Slecht humeur in drieën

 Soms sta ik erbij en kijk ik ernaar en dan verwonder ik mij. Hoe kan het toch dat mijn stralende zelf zomaar ineens plaats kan maken voor een negatief chagrijn? of beter gezegd: waar kan ik zó slecht tegen dat het een negatief effect heeft op mijn humeur?

1.     Fysiek ongemak: pijntjes en vermoeidheid

2.     Medelijden. Wie dat toch uitgevonden heeft?

a.     Je bestempelt de ander als een sneu geval

b.     Je ziet alleen nog de kwaal en niet meer de mens

c.     Je snoert iemand de mond in kwetsbaarheid

3.     Apparaten met een eigen wil, of dat nu de ouderwetse stofzuigers zijn die overal achter blijven haken of mouwen die in een sopje hangen, ik kan er niet over uit dat ze niet gewoon doen wat ik van ze vraag

Het is natuurlijk ook te zien als: wat mijn lichaam niet doet wat ik wil, hoe andere mensen niet doen wat ik wil, en hoe dingen niet doen wat ik wil. Het is maar goed dat ik mijn abonnement bij de psycholog onlangs heb verlengd.

Drie directeuren

Directeuren in drieën, dat is een rare, maar gezien de berichten gisteren ook een onontkoombare. Eerst kwam ik maar tot 2, tot ik me een droom herinnerde die er ook in mag van mij. Beter, want anders had ik mijzelf hier als directeur in moeten zetten met als reden dat ik vorige week mijn bedrijf bij de KvK heb uitgeschreven. Hoefde gelukkig niet.

De directeuren zijn oud-opdrachtgevers, oud-werkgevers, en twee zijn met pensioen, maar alledrie komen ze met nare nieuwsberichten.

1. De directeur die goed kon grommen, boeken schrijven en in Italië vertoeven, mailde me dit weekend in een droom dat hij slecht nieuws had, maar dat 'het scheurtje er toch al een tijdje zat,' dus verrassend was het niet.
2. De directeur waar ik gisteren een lunchafspraak mee had moest onderweg naar Groningen omkeren omdat ze nare berichten kreeg over haar schoonvader in het ziekenhuis.
3. De directeur die in de laatste jaren van haar werkend leven verzorgende werd in een verpleeghuis stuurde een link naar haar blog waar ik ja op had gezegd in de verwachting over de knusse belevenissen van een pensionado te lezen. Dat blog had ze echter opgezet om te vertellen over de laatste maanden die ze nog te leven heeft.

Buik in drieën

Gisteren kwam iemand die ik een jaar of 5 niet had gezien op de thee. Voor de gelegenheid had ik een stoofperentaartje gekocht bij de bakker, en hoewel ze eigenlijk geen suiker meer at wilde ze toch wel een klein stukje. Afgelopen vrijdag zette ik een vriendin een schoteltje met koekjes, macarons en chocolade voor. Tast toe, zei ik. Muizenhapjes nam ze, en vooruit, van alles eentje.

Vrouwen en lekkers. Ik doe het zelf niet meer, dat letten op de calorieën. Mijn buik is toch al dikker dan zou moeten en het is niet eens mijn schuld, grijns ik.

 Waarom ik een dikke(re) buik heb:

1. Ik beweeg weinig nu ik (AL 12 WEKEN) met krukken loop
2. Ik blijk een groot talent te hebben voor stress-eten en snacken en snoepen, met dank aan het stresshormoon cortisol
3. Er zitten 1½ kilo aan vleesbomen verstopt achter de eerste buikbeschermlaag, die was ik een paar jaar vergeten en het doet me eigenlijk wel deugd dat ik 1½ kilo minder schuld heb dan de weegschaal zegt.

Drugs in drieën

 Ik merk dat ik de laatste tijd steeds staartjes van drie maak. Een vreemde behoefte. Ik zal ze eens noteren op Mevrouw, misschien dat ik er dan een lijn in ga zien. Ik hoop niet dat ze allemaal zo betweterig zijn als dit eerste staartje, en dat er meer overpeinzingen bij zitten. Aan de andere kant: waarom zou je een staartje van drie maken als het niet antwoorden zijn op een zelf-gestelde vraag. Het zijn geen staartjes, het zijn staatjes, dat weet ik ook wel. Ik vind staartjes leuker klinken.

Waarom ik geen drugs doe

1. Ik mis het niet dus waarom beginnen?
2. Ik weet niet wat het met me doet en daar zit ik niet op te wachten
3. Het schijnt verslavend te zijn, en ik heb wel wat beters te doen met mijn tijd en geld

Instagram

 Heel af en toe mis ik Instagram wel, maar gelukkig meestal niet.

Apotheek

 Gisteren liep ik naar de apotheek-automaat, met één kruk. De weg was best begaanbaar, en waar ik gladheid vreesde liep ik langzaam of op straat, verkeer was nauwelijks te bekennen.

De drie doosjes medicijnen waren groter dan ik had bedacht, ik had er eigenlijk helemaal niet om gedacht, en ik realiseerde me bij de automaat dat ik niet eens zin had om ze in de hand te houden. Zeker niet als ik mijn aandacht bij het geglibber moest houden. Er liep een lange man langs en ik vroeg hem of hij het pakje in mijn capuchon wilde leggen. Hij vond het grappig, 'Echt?', maar toen ik me met mijn rug naar hem toedraaide, deed hij wat ik vroeg. Thuis haalde Cor het er weer uit, en zo kreeg ik drie mensen aan het lachen.

Supergoed begin

 Ik worstel me met twee krukken de bus in, moet de moddervoet van een halvegare eikel van de stoel kijken, ik zeg 'Niet zo netjes he?' en luister lekker niet naar het gebromde antwoord.

Bij de mondhygienist blijk ik niet in de agenda te staan. Hoezo niet? Ze hadden me een keer gebeld met een voorstel om eerder te komen dan 2 januari, dat ik afwees want ik ben nog niet erg mobiel, maar op de een of andere manier hebben ze dat blijkbaar niet gehoord en mijn naam op 24 december genoteerd. Niet geluisterd?

Thuis ram ik een boze mail naar hunnie. Ik zeg ook echt dat ik 'boos' ben. En als ik dan toch bezig ben knal ik er ook een boze mail uit naar Zonnet die mijn email-provider heeft overgenomen, mij ineens 80+ per jaar laat betalen per account waar ik eerder 18,- betaalde, en die voorbijgaat aan mijn verzoek om me te helpen met het herstellen van mijn post-emailadres. Niet gehoord, zeker. En als ik dan toch bezig ben krijgt ook meteen de Museumkaart ervan langs. Hoezo kon ik me aanmelden voor een automatisch verlenging van mijn kaart en hoezo is dat niet doorgevoerd waardoor mijn kaart nu niet meer geldig is, en hoezo staat er geen telefoonnummer op hun site?

Zo. Wat een keigoed begin. Ik bedoel dan dat de bus voor de terugweg snel kwam, dat ik minder hoefde te hannesen met de krukken, dat ik thuis nog lekkere warme chocolademelk heb en een stukje stol, en dat ik acht weken niet boos ben geweest op de man, ondanks al mijn pijn en afzien en frustratie en teleurstelling en depressie, wat ik straks even heel goed ga inhalen.