat afzijdig houden van ons genootschap.

Op dit kruispunt wil ik toch weer eens na 15 minuten aankomen, in plaats van pas na 18. Dat is me ooit gelukt en dat wil ik weer!

En hier zeg ik altijd in gedachten tegen fietsende tegenliggers: “Ja ik loop aan de linkerkant ja. Hoezo weet je dat niet? Heb je geen verkeersles gehad? Altijd aan de linkerkant lopen!” En ik zeg ook in gedachten: “Ja ik weet wel dat er een strook voor voetgangers is, maar daar loop ik alleen op als ik mijn enkels wil breken. Kijk toch hoe slecht dat er bij ligt.”

En dan ben ik weer in Groningen met het strakke fietspad, en merk ik dat ik vergeten ben om naar het atelier te fietsen.

Wakker liggen

Ik lig niet wakker van een debiel lied dat weergeeft hoe erg het gesteld is met ons onderwijsniveau en toont waarom er zo heftig is bezuinigd op cultuur: de meeste mensen vinden het gebruik maken van je hersenen gewoon niet interessant.
Intelligentie is het streven niet, verheffen van jezelf is veel te elitair. Ik kan me er boos over maken. Maar het is zo aanwezig dat ik het al bijna heb geaccepteerd. En ik moet bekennen: ik lig er minder van wakker dan van mensenhandel.

Hoe kan ik dat nou bevatten? Dat het bestaat, dat er echt mensen zijn die dit andere mensen aandoen? Ik wil dit niet weten en niet kunnen begrijpen.
Maar als ik dit weekend in De Volkskrant lees dat betrokkenen nauwelijks worden gestraft kan ik het bestaan steeds moeilijker ontkennen. Waarom doet de Nederlandse rechterlijke macht dat dan nog steeds wel?
Waarom accepteren zij de normen van vrouwenhandelaren? Wat winnen zij hiermee?

De aanjaagster van de petitie tegen het lied zei: Er is veel slechts op de wereld waar ik niets tegen kan doen. Hier kan ik wel iets tegen doen.
Dat zal.
Maar ik heb ondertussen zwaar bewondering voor pers en journalisten als Renate van der Zee die wel proberen woorden en ruimte te geven aan onrecht op onrecht. Die wél proberen iets te doen, al is het te erg om te beseffen dat dit werkelijkheid is.
Toedekken van mensenhandel definieert ons misschien nog wel meer dan toelaten van stupiditeit.

Record

In de winkel zag ik een oude bekende.

Hé hoi, zeiden we, hoe gaat het?

Werkeloos, lachte de een. Ha! Ik ook, grijnsde de ander.

Maar ik verveel me niet.

Nee ik ook niet.

Genoeg te doen.

Ja, ik ook, en we somden de lijst met drukke bezigheden op.

We vonden het wel jammer van het geld dat niet meer binnenkomt. Maar gelukkig heb ik die geweldige partner, vertelden we elkaar.

In de wijndrinkerij dronk ik met een oude bekende.

Er verdwijnt 30% van de banen bij ons, zei hij, wat veel léék maar dat niet bleek te zijn toen ik dit navroeg bij een bevriende bekende die 30% banenverlies “praktisch standaard” noemde.

Oef, zei de partner, moeten wij dan blij zijn met onze 15%?

In de koffiedrinkerij had ik afgesproken met een oude bekende.

Hoe bevalt het werkeloos zijn? vroegen we elkaar.

Steeds minder, zei de een.

O, schrok de ander, heb je dan niets te doen?

Ik hou me vast, zei de een, maar gemakkelijk is het niet. Ik hoorde vanochtend dat we nu met 8,1% een record aantal werkelozen hebben, en dat het einde nog lang niet in zicht is.

We spraken over vaste lasten en losse genoegens.

Daarna deelden we onze ideeën over dialogen en BBC programma’s. We hadden er geen enkele moeite mee om elitair te zijn.

De foto van De Toekomst in Scheemda is van Barbara van der Linde

Hoezo is er weer wat mis met Facebook?

Nou, dat zal ik je zeggen.

Een paar dagen lang kreeg ik bij het opstarten van Facebook de melding dat er qua ontwerp weer het een en ander aangepast zou gaan worden.

Dat omzeil ik zo lang mogelijk natuurlijk, wie wil er nou verandering als je net lekker gewend bent? Maar toch heb ik blijkbaar op een knopje geklikt waar ik niet op had moeten klikken want ik kreeg het nieuwe ontwerp “BOF” binnen. En ik kom er niet meer vanaf.

Gelukkig kreeg ik ook een knop “feedback” te zien, die ik nu al een keer of 5 heb gebruikt.

Wees gewaarschuwd, mensen die net als ik niet van veranderen om het veranderen houden, dit staat jullie ook te wachten:

·       Ik krijg nu ongeveer 1 bericht over een hele pagina te zien. Ik weet niet hoe of wat, maar volgens mij was dat voorheen toch echt meer. Ik ben er niet blij mee in ieder geval: het beeldscherm lijkt kleiner.

·       Aan de linkerkant verschijnt nu een kolom met chats en tabs & apps. In het zwart! Waar is de knop om dit wit te maken? Mijn scherm is dankzij het nieuwe ontwerp al benauwd genoeg! Als je scherm groot is verschijnt de zut die ik nu krijg. Anders hoef je slechts tegen icoontjes aan te kijken.

·       Ik vond het altijd prettig om in de rechterkolom te zien waar mijn vrienden op reageerden. Dat is weg en dat mis ik. Ik wil weer in beeld wat iedereen doet!

·       Ik kan geen foto's meer kiezen als ik een link plaats. Tenminste, ik kan wel heen en weer klikken, maar ik mis de ouderwetse nummering!

·       De rechterkolom is nu bijna volledig reclame. Gaaf! Net waar ik op zat te wachten. Gevolg: nóg kleiner beeldscherm.

·       De waarde die aan evenementen wordt toegekend is absurd. Ik weet dat veel van mijn Facebookvrienden het fenomeen gebruiken als PR-machine maar ik weet ook dat velen met mij zó omkomen in de stroom dat ze al die uitnodigingen meteen wegklikken. De meldingen staan me nu veel te pontificaal in beeld (wat op de foto niet te zien is omdat ik ver omlaag moest scrollen voor mijn bericht).

Alle veranderingen dragen in mijn optiek bij aan beeldvernauwing.

Aan tunnelvisie.

Is dit Amerikaans? Kunnen we die overzeeërs hier ook de schuld van geven net zoals we kwaad worden omdat ze niet met hun poten van kunst afblijven als er een tepel op te zien is? Of zijn het onze bloedeigen polderpeople die met iedere verandering weer werkgelegenheid hopen te creëren?
En zou ik ooit reactie krijgen op mijn feedback?

Zucht.

Tot zover mijn frustratie.

Ik ga wel even mayonaise maken.