Ongenode gasten

Hoe ga jij nou om met de pijn, vroeg ik de vriendin die (vreselijk verhaal dit, houd je vast) alle botten in een van haar vergroeide voeten heeft laten breken in de verwachting dat alle botjes en pezen, strak vastgezet en goed begeleid, een nieuwe gezonde plek zouden vinden en die hierin teleurgesteld is omdat er niet serieus naar haar klachten over pijn en bloed werd geluisterd en die nu misschien nooit meer uit die, als tijdelijk bedoelde, rolstoel zal komen.

Hoe gaan we om met pijn. Zij eerst.

Haar pijn is een Ongenode Gast, appte ze. Ik moest even graven, maar herinnerde me toen dat in een therapievorm de Ongenode Gast wordt gebruikt, vraag me niet welke. Het kan Schema-therapie zijn, maar net zo goed ACT (Acceptance & Commitment Therapy). Zij heeft als psychologe dit soort verwijzingen parater dan ik en omdat ze nog steeds denkt dat ik slim ben gooit ze het als een knipoog in het gesprek.

Ik vroeg of ze een persona had gemaakt van de Ongenode Gast, en onmiddellijk kwam terug: de Muppetmannen Statler en Waldorf. Twee maar liefst, dat geloof ik best met die ballast van haar.

Ze zette me met die term Ongenode Gast wel op het verkeerde been. Ik houd namelijk van fysieke ongenode gasten, die aanbellen voor de gezelligheid en die altijd vragen of het wel uitkomt (hallo E en N, hallo M en A) en die het geen probleem vinden als ik nee zeg, volgende keer beter, gewoon blijven proberen. Vorige week kwam een ongenode gast net tien minuten vóór een genode gast aan de deur, en dat was reuze gezellig. Ik begon pas na een half uur te raaskallen.

Toen ik. En voor ik er over na had gedacht noemde ik de drieling Ietje, Fietje en Pietje die met hun cocktailshakers in mijn hoofd tegen mijn besturingssysteem aan rammen waardoor ik na een half uur uit mijn nek ga lullen, woorden verhaspel en niet uit mijn zinnen kom. Deze drieling gaat niet meer weg, dat weet ik en dat is nu eenmaal zo. Ik hoop wel dat ze op den duur iets minder nadrukkelijk aanwezig zullen zijn.

Daarnaast hebben we (ik en de drieling) nu al een week of zes een oude man met een wandelstok in onze Airbnb wonen. Hij is erg op zichzelf, bemoeit zich nergens mee, en hoewel ongenodigd heb ik wel een plekje voor hem gemaakt. Hij laat me de drieling wel eens vergeten, en dan weet ik niet meer wie me vandaag weer zo heeft afgemat.

Ik ga niet zeggen dat we ons wel 'vermaken', want dat is te blij uitgedrukt. Ik verveel me in ieder geval zelden: ik laat de drieling begaan met het gerammel tegen mijn besturingssysteem, lees de oude man wat boeken voor, en zij op hun beurt doen niet vervelend over een verhaspeld woord of drie. Nee, 'knus' is het woord ook niet.