Opeisen in drieën

 Ik luisterde naar een podcast die Reclaiming heet, en waarin Monica Lewinsky aan haar gasten vraagt wat zij terug zouden willen pakken, wat ze opnieuw willen opeisen. Daar denk ik dan zelf ook over na, en omdat ik alles in drieën wil doen denk ik er iets langer over na.

1. Mijn eigen idee van werken. Moet het werken (als werkwoord) zinvol zijn, bijvoorbeeld, zoals iemand laatst jankte dat ze niet meer nuttig kon zijn na een hersenschudding. Dat je je zinvol wil voelen, meedoet met de ochtendspits, kletst bij het koffieapparaat en een werkend toegangspasje hebt. Dat is niet wat ik onder 'zinvol werken' versta. Het werk zelf moet inhoudelijk zinvol zijn, dat wel. Persoonlijk ben ik al zinvol genoeg want ik besta, ik heb vrienden, een sociaal leven en interesses, ik zie de wereld en ik voel me thuis. Werk is iets anders. Ik wil weer opeisen dat ik mijzelf als freelancer ergens in kan gooien. Dat is mijn doel op zijn vaagst, en dat ga ik nog wel uitwerken.

2. Mijn fysiek bewustzijn. Ik kan de wereld wel opmerken, maar ik ben er slecht in om mijn lichaam o ste merken. Hoe vaak artsen en aanverwanten niet hebben gevraagd of iets dik of blauwe werd als ik iets deed, steeds moet ik antwoorden dat ik het niet weet. Ik merk het niet op. Als de fysio zegt dat mijn knie een stuk minder dik lijkt dan de week ervoor knik ik maar wat. Dus ik wil dat lichaam bewuster terugpakken. Meer yoga, meer wandelen, meer krachttraining, en meer verzorgend zijn.

3. Rust voelen. Niet in de stress schieten als ik iets met de computerhardware of iets online moet doen. Vóór de hersenschuddingen vond ik het kicken om dingen uit te pluizen, nu is het alleen al eng om de gast-parkeerkaart te activeren of een nieuw recept uit te proberen. Door de rust die ik moest nemen met Het Been daalde wel de stress in mijn lijf die veroorzaakt werd door de hersenschuddingen. Bijkomend voordeel. Het inwendig trillen nam af, en de piep in mijn oren begint volgens mij later. Maar dat leer ik wel herkennen als ik punt 2 beter onder de knie heb.

Twee auto's in drieën

 Nu schrijf ik op wat er gisteren gebeurde, ik beperk me tot de feiten. Ik lag wel, en dat meld ik maar alvast, 's avonds om half 9 in bed.

We stappen 's ochtends in de auto om via de HD (was brengen) en de Milieustraat (printers wegbrengen) naar Heerhugowaard te rijden om onze nieuwe auto op te halen en de huidige auto achter te laten. De blauwe krijgen we de keuring niet door (februari), en de garage in HHW wilde ons er nog geld voor geven ook, voordat ze hem doorsluizen naar de sloop.

Bij de HD doe ik mijn ding, Cor giet nog wat olie in de auto, en we draaien de weg op waar de auto begint te bokken en te bonken. Motor af, alarmlichten aan, en na een minuut rust proberen we het nog eens. Zelfde liedje met bokken en bonken, horten en storen, stilstaan, wachten. 

We besluiten al bokkend en stoppend naar huis te rijden en het na een half uur nog eens te proberen. In onze straat aangekomen zien we dat de voordeur op een kier staat. Niet goed afgesloten, raar maar kan gebeuren. Ik geef de auto nog een klopje als dank, als die niet was gaan bokken waren we niet teruggereden en enfin, Heerhugowaard is een eind weg.

Na een half uur proberen we de motor nog eens. Er komt rook en stank uit de auto. Cor vraagt een vriend hem naar HHW te rijden en belt de garage dat de blauwe in Groningen achterblijft. Hee! zegt de garage, dat is raar! Een chauffeur rijdt nu al met de zilveren auto naar jullie toe. Apart, was niet de afspraak, maar het komt nu wel goed uit.

Een twist, een turn, je probeert iets te regelen en het wordt je uit handen genomen. We gaan mee met de flow, bieden de chauffeur een boterham aan, brengen hem naar het station en maken een ritje. We verkennen de auto die in feite de zilveren automaat-versie is van de blauwe handgeschakelde die maandag wordt opgehaald door iets of iemand die hem doorsluist naar de sloop. We zetten de parkeervergunning om en controleren de verzekering nog eens. Ik maak van een hele kip Coq au vin dat ik ergens noteer als Cor au vin wat ik hem wel gun op een dag dat auto's een eigen leven leiden.

Er blijken dus drie redenen te zijn om niet in Heerhugowaard de nieuwe auto op te halen:
1. De voordeur stond open
2. De nieuwe was al naar ons onderweg
3. De oude wilde dichtbij huis sterven want nu ben ik wel klaar met de feiten.